۱۳۹۲ بهمن ۱۰, پنجشنبه

492

اون لحظه‌ای که می‌دونی اگه حداکثر تا ده دقیقه دیگه به حرف زدن ادامه بدین، جفتتون از خستگی پس میافتین، فقط معلوم نیست کدوم یکی زودتر...
بهش می‌گی "شب بخیر بگیم؟"، می‌گه "اوهوم"، تو شب بخیر می‌گی، اما اون قبلش خوابش برده...

۱۳۹۲ بهمن ۸, سه‌شنبه

491 - برای فرزند به دنیا نیامده‌ام

وقتی دلت خواست به آدما بگی "نرو"، فقط بگو.
آخرش اینه که می‌رن دیگه.
سرافکندگی پیش خودت از هر چیزی بدتره. فکر اینو بکن که بعدش هی با خودت می‌شینی می‌گی "اگه گفته بودم چی می‌شد!؟"
بدتر از همه زمانیه که بهش می‌گی دلت چی می‌خواسته بگی و اونم بهت بگه نمی‌خواسته بره.
اون‌وقته که دلت می‌خواد سرتو بزنی تو دیوار.
پس برای اینکه هم به مراد دلت برسی، هم خرج روی دست من بدبخت برای دوا درمون کله‌ی پوکت نذاری. می‌تونی به این روش اکتفا کنی که با خودت تا 3 بشمری و فقط بگیش.

490

خیالت جمع، درد نمی‌کنه.

۱۳۹۲ دی ۲۹, یکشنبه

489

تقریبن دو سال پیش بود.
سه تایی کنفرانس گذاشته بودیم.
اون موقع‌ها خیلی به کنفرانس گذاشتن عادت داشتم، آخه تا یه مدت مدیدی هر شب با دو تا از دوستای دیگه‌م تو یاهو کنفرانس می‌ذاشتیم.
یادش به خیر، چقدر می‌خندیدیم. حتا یه وقتا شده بود بعده‌ها به وقت دل گرفتگی‌های گاه و بی‌گاه، می‌رفتم اون صحبت‌ها رو می‌خوندم.
همیشه دو تایی علیه من همدست می‌شدن که اذیتم کنن، البته مسلمه که کم نمیاوردم، ولی بازم دهنمو سرویس می‌کردن نامردای بی انصاف...
دلم تنگشون می‌شه، دلم تنگ اون وقتا می‌شه، هعی، چه دوران خوبی بود...
حالا که فکر کنم، می‌بینم تو سال اخیر، سرجمع، تعداد دفعاتی که با تک تکشون حرف زده‌م به ده بار نمی‌رسه. اون تعداد محدود هم با اس‌ام‌اس و اینا بوده.
دیگه حتا یاهومسنجر رو باز هم نمی‌کنم، شاید ماهی یا دو ماهی یک بار...
داشتم دو سال پیش رو می‌گفتم.
خیلی از حرفای اون شب تو جی‌تاک رو عینن یادمه، گرچه که همه‌شون اینجا گفتن ندارن.
یادمه یه جایی از صحبتامون، می‌گفتم "من هیچ‌وقت در وهله‌ی اول خوب جلوه نکردم و نمی‌کنم، همی این خودتون شما دو تا، اولش شاید حتا از من بدتون میومده، اما خو الان ببینین که چقدر دوسم دارین..."
نیشم باز بود، یه جورایی مطمئن بودم بلندبلند بابت این حرفم که می‌گم دوسم دارن می‌خندن، فکر می‌کردم حتمن همزمان با کانورسیشنمون یه پنجره برای صحبت راجع به حرفای من بین خودشون باز کردن. ولی من نمی‌ذاشتم احتیاج به این حرف زدنا پیدا کنن، اضافه می‌کردم "البته خودتحویلگیری مزمن هم دارم."، باز می‌خندیدن...
الان یادم نمیاد حتا آخرین صحبت بیش از دو نفری که تو محیط وب توش شرکت داشتم کی و با چه کسانی بوده، چه برسه به اینکه بخوای فکر کنی اون صحبتا هنوزم ادامه می‌داشته.
"می‌داشته"، هه!
اون شب تعارف تیکه پاره کردن و عمرن هیچ حرفی نزدن و هیچ نکته‌ای از تفکراتشون لو ندادن.
چند شب پیش با یکی‌شون صحبت می‌کردم، برام می‌گفت وقتی تازه منو دیده و شناخته بوده چه فکری راجع بهم می‌کرده، غش کرده بودم از خنده و یاد حرفای همون شبی که الان راجع بهش گفتم افتادم و فکر کردم حتمن این حرفارو اون لحظه تو همون پنجره پرایوتی که اشاره کردم، داشته به اون یکی دوستمون می‌گفته.
اینکه چه فکری می‌کرده بماند. (;
پ. ن: گنگی و نامفهوم بودن نوشتار و اینکه هیچ اسمی از افراد برده نشده، اینه که هر چهار نفری که در متن بودن اینجا رو  و هر چهار نفر رو افراد دیگه‌ای هستن که اینجا رو بخونن و بشناسنشون، سو...
همین.
توضیح بیشتر نمی‌خواد.

