‏نمایش پست‌ها با برچسب اعتراف. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب اعتراف. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ بهمن ۲۶, یکشنبه

560

من…
من بايد گردن مى زدم اين رابطه رو…
بايد تمومش مى كردم هر چى كه بوده رو…
هر چى كه مونده بوده رو…
اسمش اينه كه منِ داشاق كله ى سفت و سختى هستم كه خيلى وقتا خيليا كه گه گدار انتظارش هم نمى ره روم حساب باز مى كنن كه توپ و تشرى رو كه يه گروه شراكت يا يه خونواده 
بايد بخورن رو يه تنه مى خورم، اما… اما خودم كه مى دونم توم چه خبره!

حالا اسمش هر چى كه بود، هر نوعى كه بود، بايد گردن مى زدم اون چيزى كه منو به تو وصل مى كرده رو…
از اينكه تو براى خودت خوشحال باشى و من اينجا - الكى - غصه ى نداشتنت رو بخورم.

پ. ن: از بيست و شيش ژانويه مونده بود تو درفت كه ادامه ش بدم، تا همين جاشو گفتم پابليش كنم، من كه عمرن ادامه نمى دمش. :)

۱۳۹۳ آبان ۲, جمعه

544

اگر كيلومترهايى كه تو اين دنياى لعنتى با انگشتام - حتا با دماغم تو روزاى دستكش چرمى - اسكرول كردم رو با پاهام رفته بودم تا الان رسيده بودم.

۱۳۹۳ تیر ۲۳, دوشنبه

520

فقط اينكه من خوب مى دونم چرا چراغ قرمزها رو دوست داشتيم.
يادت هست دستت تو دستم بود و چطور احساسم لو رفته بود؟ يادته بعدن چند بار از اون لحظه ياد كردى و  گفتى از خواستن من پر شدى؟

۱۳۹۳ اردیبهشت ۲۶, جمعه

508

حرف هاى معمولى مى زنيم
روزمرگى
چه مى كنى و چه مى كنم ها
انقدر دلم مى خواد قربون صدقه ش برم كه انگار نقل و نبات مى ريزه از لباش...

