۱۳۹۱ دی ۲۴, یکشنبه

372

آدما وقتی دوستت داشته باشن، نه اینکه ایرادهات رو نبینن یا حالا اصلن حرفم این نیست که چشم می‌گذارن روی مشکلات‌ت و همونطور که هستی قبولت می‌کنن و این حرفا.
موضوع که همیشه قبول کردن ایرادها نیست، این حرف برای بعضیا که دایم فقط تریپ روشنفکری ور می‌دارن کاربرد داره، حرف اینه که یه عادتی غلطه، پس باید از سر افراد بیافته، حالا اینکه طرف اِن سال با اون عادت زندگی کرده و وقتی بخوای مطرحش کنی اگر به دعوا نکشه هم مثالِ یاسین در گوش خر خوندنه، بماند.
اینه که منِ نوعی بی خیال اصلاح بعضی عادات مزخرف اطرافیانم می‌شم یا بالعکس.
حالا همه‌ی اینا رو گفتم، اصلن برای گفتن اینا نیومده بودم، می‌خواستم بگم آدما وقتی دوستت داشته باشن، نه اینکه فک کنن همه باید دوستت داشته باشن‌ها، نه! ولی انگار که فکر می‌کنن دوست داشتنت آسونه، یعنی دوست‌دار تو شدن سهله.
اینکه دوستات دوستت داشته باشن خیلی خوبه‌ها، از خوب هم فراتره، اینکه افراد از سر عادت به سراغت نیان، از سر اینکه کس دیگری نبوده و ...
اما باورت بشود یا نشود به همون سادگی که تو من رو دوست داری نازنین رفیق من، آدما حتا از من خوششون هم نمیاد.
یه تیکه‌ای داشت فیلم The Vow، - دارم با گوشی می‌نویسم، حوصله‌ی لینک IMDB دادن ندارم - پسره که از به دست آوردن زنش ناامید می‌شد و می‌رفت می‌نشست تو استودیوش به گیتار زدن، دوستش که میومد پیشش، یه خاطره‌ای از وقتی تازه با زنش آشنا شده بود تعریف می‌کرد و می‌گفت اون دفعه فقط دو هفته طول کشید تا عاشقم شه.
هوم، فقط دو هفته طول کشیده بود تا بهش بگه عاشقشه و این بار بعد از چند ماه نتونسته بود عاشقِ خودش بکنش.
به زعم من یکی از تاپ‌ترین سکانس‌های فیلم بود.
زندگیِ من از این سکانس‌ها خیلی زیاد داره.
همین.

هیچ نظری موجود نیست: