‏نمایش پست‌ها با برچسب برحسب تاریخ. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب برحسب تاریخ. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ مرداد ۲۵, یکشنبه

571

يه وقتايى هست، هر چى دم دستت بياد رو بايد محكم بگيرى، انقدر محكم نگه دارى و تكيه گاهت كنى تا كه شايد پاهايى كه شل شدن و دارن باعث سقوطت مى شن رو استوار نگه دارى. انگارى اينكه مى گن پات قلب دومته فقط اينطورى نيست كه بگن، انگارى راست بگن، اون فشارى كه توى سينه ت حس كردى به قلبت اومده به پاهات هم اومده.
آخه هيچكس نبايد بدونه پشت نقابت چه خبره.
مى دونى كه اين قانون كاره، بايد خوب شد، بايد خوب بشى، بايد به حال خودشون بيان پاهات.
مث سنگ موندن كه آسون نيست، هى بخواى بخورى به اين طرف و اون طرف تا كه خط و خشات صاف شن. فقط نكنه يه وقت طورى بخورى زمين خورد بشى.
آره، يه وقتا تازه به خودت مياى و مى فهمى چقدر ياد گرفتى حفظ ظاهر كنى، آدمايى كه تمام روز كه هيچ تقريبن تمام زندگيت رو باهاشون گذروندى از ظاهرت هيچ نمى فهمن.


۱۳۹۲ مهر ۲۸, یکشنبه

472

دیشب پدر برای بار چهارم توی این چند ماه اخیر فکر کرده بود کسی در حال سرقت از ماشینش بوده.
رفته بود به مادرش سر بزنه و وقتی برگشته دیده کسی تو ماشینش نشسته.
انقدر دست و دلش تو این مدت لرزیده که سریع عصبانیتش زده بالا و رفته سر وقت طرف.
بدون اینکه مهلت بده طرف حرف بزنه، چنان یارو رو آش و لاش کرده که حد نداره.
بعدن معلوم شده که طرف همسایه‌ی منزل عمو بوده و چون دیده در ماشین رو بابا باز گذاشته اومده نشسته تو ماشین که نکنه دزدی چیزی بیاد سر وقت ماشین.
طفلک کلی شرمنده شده بود، در راستای آروم کردنش گفته بودم تقصیره خودشه پدر من، آدم در راستای امور خیرخواهانه هم که می‌خواد حرکت بزنه، درست می‌زنه، نمی‌رن تو ماشین یارو بشینن که! وامیستاد دم ماشینت.

۱۳۹۱ آذر ۲۱, سه‌شنبه

آور لیتل زامبی و نصفه

"زامبی‌وار سوی لپ‌تاپ می‌رود"
پارسال وقتی تولدش روزی رقم خورد که با سالگرد تولد برادرش فقط هفت روز فاصله داشت، به خواهرم و شوهرش گفتم هیچی دیگه، شما هم که از خداتونه، از الان تولدهاشون رو با هم می‌گیرین و مام باس دو تا کادو بیاریم و ...
بحثی راه افتاده بود به غایت طولانی و پر از خنده و کل‌کل، گرچه که خواهرم سر حرفش تا آخر مانده بود که امکان ندارد چنین کند و حتمن تولدهایشان را جداجدا برگزار خواهد کرد.
هنوز دقیقن یک سال از آن موقع نگذشته، ولی امروز تولد خواهرزاده‌ام است و هفت روز دیگر تولد این فسقلیِ نو پا.
همین چند روز پیش بود که مادرم حدودن همین ساعت از روز بهم گفت فلانی تولد بچه‌هاش رو با هم فلان روز گرفته، یاد حرف‌های پارسال افتادم، ولی خب حتا حال خندیدن نداشتم، تا اینکه دیروز خواهرم آمده بود. همین که دیدمش، بعد از سلام و احوالپرسی و بوسیدن‌ش، قضیه رو پیش کشیدم، جوابی نداشت بدهد، حس کردم الانه‌س که فاز طفلکی بودن ورداره، گفتم البته یه جورایی هم حق داریا، بچه یه ساله که تولد گرفتن نداره حقیقتن و صحبتم رو با این رویه بردم جلو که ملت می‌مونن کادو چی بیارن، آخرش واس خودت میارن.
ولی حرف‌هام یادم نیست، چون تمام لحظات‌ش فقط تصویر فرندز جلوی چشمام بود که ریچل برای بچه‌ی یک ساله‌اش تولد گرفته بود و ...

