"You say you love rain, but you use an umbrella to walk under it. You say you love sun, but you seek shade when it is shining. You say love wind, but when it comes you close your window. So that's why I'm scared when you say you love me."
بارها اینو خونده بودم، چه فارسی و چه همین اصلش رو. منتها نمیدونستم باب مارلی این رو گفته، تا همین امشب.
بنده ارادت خاصی به این جاماییکاییِ لعنتیِ کاردرستِ خدابیامرز دارم.
من خودم عاشق که نه، ولی بارونو خیلی دوست دارم، عمرن هم چتر دستم نمیگیرم زیرش، آدمای زیادی شاهد این موضوع هستن.
من خودم عاشق که نه، ولی خیلی خوشم میاد وقتی باد میاد و میخوره بهم، اینو میدون ولیعصر شاهده، بارها به چشمای خودش دیده که وقتی از شمالش باد میاد، لبخند میزنم.
من خودم عاشق که هیچ، نفرت دارم از خورشید، تو تمام روزای مزخرف آفتابی هم عینک دودی میذارم و سایه رو ترجیح میدم. آره، آره، میدونم، طلوعش زیباست و غروبش هم غم خاص قشنگی داره، ولی حرفم بازم همونه.
بعد تازه میگن که ماه زشتترین جسمِ - یحتمل یه چیز دیگه بهش میگفتن، یادم نیست، ولی موضوع جسم و کره و ایناش نیست - موجود توی کهکشان راه شیریه، ولی من عاشقشم، خیلی شبا فقط میرم پشت بوم تا نگاش کنم، خصوصن شبای چهاردمِ ماه که قرصش کامله. یادمه بچه که بودم، حدود نه یا شایدم ده ساله، یه شب تو جادهی اصفهون یا شاید هم خوانسار بود، وقتی ماه کامل بود، به بابا گفتم حالا که مهتاب همه چیز رو روشن کرده چراغها رو خاموش کن، اونم خاموش کرد و تا چن دقه تو ساعاتی بعد از نیمه شب، تو نور مهتاب با سرعت بالای صد تو جاده روند، خوب یادمه که اون شب آسمون هم پر از ستاره بود.
هی هی..
تازگیا وقتی شرو به نوشتن میکنم، همین که بیشتر از پنج شیش خط میشه، یادم میره همه حرفام رو زدم تا به کجا برسم. اما امشب استثناعن یادمه! چرا؟ چون موضوع اینجاست که به جای خاصی نمیخواستم برسم، فقط دلم خواست همهی اینها رو بگم و آخرش اضافه کنم اینارو نگفتم که اگه بت گفتم عاشقتم، ازم نترسی. چرا که من دیوانهام!