۱۳۹۲ شهریور ۱۵, جمعه

461 - :) با ربع قرن تجربه

تا سال‌های سال، شاید بیش از پنج سال...
اینکه پنج سال رو می‌گم تا سال‌های سال، احتمالن تو نگاه اول مضحک به نظر بیاد، آخه پنج سال و یا کمی بیشتر که سال‌های سال به حساب نمیاد.
ولی خب معمولن این موضوع بستگی به این داره که در چه زمینه‌ای این اصطلاح یا عبارتو به کار برده باشی، به نظرم وقتی بخوای مثل من به کار ببری شاید کم هم باشه.
منظور از کم اینکه اونطور که باید و شاید وصف حال نیست.
تازگی گله‌هایی می‌شنوم یا که حتا با انزجار از توضیح دادنام غر می‌زنن، می‌دونم که توضیح عنه، ولی خب من همینم، دیگه اینجا که چاردیواری اختیاری هر گونه که دلم بخواد می‌نویسم، شما تو همون تکست‌ها و ایمیل‌ها غرهاتو بزن.
انی‌وی، داشتم می‌گفتم، تا سال‌های سال، شاید بیش از پنج سال از بزرگترین حسرت‌ها یا شاید بشه گفت آرزوهای ناشدنی‌ام این بود که کاش لااقل هفت یا هشت سال زودتر به دنیا میومدم.
نوشتنِ این پست تو شب تولدم هم حال و هوایی داره واس خودش. شب تولد بیست و پنج سالگی، ربع قرن...
هه!
الان که دارم می‌نویسم - راستش فک کنم طرفای پنج بعدازظهر بود اولین کلمه رو توی گوشی نوشتم، بعد هی مسایل مختلف پیش اومد و طول کشید تا نیمه‌ی اول دربی تهران پخش شد و نشستم کم و بیش نگاه کردم، بعد انقدر حالم از بازیشون بهم خورد که بین دو نیمه اومدم پای کامپیوتر به قول انگلیسی زبان‌ها اند هیِر وی آر، آره - و یاد روزایی میافتم که هر شب فکرم درگیر همین موضوع بود، الانه باز هم دلایل دیگه‌ای یادم میاد که موقع شروع به نوشتن اصلن یادم نبود.
می‌دانید؟ چند ساعت پیش فقط یاد عاشقیَت‌ها بودم، یاد دخترکانی - نویسنده به این دلیل از واژه‌ی دخترکان استفاده می‌کنه، چون حال نمی‌کنه بنویسه دختران، دلم خواست توضیح بدم الان باز، به همین سادگی - که اشک توی چشمشان جمع می‌شد و تو چشم‌هام (چشم‌های گاهی خیس) نگاه می‌کردن و بعضی بعد از یک یا دو سال یا حتا سه سال رابطه، تنها دلیل بهم زدنشان اختلاف سنیِ پنج سال و بیشتر بود.
وقتی بحث اختلاف سنی پیش میاد، حالا هر چقدر هم که باشه، نمی‌شه برای این فاصله‌هه "سال‌های سال" رو به کار برد، مگه نه؟
مثلن یادم میاد بچه که بودم دوست داشتم برادر بزرگتره باشم، نه به این خاطر که حریف زور داداشم بشم‌ها، البته دروغ نگم این هم بود یه وقتا، اما اونقدرا حس جدی‌ای نبود، مال معدود روزهایی که با داداشم دعوا داشتیم و مسلمن کتک بیشتر رو من می‌خوردم، ولی چیزی که حقیقتن بهش فکر می‌کردم این بود که از اون داداش بزرگای حمایت‌گر باشم مثلن.
یه همچین موجودی‌ام من.
چند روز پیش به یکی از دوستام، از همون قدیمیا که آخر این پست بهشون اشاره شده گفتم یه همچین موجودی‌ام من، گفت خوب موجودی هستی، حیف تو محیط وب بود، انگار لبخند شیرینی می‌زد، نشد ببینم سیو کنم تصویر لبخندش رو.
یا مثلن اون موقع که پدرم ورشکست شد و با خودم فکر می‌کردم اگه بزرگتر بودم، می‌تونستم کمک‌حالش باشم.
نمی‌دونم، از همین چیزا دیگه!
این روزا رابطه‌م که با آدمای هم سنم - تا دو سال بالا پایین هم سنه به زعم من - به صورت احمقانه‌ای بهم می‌خوره، یکی از دلایل اصلیش همون رابطه‌های قدیم بوده و هست. مسلمن وقتی عادت کنی به برخوردها و رفتارهای عقلانی‌تر، نمی‌تونی خیلیا رو تحمل کنی.
دوباره ارتباطم با دوستای سن بالای قدیمی‌ام که مدت‌ها باهاشون بیرون نمی‌رفتم و صحبت‌هامون فقط در حد صحبت‌های فیسبوکی شده بود، زیاد شده.
بازم دلم از همون چیزای ناشدنی می‌خواد.
این چند وقت همه‌ش میدنایت این پاریس میاد تو ذهنم، چقدر این فیلمو دوست داشتم.
ادامه ندارد.

۱۳۹۲ تیر ۲۴, دوشنبه

447

می‌دانید؟ یک وقتا به قول الام آدمی می‌خواهد بنویسد که حرفاش خونده بشه، منتها کسایی هم که می‌شناسنش نخوننش، انگار که یک سری رهگذر بخونن، یا مثلن فقط یک سری افراد خاص. متسفانه بی قانونم اینطور نیست...

۱۳۹۲ تیر ۶, پنجشنبه

441

به سراغ شامپوهای جدید اگر می‌روید، فقط یاد توصیه‌ی دوستان به لحاظ کیفیت نباشد. نخست بویش کنید، نکند تمام تنتان بویی بگیرد که یادآور خاطراتش باشد. نکند یاد روزهایی بیافتید که توی تاکسی می‌نشستید و فکر می‌کردید همه‌ی وجودتان بوی تنش را می‌دهد. نکند فکر کنید همه بو خواهند برد و همه بو می‌بردند.
همینطوریه که شب‌ها مدام با چشمان باز به سقف، به دیوار، به برادرت که روی تخت بغل دستت خوابیده خیره می‌شوی.
لعنت، حتا نمی‌تونم دماغم رو بخارونم، الان چند ساعت گذشته و بوش نمی‌ره، مازوخیسم هم که اجازه‌ی شستن دست نمی‌دهد..

۱۳۹۲ خرداد ۲۲, چهارشنبه

۱۳۹۲ خرداد ۹, پنجشنبه

423

آدمیست دیگر، از یک سوراخ دو بار یا بیشتر گزیده شدن انگار از طبیعتش است.
فقط گاهی بار دوم داخل خود لانه‌ی مار نیز می‌رود.

۱۳۹۱ اسفند ۲۶, شنبه

394

وقتی می‌گم :*p از کیس و لیس حرف می‌زنم.
همین، فقط خواستم بگم بدانید و آگاه باشید.

۱۳۹۱ اسفند ۱, سه‌شنبه

382 - 2

می‌دانی؟
خیلی از افرادی که با من سر و کار دارن، صحبت‌های روزمره با من زیاد می‌کنن، می‌دونن که می‌گم کلن نمی‌خوام ازدواج کنم.
هیچ‌وقت.
یا که لااقل الان اینو می‌گم، همیشه این "یا که لااقل الان اینو می‌گم" رو می‌گم که فردا روز اگه تصمیمم عوض شد، نریزن سرم، دهنمو سرویس کنن که تو که فلان می‌گفتی.
تو کل عمرم با دو نفر به این قطعیت رسیدم که حاضرم باهاشون ازدواج کنم که از قضیه‌ی دومی دو سال می‌گذره، اگه نگم بزرگترین، باید بگم یکی از بزرگترین اشتباهات زندگیم بود، نه تصمیمم برای ازدواج، بلکه کلن رفتن و موندن توی اون رابطه. گرچه که از یک سری بی اطلاعی‌ها شکل گرفته بود، ولی خو...
اولیش هم که عالم و آدم می‌دونن کی بود، گفتن نداره، بیشتر از چهار سال می‌گذره.
اما از هر دوی این‌ها که بگذریم، من فقط یک بار خواستگاری کردم، فکر کنم این رو یک بار دیگر هم گفته بودم.
اون آدم گرچه که دیگه توی زندگیم نیست، ولی خب بهتره اسم و یادش قاطی مسایل دیگه نشه، متاسفم اگر که گاهی ضد حال می‌زنم و حتا صبر نمی‌کنم برای مدت کوتاهی، شاید چند ثانیه‌ای دل خوش کنک بماند، من همینم.
خیلی وقتا که بهم می‌گن تو فلانطور هستی، می‌گم تو از همون اول هم می‌دونستی من اینطوری‌ام که باهام دوست شدی، یا حالا دوست نه، چیزهای دیگر. این ضد حال زدن‌های اینطوری، راست گفتن‌های این چنینی، الکی دل خوش نکردن‌ها توی ذاتم است.
اگر می‌گم متاسفم، فقط از بابت خود ضدحال زدنه بود، نه از بابت اینی که هستم.
خودم رو قبول دارم، گرچه همین روزها بود برای دوستی چند ساله از این می‌گفتم که او مرا کم ارزش می‌دونه. ولی خب خودم هیچ‌وقت واقعن به این موضوع اعتقاد نداشتم. یا که لااقل توی سال‌های اخیر.
اینکه می‌گم توی سال‌های اخیر، شاید حتا بشه گفت، همین یکی دو سال. آخه می‌دونی؟ دیشب پریشب بود یکی از پست‌های قدیمیِ همین بی قانون رو دیدم و از خودم بدم اومد، چطور که من یک همچین چیزی نوشتم، در حالی که الان کاملن برعکسش فکر می‌کنم؟ زدم پست رو پاک کنم، تایید هم زدم، اما وقتی پیج در حال لود شدن بود، پشیمون شدم، استاپ زدم.
به ذهنم این موضوع خطور کرده بود که بگذار بدونم چی بودم چطور شدم، لااقل یک جایی، یک حرف‌هایی ثبت باشد.
ولی دیر شده بود، اون شب نفهمیدم، امشب وقتی دیدم تعداد پست‌ها شده سیصد و هشتاد و یکی، در حالی که آخرین پستم شماره‌ش 382 بود فهمیدم. حرص نخوردم. ولی خب ناراحت شدم، در حالی که من معمولن برعکسم، در اغلب مواقع بیشتر حرص می‌خورم، حرصم می‌گیرد تا اینکه ناراحت شوم.
چند روزیه ننوشتم، اگه بخوام بنویسم، می‌تونم تا ده صفحه‌ی دیگه هم بنویسم، ولی حیف که ساعت و همچنین فشار باد معده اجازه‌ی این کار رو بهم نمی‌ده که بیشتر از این سر جام بشینم.

۱۳۹۱ دی ۲۴, یکشنبه

372

آدما وقتی دوستت داشته باشن، نه اینکه ایرادهات رو نبینن یا حالا اصلن حرفم این نیست که چشم می‌گذارن روی مشکلات‌ت و همونطور که هستی قبولت می‌کنن و این حرفا.
موضوع که همیشه قبول کردن ایرادها نیست، این حرف برای بعضیا که دایم فقط تریپ روشنفکری ور می‌دارن کاربرد داره، حرف اینه که یه عادتی غلطه، پس باید از سر افراد بیافته، حالا اینکه طرف اِن سال با اون عادت زندگی کرده و وقتی بخوای مطرحش کنی اگر به دعوا نکشه هم مثالِ یاسین در گوش خر خوندنه، بماند.
اینه که منِ نوعی بی خیال اصلاح بعضی عادات مزخرف اطرافیانم می‌شم یا بالعکس.
حالا همه‌ی اینا رو گفتم، اصلن برای گفتن اینا نیومده بودم، می‌خواستم بگم آدما وقتی دوستت داشته باشن، نه اینکه فک کنن همه باید دوستت داشته باشن‌ها، نه! ولی انگار که فکر می‌کنن دوست داشتنت آسونه، یعنی دوست‌دار تو شدن سهله.
اینکه دوستات دوستت داشته باشن خیلی خوبه‌ها، از خوب هم فراتره، اینکه افراد از سر عادت به سراغت نیان، از سر اینکه کس دیگری نبوده و ...
اما باورت بشود یا نشود به همون سادگی که تو من رو دوست داری نازنین رفیق من، آدما حتا از من خوششون هم نمیاد.
یه تیکه‌ای داشت فیلم The Vow، - دارم با گوشی می‌نویسم، حوصله‌ی لینک IMDB دادن ندارم - پسره که از به دست آوردن زنش ناامید می‌شد و می‌رفت می‌نشست تو استودیوش به گیتار زدن، دوستش که میومد پیشش، یه خاطره‌ای از وقتی تازه با زنش آشنا شده بود تعریف می‌کرد و می‌گفت اون دفعه فقط دو هفته طول کشید تا عاشقم شه.
هوم، فقط دو هفته طول کشیده بود تا بهش بگه عاشقشه و این بار بعد از چند ماه نتونسته بود عاشقِ خودش بکنش.
به زعم من یکی از تاپ‌ترین سکانس‌های فیلم بود.
زندگیِ من از این سکانس‌ها خیلی زیاد داره.
همین.

۱۳۹۱ آبان ۱۷, چهارشنبه

358

می‌دانید؟ به قول بعضی‌ها همه‌ی آدم‌ها یک نفر را در زندگی‌شان داشته‌اند یا دارند که حالا به هر دلیلی نتوانسته‌اند به او برسند، یک وقت‌هایی فقط خاطرخواهی‌ای بوده که هیچ‌وقت از یاد نرفته، یک وقت‌ها رابطه‌ای بوده که بر خلاف میل‌شان بهم زده شده، حتا یک وقت‌هایی ازدواج‌های این چنینی...
یک وقت‌ها هم عشق‌های یک طرفه‌ای که از آن نازنین فقط برای آدمی خاطره‌ای می‌ماند.
یک وقت‌هایی هم حتا می‌فهمند و باز می‌گذارند می‌روند.
یک وقت‌هایی...
بی‌خیال
:)
تولدش مبارک، همین

۱۳۹۱ شهریور ۲۸, سه‌شنبه

341

به قول لِوا - نمی‌شناسیدش؟ به من چه، حس لینک دادن نیست. اسمش را که آورده‌ام دیگر! - که می‌گفت: "مثل داستان همه‌ی جدایی‌ها، فکرش از خودش سخت‌تره."
من این روزها انگار نه انگار؛ واقعنی.

اضافه شده در یکم نوامبر دوازده: لِوا

۱۳۹۱ مرداد ۲۵, چهارشنبه

خودم هم نمی‌دانم چه می‌خواهم

مردن سخت است، اما همیشه آسانترین راه بوده است.
در اوج خواستنش هم انگار که دلت زیر لب بگوید کاش نیاید.. کاش نیاید...
وقتی انقدر خسته ای که فکر می‌کنی آیا بالاتر از این هم هس؟ فک می‌کنی این دیگر خود سیاهیست و خب از سیاهی هم که بالاتر رنگی نیست.