دلم می‌خواست بهش یاد بدم راه بره و بگه مغز مغز، من مغز می‌خوام. یا یه چیزی تو همین مایه‌ها، ولی خب خیلی کمتر از حدی می‌بینمش که آموزش‌های این چنینی بهش بدم. شاید بتونم فقط یادش دهم که سوال‌طور بگم صدرای؟ اون هم بگم زامبی، این کار رو با خواهرزاده‌های دیگه‌ام کرده بودم، در حدی که وقتی مادربزرگ‌های دخترِ خواهر بزرگه‌ام قربان صدقه‌ی بچه‌ی تازه به زبان افتاده می‌رفتند و مثلن می‌گفتن عشق کیه؟ و فیلان کیه؟ می‌گفت من نصفه‌م.

۱۳۹۱ آبان ۱۷, چهارشنبه

358

می‌دانید؟ به قول بعضی‌ها همه‌ی آدم‌ها یک نفر را در زندگی‌شان داشته‌اند یا دارند که حالا به هر دلیلی نتوانسته‌اند به او برسند، یک وقت‌هایی فقط خاطرخواهی‌ای بوده که هیچ‌وقت از یاد نرفته، یک وقت‌ها رابطه‌ای بوده که بر خلاف میل‌شان بهم زده شده، حتا یک وقت‌هایی ازدواج‌های این چنینی...
یک وقت‌ها هم عشق‌های یک طرفه‌ای که از آن نازنین فقط برای آدمی خاطره‌ای می‌ماند.
یک وقت‌هایی هم حتا می‌فهمند و باز می‌گذارند می‌روند.
یک وقت‌هایی...
بی‌خیال
:)
تولدش مبارک، همین

۱۳۹۱ مهر ۱, شنبه

346

دیروز سر ظهر تکستی اومد برام با محتوای
From today and for 3 days all the muslims will stop using Google and Youtube. Because they refused to stop showing the film 786, that made fun on our prophet SAW. Taking less than 2 min to fwd this msg so that we can answer Allah SWT when he asks us what action we took when his beloved SAW was insulted?
با خودم فک کردم گوگل و یوتیوب؟ پدیده‌ها یوتیوب هم که آخه متعلق به گوگله! من اصلن کمِ کم هشتاد درصد مصرف اینترنتم توسط گوگله، میانگین هم که در نظر بگیریم لااقل از سی تا از پروداکت‌های گوگل به طور دایم و روزانه دارم استفاده می‌کنم.
اصلن اینطوری که باشد، بی‌خیال استفاده از گوشی‌های اندرویددار تا سه روز باید بشویم که!
تو همین فکرا بودم که بابام صدام کرد و گفت فلان تکست واست اومده؟ گفتم آره، گفت انقدر نرو تو گوگل، گفتم باوشه.
حالا تعداد سرچ‌هایی که از دیروز تا حالا واسش انجام دادم دیگه دستم نیست و البته پیدا کردن محل جلسه‌ی امروزش روی گوگل مپ هم که دیگه آخرش بود، اسمش هم اینه که استفاده نمی‌کنه!

۱۳۹۱ شهریور ۳۰, پنجشنبه

گندش بزنند دلِ تنگ را و سه نقطه

آسمان بهار یا که تابستان، خودشان را هم که بکشند، "اولین باران" برای پاییز است، پاییز که باران بیاید بویش فرق می کند، حتا اگر برگ درختان رو به زردی رفته باشند، حتا اگر آنقدر سرد شده باشد که بقچه ی - یا برای بعضی ها چمدان و غیره - لباس گرم ها را باز کرده باشی، حتا اگر گرمایش خانه ات را به راه انداخته باشی، حتا اگر باران دیر کند و نیاید، باز هم اولین باران همان باران است، وقتی بارید تازه درختان به خواب می روند و برگ هایشان می میرند و با خودت باید بوسه ی بادِ قمیشی را بخوانی، وقتی بارید تازه سرمای پاییز بوی ننه سرمای زمستان را به خود می گیرد...
می دانم که برای اولین باران پاییز در فرهنگ های مختلف حرف های زیادی زده شده و مفاهیم زیادی ازش برداشت می کنند - مرگ خودشان - که البته حوصله ی نوشتن یا حتا سرچ کردن درباره اش را ندارم الان.
می دانید؟ یعنی در واقع باید بپرسم که می دانستید؟ می دانستید که موتورسوارها از این اولین باران نفرت دارند؟ می دانید که آمار تصادف موتور سوارها چقدر بالاست در این روز؟ هیچ وقت زمین انقدر لیز نمی شود، حتا خط کشی های عابر پیاده هم برای پیاده ها لیز ترند، ولی خب اگر درست و حسابی ببارد، آنقدری ببارد که آسفالت خیابان های تهرانمان را سیراب کند، آن خطرِ سنگینش از بین می رود. لیزیِ آسفالت ها به حدِ خیسیِ همه ی باران ها می رسد.
می دانید؟ اولین باران در تهران آنقدر کثافت می شورد که حد ندارد، که اصلن یک طور دیگری جلوه می کند، کثافتِ باز شدن مدرسه ها اصلی ترینش است. هوم، این را دیگر اکثرن می دانند که زیر بارش اولین باران تهران تا نیم ساعتی نباید رفت، اگر هم زیر سقف آسمان باشید که باران بزند، مثل من کاپشن ورساژه تان را برای همیشه به فنا می دهید.
یادتان هست پارسال را؟ اولین باران پارسال از صبح تا صبح فردایش آمد، همان بارانی که اینجا هم گفتم بعد از نیمه شب بیرون زدم، از همان پیاده روی های یکی دو ساعته ی زیر باران را کردم... می دانید؟ آن روزها با مهربانی قطع روابط بودم، توی جردن بودم که از باران برایش تکست زدم، جواب داد، تا برگردم و حتا بعدترش داشتیم تکست بازی می کردیم، تکست زدن هایی که آن شب شروع شد تا همین دو سه ماه پیش به همان قوت ادامه داشت، ولی خب بعدترش، بعدتر از دو سه ماه قبل دیگر حرف نزدیم، چرایش بماند، چرا که چرایش به کسی ربطی ندارد، ولی خب بی تارف دلم برایش خیلی تنگ شده، قول داده ام حرف نزنم، حیف...
امسال که باران بزند، کمر درب و داغانم خورد هم که بشود باز هم بدون فکر به بازگشت، می رم، با جیب هایی که غیر از  گوشی و کلید، چیز دیگه ای رو درونشون ندارند، پارسال پاکت سیگار و فندکم هم بود، هوم... بس است.