۱۳۹۲ دی ۲۴, سه‌شنبه

488

امشب فکر می‌کردم گاهی لازم نیست نوشته‌ای که از بس خوندی حفظ شدی رو وقتی برای بازم ازش لذت بردن، دلت می‌خواد صد بار دیگه هم بخونیش رو صد بار دیگه هم بخونی، می‌تونی اندازه‌ی صد بار خوندن نگاش کنی.

۱۳۹۲ دی ۱۸, چهارشنبه

486


می‌دانید؟ گاهی انقدر فکرات غرق یه موضوع به خصوص و مسایل پیرامونش می‌شه.
هر چقدر این غریق بودن دوست داشتنی باشه، باید گه گدار هم که شده دست خودت رو بگیری، بکشی بیرون.
یه وقتا انقدر عمیق می‌شم که تو فاصله‌ی دو متری که روبروم نشستن و اسمم رو صدا می‌زنن متوجه نمی‌شم، حرف می‌زنن، من توی باغ نیستم، تا اینکه فحش و دری وری نثار روح پر فتوحم می‌کنن. جالب اینجاست که یه وقتا صدام می‌کنن، جواب می‌دم، ولی حرفاشونو نمی‌شنوم.
می‌دانید؟ بدترینش اینجاست که این روزا چایم یخ می‌کند.
البته شاید بشه گفت این یکی تازگی نداشته باشد، لااقل به اندازه‌ی موردهای قبلی، تقریبن یک ماهی شده که اینطوری شده‌ام.
انقدر توی دنیای خودم غرق می‌شم که حتا متوجه سرد شدن چای روی میزم نیستم. حال اینکه کارها چقدر عقب میافتد بماند.
می‌دانید؟ گاهی برای نجات پیدا کردن از این اسیر بودن‌ها، همین غرق شدن‌های دسته‌بندی شده در "من از آن روز که در بند توام آزادم"ها، به هنگامه‌ای که بدون اختیار دو ساعت متوالی راه رفتم و تنها چیزی که باعث شده از فکر بیام بیرون آدرس پرسیدن آدم‌ها بوده، برای اینکه دوباره غرق نشم، سعی کردم با چشم بفهمم موزاییک‌های زیر پام چند سانتی‌ان.
داشتم فکر می‌کردم با احتساب سرعت بیش از اندازه آهسته‌ی من، احتمالن چهل سانتی‌متر در ثانیه سرعت دارم، نتونستم انقدر خودم رو از فکرای دیگه بکشم بیرون که سرعتم رو به کیلومتر حساب کنم، گذاشتم وقتی نشستم به نوشتن، گوگل این کارو بکنه.

بی ویرایش