۱۳۹۱ خرداد ۳۱, چهارشنبه

می‌پرسند چطوری مصدوم؟

آدمی، یک وقت‌هایی در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرد که هر که از راه می‌رسد، با اشاره به حال آن روزهایش، احوالش را که می‌پرسند، فقط محض بهتر بودن یا بدتر بودن می‌پرسند.
مثلن می‌پرسند چطوری درب و داغون؟ احوالت خوبه اوراقی؟ امروز چطوری اسقاط؟ یه سری دیگه هم بعد از احوالپرسی‌شون اشاره به این موضوع دارن و می‌گن دیگه پیریه و هزار دردسر یا توام که مثل قوریِ بندزده شدی یا باس بدیمت یه دونه نوتو بگیریم و از همین ها...
و خب آدمی چه بگوید؟ اگر حرف‌ها پای تلفن یا با تکست زدن رد و بدل شده باشن که خب حداکثرش فرستادن یک دونقطه و پرانتزی باز جلویش است یا که صدای نفسش را جوری داخل تلفن بدهد انگار که میخندد. سختش به وقت روبرو بودن است، وقتی باید سرت رو پایین بیندازی، زهرخندی تحویل بدهی و وانمود کنی که ناراحت نیستی.
می‌دانی رفیق؟ از این حرف‌ها ناراحت نمی‌شوم، کلن سخت‌تر از آنم که با حرف ناراحت شوم. ناراحت از این می‌شوم که چرا؟ چرا باید کس یا کسانی بتوانند این حرف‌ها را بزنند. می‌دانی؟ در اوج جوانی این حرف‌ها را شنیدن درد دارد، دردِ خود کلیه‌ی نابودم که از یاد برود اینها از یاد نمی‌رود. از یادِ خاطره‌بازِ دیوانه‌ای همچون من نمی‌رود.
سخت است.

۱۳۹۱ اردیبهشت ۶, چهارشنبه

هی فلانی

به یه نفر می‌گی هی فلانی، هر بار که بارون می‌زنه یادت میافتم، هر بار قرص ماهِ کامل رو می‌بینم یادت میافتم، می‌گی هر بار از فلان جا - خیلی زیاد بودن - رد می‌شم یادت میافتم، به یکی می‌گی هر بار می‌شینم پای منقل یادت میافتم، به دیگری می‌گی هر بار فلان موسیقی - اینم زیادن - رو گوش می‌کنم یادت میافتم، یا حتا وقتی خواهرزاده‌ی چن ماهه‌ت رو بغل می‌کنی و الخ.
ولی می‌دونی؟ خیلی وقتا آدما فقط اینا رو می‌گن که فلانی‌ها هر بار اون کارو می‌کنن، از اونجا رد می‌شن، اونو گوش می‌دن و غیره یادت بیافتن.
درسته که وقتی این حرف رو زدن یاد طرف افتادن، ولی شاید همیشه‌ای در کار نبوده. جالب اینجاست که خیلی وقتا به محض اینکه برای بار اول این حرف رو می‌زنی، همیشگی می‌شه، ینی تازه از اون موقه به بعد هر بار این اتفاق میافته یاد طرف میافتی. اما دیگه به طرف نمی‌گی، هر بارونی می‌زنه، هر بار از خیابون، کافه، پارک، رستوران، سینما، پاساژ و غیره رد شدی و یاد افراد مختلفی هم افتادی، دیگه بهشون نمی‌گی.
اصلن خیلی وقتا ترجیح می‌دی کاش یادشون نیافتی.
شاید حتا خیلی وقتا حس کنی شرم‌آوره.

۱۳۹۱ فروردین ۲۳, چهارشنبه

گذری در باب اعترافات

می‌دانید؟ ینی راستش رو بخواین، تیتر رو نوشتم، بعد دیدم اون بالا تو نوتیفیکیشن‌های پلاس یه خبری شد، رفتم نگاه کنم ببینم چیه، چن دقیقه‌ای طول کشید. بعد که اومدم ادامه‌ی این پست رو بنویسم، ینی ادامه که نه، بادی یا اصطلاحن اصل متن رو شروع کنم به نوشتن، دیدم اصن یادم نیست چی می‌خواستم بنویسم. البته همون لحظه به این موضوع از ذهنم گذشت که اگه یه خورده فک کنم یحتمل یادم میاد، ولی اگه الان شرو کنم به نوشتن که اینجا "نوشتن" ینی همین‌هایی که دارم می‌نویسم. مسلمن یادم نخواهد اومد که چی می‌خواستم بنویسم.
و خب الان هم یادم نیست چی می‌خواستم بگم. فقط یادمه در ادامه‌ی اعترافاتی که می‌خواستم بکنم، یه چیزی می‌خواستم بگم که اون رو یادمه.
می‌خواستم بگم الان مدت‌هاست یه چیزی به ذهنم می‌رسه، چقدر زیبا، چقدر قشنگ، به صورت تیتروار توی درفت ایمیل، گوشی یا جاهای دیگه می‌نویسمش، هی دچار مرور زمان می‌شه و من هم اینجا نمی‌نویسمش، بعدن که یه روز تصمیم می‌گیرم همتی به خرج بدم و بنویسم، می‌بینم اِن تا پست دارم که می‌تونم بنویسم و تقریبن همه‌شون مال همون زمان خاص بوده که باس نوشته می‌شده و من ننوشتم و یا اگر هم زمان مهم نیست. دیگه به چشمم نوشته‌ی مالی نمیاد.
بگذریم.

۱۳۹۰ اسفند ۱۵, دوشنبه

اتاق یا حتا خانه کتانی؟ بیچ پلیز*

داشتم پست آخر سلمان رو می‌خوندم که ذهنم تراوشاتی کرد و اقدام به نوشتن کردم.
می‌دانید؟ آدمی وقتی انقدر مفلوک - خودم را می‌گویم - باشد که در سن بیست و سه سالگی بر خلاف تمامِ.. نمی‌دونم بگم تمام آرمان‌هایش، معیارهایش، اهدافش، آرزوهاش یا چی، در خانه‌ی پدرش زندگی کند، به هر حال باس مشکلات که چه عرض کنم، هر روز به منِ درون آینه‌اش نگاه کند و بگوید خفه شو، تقصیر خودت هست.
البته می‌دانید؟ می‌خواستم مرگ خودم یک چیزی تعریف کنم که به اینکه چقدر شاهکارم بخندید و شاید هم گریه کنید، ولی اینکه با فلاکت شرو کردم، دلیل‌ش این بود که بعد از این همه سال هنوز با برادرم هم اتاقی‌ام.
به دلیل همین هم اتاقی بودن که معنیِ آن رومیِ آن طرفی‌ها را اصلن نمی‌دهد که خب همه می‌دانیم آن رومی اینجا هم‌خونه‌ست، نه هم اتاقی.
آره، داشتم می‌گفتم، به خاطر همین هم اتاق بودن، تخت‌هامون رو طوری گذاشتیم که خب بالای تخت من تقریبن یه سی سانتی فضای خالی هست، دلیلش بماند که از معماری‌ست، ولی بهرحال دسترسی به اون فضای خالی بسی سخت است و حوصله می‌خواهد که خب حوصله هم یخت! البته قابل مشاهده هست، فقط قابل دسترسی نیست.
الان نزدیک به یک هفته، بلکن بیشتره که یه سوسک تقریبن به طول شیش یا شاید هم هفت سانت که شاخک‌هایش هم تقریبن به همین مقدار طول دارد، افتاده اونجا روی سرامیک‌ها، بالای تختم، چپ کرده است بدبخت، انگار سم‌های اتاق ما انقدر که شسته نمی‌شود جاودان است، برای همیشه سوسک‌ها را خواهد کشت. خلاصه‌ی مطلب اینکه هر روز که از خواب پا می‌شم و یه خورده کش میام تا ببینم حس‌ش هست قبل از رفتن به دفتر برم بیرون راه برم یا نه که خب در نود درصد مواقع هم حس‌ش نیست و شرو می‌کنم قدم زدن توی سالن و یه نگاهی هم به لاشه‌ی سوسک بدبخت می‌ندازم که ببینم اگر مورچه دورش جم شده بلخره برم ورش دارم که هنوز که هنوزه جم نشده، این مورچه‌ها دقیقن چه غلطی می‌کنن جدیدن، من نمی‌دونم! شاید هم از خاصیت همون سمه‌ست که این طرف‌ها پیدایشان نمی‌شود.
انی‌وی اگر مورچه‌ها نیایند و نخواهند ببرند و گندکاری دیگری هم رخ ندهد، ما که تا الان بهش وقعی ننهادیم، بعدن هم نمی‌نهیم. یحتمل پرونده‌ش شامل مرور زمان می‌شه و مادر طبیعت توسط سرامیک‌های خونه‌مون خود به خود تجزیه‌ش می‌کنه.

