۱۳۹۱ بهمن ۱۰, سه‌شنبه

376

یه ربع به هشت بود گوشیم زنگ خورد، فکر می‌کردم اونی که بهش زنگ زدم و برنداشت زنگ زده. می‌خواستم ماشین قیمت کنم ازش، بارها در موارد مختلف تلفن‌هایی که برداشته نشدن باعث شدن کلن از تصمیمم منصرف شم و خرجی که می‌خواستم بکنم رو نکنم.
بهرحال کس دیگه‌ای بود، برداشتم گفتم جانم؟ قربون هم رفتیم یه کم و بعد پرسید کجایی؟ گفتم مغازه‌م، گرچه الان دارم می‌بندم. پرسید میای بریم شمال؟ گفتم ینی امشب بریم تا جمعه مثلن؟ گفت آره مثلن، یه خورده فکر کردم، از خودم می‌پرسیدم چه فیلمی بود مرده سر دختره داد می‌زد که رفیق‌ش بی خیال سفر شده و نمی‌خواد بره بخاطر اینکه می‌خواد دوست دخترشو ببوسه؟ عمرن یادم نمیومد و فقط دیالوگ‌ها رو مدام تکرار می‌کردم برای خودم، صدام زد، گفتم نه، چارشنبه کار دارم. گفت بی خیال بابا، خب بذار شنبه، خلاصه‌ی امر اینکه پیچونده بودمش.. با خودم گفته بودم هوم، دوره زمونه‌ای شده، بی خیال شمال رفتنم می‌شم جدیدن.

۱ نظر:

نگار گفت...

اینکه یادت نمی اومد منو باز یا د رویابین ها انداخت.و بعد اینکه دوره و زمونه بل کل عوض شده.