۱۳۹۱ مرداد ۳۱, سه‌شنبه

329

گرچه امروز آرامش با طوفان همراه است، سکوت سنگین فردا خبر از فریاد درون دارد.
این روزا در خانه‌ی پدریمان..
اینکه می‌گم خانه‌ی پدری، خو من هنوز از این خراب شده درسته که نرفتم و 24 ساله که دارم توش زندگی می‌کنم و اینطور نیست که مثلن بگویم آه خانه‌ی پدری، خانه‌ی کودکی‌هایم، نه بابا، این درست که خرجی در میاورم برای خودم، ولی در کل ریده‌ام که هنوز در اینجا سکنا گزیده‌ام. بگذریم از این پارتش، چرا که قبلن بارها تو سر خودم زده‌ام تو صفحات کهنه‌ی همین وبلاگ. حالا چهار سال واقعن کهنه‌ست؟ هوم، می‌دونین؟ می‌دونم که الان چهارمین آگوستِ این بلاگه، ولی هیچ وقت براش مثل خیلی‌ها سالگرد نگرفتم، مث این‌هایی که عاشق قدیمی شدن هستن، مث اینایی که می‌خوان بگن تاریخچه فیلان. ریدمان، بعله... پرت نشم حالا خیلی مث پریشب، پریشب بود؟ یا پس پریشب؟ نمی‌دونم. اینکه خانه‌ی پدری شلوغ و پر سر و صدا و به عبارتی پر هیاهوست، خب از سر این است که خواهرهایم هنوز هستند، به قول خاله‌ام از آن سر دنیا می‌گوید شنیدم همه‌ی اوباش جمعین. اوباش گفته بود یا اراذل؟ نمی‌دونم، توی ایمیلم هست، حوصله‌ی خوندنش رو ندارم. شاید بیاد خودش اینجا رو بخونه و ذکر کنه که چی گفته. ولی خب بهرحال موضوع این است که جمعیتِ خونه شادن، اینکه می‌گم شادن، فقط معطوف به این نمی‌شه که شاد به معنیِ خوشحال، ینی جدن شادن، بعله! سیزده نفر داریم توی این چن طبقه خونه در حال حاضر زندگی می‌کنیم. البته وقتی سیزده نفر به حساب میایم که اون فسقلیِ هفت هشت ماهه رو هم به حساب بیاریم که خب الان برای آن‌هایی که از بچه‌ها خوششان میاید تو دوران اوج جذابیت و شیرین بودن است. اینکه یک بچه‌ی هفت چطور جمعیتی از انسان‌های بزرگ سال رو اسکل می‌کنه یه گله آدم می‌شینن فقط تقلید صداش رو می‌کنن تا دوباره اون کارو انجام بده واقعن مایه‌ی خنده‌ست. البته خب این جریان مال منزل ما نبوده که در مهمانی‌ها دیده شده، به کرات! فقط کافیه فیلم همه رو طوری که معلوم نباشه برای چی دارن این کارو می‌کنن بگیری، یا مثلن با پانوراما این کارو انجام بدی، ته خنده‌ست قیافه‌ها...
خواهر بزرگه فردا پرواز دارد و می‌رود، این یکی خواهرم هم بعد از یکی دو سالی که مستجر پدرم بودن و خانه‌ی خودشان را اجاره داده بودند، هفته‌ی دیگر اسباب‌کشی می‌کنند، ما می‌مانیم و حوضمان.

۱۳۹۱ مرداد ۱۹, پنجشنبه

:|

می‌دونی؟
یه وقتا با کسی رفاقتی داری، کلی ارزش براش قائلی، نه برای طرف که برای رفاقتت، چرا که معتقدی ارزش رفاقته از خود یارو بیشتره و مردک اون قدرام با ارزش نیست.
ولی با وجود همه‌ی این مسایل همه جوره خودتو فدای رفاقت می‌کنی.
اما یه روز میاد از یه جایی حرفایی که پشت سرت می‌زده رو می‌شنوی.
تازه بعد از چندین سال می‌فهمی شاید حتا رفاقتی در کار نبوده، طرف فقط برای پوششی بر روی گندکاری‌‌های خودش با تو می‌پره تا بگه فلانی هم فرقی با من نداره. اونم تو همون کثافتی که من غرقم غرق شده...

۱۳۹۱ خرداد ۳۱, چهارشنبه

می‌پرسند چطوری مصدوم؟

آدمی، یک وقت‌هایی در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرد که هر که از راه می‌رسد، با اشاره به حال آن روزهایش، احوالش را که می‌پرسند، فقط محض بهتر بودن یا بدتر بودن می‌پرسند.
مثلن می‌پرسند چطوری درب و داغون؟ احوالت خوبه اوراقی؟ امروز چطوری اسقاط؟ یه سری دیگه هم بعد از احوالپرسی‌شون اشاره به این موضوع دارن و می‌گن دیگه پیریه و هزار دردسر یا توام که مثل قوریِ بندزده شدی یا باس بدیمت یه دونه نوتو بگیریم و از همین ها...
و خب آدمی چه بگوید؟ اگر حرف‌ها پای تلفن یا با تکست زدن رد و بدل شده باشن که خب حداکثرش فرستادن یک دونقطه و پرانتزی باز جلویش است یا که صدای نفسش را جوری داخل تلفن بدهد انگار که میخندد. سختش به وقت روبرو بودن است، وقتی باید سرت رو پایین بیندازی، زهرخندی تحویل بدهی و وانمود کنی که ناراحت نیستی.
می‌دانی رفیق؟ از این حرف‌ها ناراحت نمی‌شوم، کلن سخت‌تر از آنم که با حرف ناراحت شوم. ناراحت از این می‌شوم که چرا؟ چرا باید کس یا کسانی بتوانند این حرف‌ها را بزنند. می‌دانی؟ در اوج جوانی این حرف‌ها را شنیدن درد دارد، دردِ خود کلیه‌ی نابودم که از یاد برود اینها از یاد نمی‌رود. از یادِ خاطره‌بازِ دیوانه‌ای همچون من نمی‌رود.
سخت است.

۱۳۹۱ اردیبهشت ۲۵, دوشنبه

شیرینی یکی دیگه رو هم خوردیم

مراحل زندگی، بین هم سن‌ها، چه تو فامیل، چه بین رفقا، ممولن تشکیل شده از فارغ‌التحصیل شدن‌ها، خدمت رفتن‌ها، ازدواج کردن‌ها و خیلی چیزای دیگه.
این موضوع خیلی وقتا تو جمع رفقا یا فامیله که واس من این چن سال اخیر به مرحله‌ی ازدواج رسیده، مثلن می‌گن جدی جدی فلانی هم ازدواج کردا، انگار همین دیروز بود رفته بود خدمت، انگار همین دیروز بود فیلان و من ممولن این انگار همین دیروزها رو با انگار همین دیروز بود سر جاش می‌شاشید تموم می‌کنم و یه سری اح اح و دری وری می‌شنوم که خب برام مهم نیست.
ولی متسفانه بحث همچنان ادامه داره و برای تموم کردن بحث راهی نیست به جز اینکه برگردی رو به نفر آخری که حرف زده بگی یه روزم می‌رسه من به فلانی می‌رسم و می‌گم شنیدی بهمانی - اشاره به خود طرف - هم مُرد؟ انگار همین دیروز بود... تجربه نشون داده که در این مواقع جمع توسط اعمال فیزیکی از ادامه‌ی صوبت باز می‌دارت.

۱۳۹۰ اسفند ۲۵, پنجشنبه

سیگارم تموم شده

این روزا آدمای زیادی پیدا می‌شن که می‌گن یه روز باس بندازن برن که سر کوچه سیگار بخرن و دیگه برنگردن.
این از همون فرداهاس که عمرن نمیاد!
می‌دونی؟ باهاس به تاریخ پیوست.
این قمیشی، بیخود نیس که آقا و پیشوای خیلیاس(البته در حقیقت ما یه نفر رو بیشتر مدنظر نداریم)، ده آخه لامصب خیلی راس می‌گه وقتی تو اون آهنگه که اسمشم یادم نیست، فک کنم چوپان بود، برمی‌گرده می‌گه می‌روم جایز نیست، من رفتم.
آره برار، باس به این فک کنی که اگه سه سال پیش رفته بودی، الانه اگه یکی ازت خبر می‌گرفت، می‌گفتن سه سال پیش رفت سیگار بخره دیگه برنگشت. نه اینکه وقتی ازت خبر می‌گیرن، گوشی رو بدن دستت که خودت فک بزنی، بگی همین روزا می‌ندازم می‌رم سیگار بخرم بلابلابلالاب‌لاب‌لاب... که اگه یه نابودِ هالی‌دی مث من پشت خط باشه بت بگه دکمه سیکتیرت رو بزن فرار کن باو.

۱۳۹۰ مهر ۹, شنبه

آرپاهان

نشسته بودیم دور هم، یکی داشت می‌گفت کیا روز دختر براش تبریک زدن و اینا.
همه‌شونم از این می‌گفتن که امسال چقدر کم بود تبریکا
با خودم فکر می‌کردم که ای بابا، امسالم تا تموم نشد نفمیدم که روز دختر بوده، همینجوری سرم پایین به گوشی‌م گرم بود، گفتم امسال کسی به منم تکست نزد، ساکت شدن! 
نگاشون که کردم، همه سرا برگشته بود طرفم، گفتم خوبالا اینطوری نگاه نکنین مسخره‌ها! پارسال همه یه سری فحش کش کردن منو که چرا بهشون تبریک نگفتم، امسال کلن کسی واکنشی نشون نداد، وقعی ننهاد، از جمعیت نسوان واقعن بعید بود، امیدوار شدم کلی.
یه صدا گفتن آهان

۱۳۹۰ مرداد ۱۷, دوشنبه

بی اینکه همدیگه رو بشناسن، به من می‌گن داداشیه گلم

دو تا رفیق دارم، هر رفیق نازی که دارم، یه درجه بعد از این دو تان.
مهران و امیر امروز تولدشون بود، ینی هر دو تاشون متولد هیودهم مردادن، فقط با هفت سال تفاوت که خب اینش اصلن چه اهمیتی داره؟

بعد یه چیزی که در رابطه با تولد امیر هست، اینه که به میلادی تولدش می‌شه 1988/8/8

۱۳۹۰ خرداد ۱۴, شنبه

از پای منقل رفته‌ام، دود از من نمی‌رود

تعطیلات باشه، زن همسایه باردار باشه، مرد همسایه مسافرت نرود.
هر شب از هشت تا یک پای منقل بشینی، حالا همه چیش یه طرف، خب معلومه نمی‌شه گودر صفر کنی.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۱, یکشنبه

هفته معلم مبارک

سوم هنرستان بودیم.
خب اصولن هنرجوی کامپیوتر که بی کار نیست بشینه ادبیات بخونه!
یادمه دبیر ادبیات که استاد یا استاد جلالی صداش می‌کردیم، اون آخرا دیگه به اسم کوچیک صدام می‌کرد.
هر وقت سرم رو بلند می‌کردم، می‌گفت "کامران جان بخواب عزیزم، چیز مهمی نگفتیم."
خسته بودم خو، چه کاری بود شبِ قبلش زود بخوابیم وقتی ساعت اول رو ادبیات داشتیم؟ همیشه روی یک ساعت خواب ادبیات حساب می‌کردم که تا 2 و 3 می‌نشستم پای کامپیوتر! یعنی نه فقط من، من قطره‌ای بودم از دریا...
با این منوال کل پایه سوم ادبیات رو میافتادیم.
همین موقع‌ها از سال بود، یعنی هفته معلم و اینا، یادمه جلالی همیشه از وضع مالی خراب اوایل انقلابش تعریف می‌کرد که به خاطرش مجبور شده بود فرهنگ کامل دهخداش که نمی‌دونم چند جلد بوده رو بفروشه و خرج زندگیش کنه.
کل پایه سوم پول گذاشتیم رو هم براش خریدیم. پیرمرد از ذوق زبونش بند اومده بود، نصف دبیرها که ذوق جلالی رو می‌دیدن اشکشون جاری بود.
بعد از اهدای هدیه که رفتیم سر کلاس یه نگاه بهم انداخت، گفت "کامران جان بخواب"، کلاس منفجر شد. ادامه داد "فکر نکنین با این کارا نمره می‌گیرین، اینطوری هم منو نگا نکنید."
سر امتحان بینش تو شهریور، معاون بهم گفت "تو تاریخ هنرستان بی سابقه بوده که هیچ‌کس ادبیات رو تو خرداد نیافته."