* از تاثیرات 9GAG است.

۱۳۹۰ دی ۳, شنبه

سرشار

بعد از گودر من و موندم و یه بار، یه کوله؟ یه خورجین؟ یه صندوق عقب؟ نمدونم، شاید خرابه، مثلن خرابه‌ای از کسشر.
ولی بیش از هر چیز همون شبیه باره انگار، منم مثلن الاغی که سر بالایی امامزاده هاشم رو می‌خوام برم بالا، منتها انقدر که سنگینه نمی‌کشم که برم، دنده سنگین می‌خواد که من ندارم، راستی هنوزم خر و قاطر هست اونجا؟ فکر کنم از هفت هشت سالگی تا حالا اون اطراف پیاده نبودم، یادمه تو همون سنین که بودم، چار پنج‌تا فسقل بودیم که دست هم رو گرفته بودیم به گفته ننه باباها تا گم نشیم و می‌رفتیم بالا، دست چپم تو دست پسر عمه‌‌هه بود و روم طرف دیگه که یه فشاری از پشت به دستم میومد، فکر کردم یکی دیگه از بچه‌ها می‌خواد دست ما رو از هم باز کنه و رد شه، بدون برگشتن طرفش محکم دست پسرعمه‌م رو گرفته بودم که دیدم فایده نداره، زورش خیلی زیاده، برگشتم که یه آبداری نثارش کنم که دیدم کله‌ی یه خر سفید داره به دستم فشار میاره. جیغ زدم در رفتم.
حالا اصلن موضوع چس‌ناله کردن از نبود این و بودن آن نیست. چرا که مدت‌ها پیش نبود گودر رو دایورت کردیم و بودن پلاس را حساب نکردیم، مسلمن به تخممان خب.
بگذریم، نه اینکه موضوع خودسانسوری باشدها، نع، دلم می‌خواد مثلن مرگ خودم یه کمی اینجا پاک و پاکیزه‌تر بنویسم تا گر انسان‌های متشخص از این اطراف  گذری کردند، عن‌شان نگیرد. ولی خو مثلن واژه‌ای نیست که عن گرفتگی رو بشه باهاش تطابق داد.
اینکه من بعد ان روز اومدم دوباره یه پستی بنویسم، موضوعی بود که نمی‌دونستم حقیقتن کجا بنویسم، موضوعی که محیط گودر رو می‌طلبید، ربط به فیسبوک داشت، ولی خود فیسبوک محیط مزخرفی داره که از نوشتن چیزهای خیلی ساده آدمی حالش بهم می‌خورد، خصوصن حالا! فکرش رو بکن، الانی که تصویر خواهرزاده‌ی چندروزه‌ام بالاترین پست روی وال فیسبوکم هست، بیام از چیزی که ذهنم رو مشغول کرده بنویسم. که چی باشه؟ اینکه چرا من تو هر پیجی از فیسبوک می‌رم، ساجسشن پیج انجمن ایرانیان کسخل هم اون گوشه هست! درست که خودم رو به کس‌خولیت قبول دارم، ولی انجمن باس در و پیکر داشته باشه، نه اینکه هر کی رد شد سر خر رو کج کنه بیاد توش که! اوه، حالا اون اول که شرو کردم به نوشتن کلی راجب این قسمت از پست ایده‌ی کسشر داشتم ولی خو انقدر خره رو کش دادم، همه‌ش پرید...
پ. ن: دیروز خواهرم می‌گفت تازگی رفته کلاس ماساژ، به شوخی می‌گفت وقتی بیاد ایران می‌خواد مطب بزنه، گفتم منشی نمی‌خوای؟ منشی‌ت بشم من، گفت نه، تو خوراک اینی که الگو بشی، گفتم هوم، اونوقت هفته‌ای یه بار باس برم اپیلاسیون. گفت خاک تو سرت، بابام هم بغل دستم بود، زد تو سرم.
حالا چرا اینو گفتم؟ این نمونه‌ای از خالی نشدن کسشر از بدن منه، اوناییش که سر ریز می‌کنه تو محیط خونواده گفته می‌شه که البته حالا این نمونه خیلی استریلی بود، حضور ذهنم در همین حد بود فقط.
خسته شدم انقد که راه رفتم و شر و ور نگفتم.