۱۳۸۹ بهمن ۲۴, یکشنبه

کجا رفت؟

رو زمین چرت می‌زدم، منتظر بودم از پای لپ‌تاپ بلند شه تا بشینم پای گودر، ساعت نزدیک 1:30 بعد از نیمه‌شب بود(به وقت پکن)، یهو داد زد مبارک رفت.
نشستم، گفتم "اوهَ!! کل ساختمون رو ترکوندی بابا!" دوباره گفت "مبارک رفت."، متفکر ادامه داد "یعنی کجا رفته؟"، پوزخند زدم. با ابروهای بالا رفته پرسید "تو می‌دونی؟"، با یه حالتی که انگار سوالش چقدر پیش پا افتاده‌ست گفتم "آره"، با ذوق و شوق گفت "کجا؟"، "به فاک... ایشالا نوبت ماام می‌شه"، وسط خنده می‌گه "که بری به فاک؟"، "که بدیمش به فاک"

۱۳۸۹ بهمن ۹, شنبه

شما گه نخور! خوب؟ آورین

دهه‌ هفتاد که دوران راهنماییم رو گذروندم، هر سال تقریبن 10-15 روز قبل از عید که می‌شد هماهنگ می‌کردیم که دیگه کسی مدرسه نیاد و کلاس تعطیل بشه.
همه عهد می‌بستیم، فحش خوار مادر می‌ذاشتیم واسه کسی که بیاد و کلی راهکارهای دیگه...
ولی درست همونایی که روزهای قبل از همه بیشتر لفظ و چسی میومدن واسه بقیه، میومدن مدرسه و همین که بعد از عید می‌پرسیدیم فلانی چرا اومدین؟ تنها جوابی که برات داشتن این بود که می‌خواستیم ببینیم کی اومده تا اگه کسی نیومده، ما هم دیگه از فردا نیایم...
حالا اینایی که این روزا از آتیش زدن، پرداخت نکردن قبض‌ها یا امثالهم صحبت می‌کنن، همون قشری هستن که دیروز توی مدارس راهنمایی زر زر می‌کردن.
نمی‌دونم کسی نیست به اینا بگه آخه تو اگه تخمشو داشتی خودتو آتیش بزنی که...

۱۳۸۹ دی ۱۷, جمعه

زیر گذری به گذشته

من فرزند آخر خانواده‌م، همیشه بچه آخر بودم، یعنی از همون اول، دلم می‌خواست که آخر نباشما، ولی خوب چه کنم، لامصب دست تقدیر اینطوری رقم زد که ته تغاری شم، البته اگر بخوام بگم تقدیر یاوه‌ای بیش نیست، باید برم خِر ننه بابام رو بچسبم که ای بابا! اونم هیچ فایده‌ای نداره، هر چند قبل‌ترها زیاد تیکه انداختم بابت این موضوع تو جمع خونواده...
بنابراین چاره‌ای نمی‌مونه و مجبورم دری وری بارِ تقدیر و سرنوشت و از این جور مقوله‌ها کنم، کلا هر آدمی هر وقت کم میاره باید یه چیزی رو که باب میلش نیست به یه چیز دیگه حواله بده، حالا به شانس، به روزگار، به تقدیر، به قضا و قدر، به عضو مبارک و ... واسه کم نیاوردنه دیگه!
اما خوب این وسط مامان و بابام هر جفت‌شون ارشدِ خانواده‌ی خودشونن، بابام ارشد خانواده هست، البته از اولش ارشد نبوده‌ها، آخه نیست اون موقع‌ها امکانات کم بوده، این شده که قبل بابام یه چندتایی نفله شدن و معمولا هم وقتی بعد از چندتا بچه‌ی از دست رفته یکی می‌مونه اون یه دونه، لوس و ننر و بچه ننه و نق‌نقو و قرقرو و از خرطوم فیل افتاده و کلی از این چیزای دیگه می‌شه... نامردید اگه فکر کنید که من این نسبتا رو الان به بابام بستم، کاری نداریم، اصلا هر جوری دوست دارین فکر کنین، من حتی مث بعضیا کاری به اینکه چیزی هم بگین ندارم، راحت باشین، قانون نداشتیم و نداریم... داشتم می‌گفتم، مامانه هم که گفتم، ارشده! البته تا حالا تحقیق نکردم که از اولش ارشد بوده یا نه! ولی خوب فکر کنم بوده، بعد از خودش هشت تا فرزند دیگه هم بودن، کلا بابابزرگم و مامان‌بزرگم، وقتی جوون بودن، مث اینکه خیلی قوی بودن، من که اون زمان نبودم، اطلاع ندارم، خبر موثق هم ندارم که بخوام شرح بدم، ولی شواهد اینطور نشون می‌ده...
حالا همه‌ی این شجره‌نومچه رو گفتم که چی بگم؟ آهان، نکته‌ش همین‌جاست! اون زمونا که تقریبا همه خوش و خرم بودن و البته آخرین سال‌های اون دوران بود، یعنی سال پنجاه و خورده‌ای* بود، یه روز زمستونی، همین هیودهم(هفدهم) دی ماه، آخرین فرزند خانواده‌ی مادری به دنیا اومد که بعده‌ها خاله‌ی نازنین بنده شد، البته در واقع من خواهرزاده‌ی اون شدم، آخه اون قبل از من بوده! ولی خوب... نکته‌ی قضیه این نبود، موضوع اینجا بود که فرداش، یعنی هیجده دی، خواهر ارشد بنده به دنیا اومد و باعث شد که بابابزرگ به خودش بیاد و شاید با خودش فکر کرد دیگه بسته، هان؟ بی خیال! دیگه بیشتر از این وارد مسائل خانوادگی نشم که میان خفتم رو می‌چسبن اونایی که اینجا رو می‌خونن... :دی
همین دیگه، تولدشونه! تولدتون-تولدشون- مبارک...

* واسه اینکه بانوان معمولا(معمولا!!!؟؟) دوست ندارن سن دقیقشون رو کسی بدونه، سال دقیق رو نگفتم :دی

۱۳۸۹ دی ۱, چهارشنبه

یلدا اصن بوی زمستون نداشت

می‌خواستم طبق معمول و همیشه گزاف بنویسم، این بار از شب یلدا، اومدم ببینم پارسال چی نوشتم؟ اصلا چیزی نوشتم؟ نمی‌دونم! نگاه نکردم، آخه دلم خواست که نگاه نکنم... بعد فکر کردم امشب که شب یلداست! دقیقا از کی شبِ یلداست؟ از موقع غروب آفتاب؟ یا شاید از دیشب که اس‌ام‌اس‌های تبریک یلدا شروع کردن به اومدن، از این‌هایی که 5تا جیک نوشته شده و می‌گه یه جیک بنویس، بفرست واسه بعدی... حساب کردم یعنی هنوز جوجه‌م؟ فکر کردم نه! نفرستادم! یا شاید از اون موقعی که دیشب اس‌ام‌اس اومد برام که نوشته بود هرچه از روشنی و سرخی داریم، برداریم. کنار هم بنشینیم و بگذاریم که دوستی‌ها سدی باشند در برابر تاریکی‌ها... یلدایتان رویایی، روزهایتان پر فروغ و شب‌هایتان ستاره باران.
هیچ‌وقت از این اس‌ام‌اس‌هایی که همه‌ش فقط حرفه و هیچ چیزیش بویی از حقیقت نبرده خوشم نمیومده!
دیشب پسر جوونی اومد دم در و گفت مامور شهرداریه! بابا یه خورده نگاش کرد و گوشی رو برداشت و گفت پیرمردی که کوچه رو جارو می‌کنه می‌شناسه و به اون پولی نمی‌ده! با خودم گفتم اومدی و نیومد، شاید عوض شده باشه! اونوقت چی؟ ولی امروز راس 6:30 بعدازظهر پیرمرد اومد، رفتم دم در، ماهانه‌ش رو گذاشتم کف دستش و دستش رو گرفتم، اولش می‌خندید، ولی وقتی دستش رو گرفتم هول کرد، فکر کنم یه آن ترسید، خندیدم، گفتم کاریت ندارم که! پرسیدم فقط می‌خوام بدونم اونی که ساعت 3:30 صبح جارو می‌زنه برگا رو خودتی؟ خندید، گفت بله آقا! گفتم آقا خودتی، نگو آقا! گفت چشم آقا... ببخشید! گفتم من از این ببخشید هم بدم میاد، حالا مهم نیست... خندید گفت باشه، نمی‌گم دیگه آقا... ببخ... صدای خنده‌ش بلند شد این دفعه، خندم گرفته بود از سادگیش، یه اسکناس دیگه گذاشتم تو دستش و گفتم، اگه بدونی شبا صدای جاروت چه می‌کنه با دل ما!!! چیزی نگفت، گفتم شب یلدایی نمی‌خوای بری خونه؟ بازم ساکت موند، ترسیدم یه وقت بغضی کنه، همین که فشار دستم رو کم کردم، دستش رو آروم کشید از تو دستم بیرون، تشکر و خدافظی و رفت... فکر کنم یلدای امسالم از همون ساعت 6:30 با پیرمرد شروع شد! قرار بود مث هر سال همه جمع بشن خونه‌ی ما، ولی همه‌ی برنامه‌ها به هم خورد و مهم نیست چرا! امسال نه انار داشتیم و نه هندونه(هیچ وقت خوشم نمیومده به هندونه، بگم هندوانه) 7 که شد، رفتم بیرون شیرینی و یه کم تخمه بگیرم، لااقل واسه جمع خودمون، گرمه، هوا گرمه! واسه‌‌ی این شب هوا خیلی گرمه، منی که دیوونه‌ی زمستونم به خاطر سرماش، درست بر عکس 99% آدم‌هایی که می‌شناسم، چون تا حالا ندیدم کسی فصل مورد علاقه‌ش زمستون باشه... اون یک درصد هم خودمم، با احتمال اینکه کسی مث من هست سلیقه‌ش...
مامان از همون مامانهاست که با اینکه کسی هیچ خریدی نکرده، یهو می‌بینی از سوراخ سمبه‌های خونه کلی تنقلات جور می‌کنه و امشب هم جور کرد، حسابی هم جور کرد، تخمه، بادوم، برگه و گردو و... تازه نه شده بود که دیوان آوردیم و واسه همه فال گرفتیم، هر هشت نفرمون، حتی خواهرزاده‌ی 8ساله‌م! هر کسی نیت می‌کرد و بابا براش باز می‌کرد، اولش گفتم حافظ رو بدیم به بابا، بابا سیماش به حافظ وصله، خوب در میاره و داداشم هم با گفتن اینکه کانکشن‌ش خیلی آسه! حرف منو تایید کرد، بابا باز می‌کرد و خواهرم می‌خوند... عجیب معجزه می‌کنه این حافظ... تو پرانتز اینم بگم که یادم میاد 8 یا 9 سالم بود، شبِ شب یلدا بود، تلویزیون مصاحبه با مردم رو نشون می‌داد، ازشون می‌پرسید به فال اعتقاد دارن؟ یه سری می‌گفتن نه، اصلا! یه سری کم و بیش بودن و بعضیا هم آره! ولی جملگی به حافظ اعتقاد داشتن! امشب فقط با اشعار حافظ بود که خندیدم، با اشعاری که گاهی آدم رو چطوری لو می‌داد... خواستیم شاهنامه هم بخونیم، ولی خوب جمع ساعت 10:30 پاشید، چرا که هر کس رفت به خصوصیاتش برسه که چند ساعتی ازش غافل شده بود، وقتی میومد و می‌دید کسی نیست، فکر می‌کرد تموم شده و می‌رفت، غافل از اینکه همه یک سر اومدن و پرسیدن اِه! تموم شد، پس منم برم... داشتم میومدم بشینم پای نت که همسایه صدام کرد و گفت بیا با هم قلیونی چاق کنیم و چای داغی بزنیم، دو ساعتی نشستیم، یاوه بافتیم و همدیگه رو دست انداختیم، پا شدم اومدم خونه و نشستم اینجا به نوشتن، نوشتنِ بدون ویرایش! اولش می‌خواستم گزاف بنویسم، بعد دلم نخواست، ولی آخر سر هم همه یاوه و به دور از حوصله‌ی خواننده شد...
هنوز ابیات فالم تو ذهنم رژه می‌رن...

بیــا که رایـتِ منصـور پادشــاه رسـیــد
نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسیـد

جمالِ بخت ز رویِ ظفر نقـاب انداخـت
کمـال عدل به فریـادِ دادخــواه رســید

سپـهرِ دور خـوش اکنون کـند که ماه آمـد
جهان بِکام دل اکنون رسد که شاه رسید

ز قاطعـان طریق این زمان شـوید ایمـن
قوافلِ دل و دانش کـه مـردِ راه رســـید

عزیـزِ مصـــر بـه رغــم برادران  غیــــور
ز قعــر چاه بـرآمـد به اوج مــــاه رســید

کجاست صوفیِ دجّـال فعل مُلحد شکل
بگــو بسـوز که مهــدیّ دین پنـاه رســید

صبا بگو که چها بر سرم درین غم عشق
ز آتــش دل ســــوزان  و  دود آه رســـید

ز شـوق روی تو شــاهــا بـدین اســیرِ                              
همان رســید کز آتش ببرگِ کـاه رسـید

مـرو بخـواب که حـافظ به بارگـاهِ قبـــول
ز وردِ نیم شب و درسِ صبحـگاه رســید