‏نمایش پست‌ها با برچسب نمدونم واس چی. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب نمدونم واس چی. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ مهر ۹, پنجشنبه

574

چند روز بود حواسم به آخر سپتامبر بود كه مثلن بيام ادا تنگارو درارم بگم سپتامبر تموم شد و ليريكس ويك مى آپ ون سپتمبر اندز رو بنويسم و اينا…
نيست قرار بود امروز نرم سر كار و ديرتر بيدار شم، ديشب ساعت يك نشسته بودم داشتم كنسرت گرين دى - راستش رو بخواى همچين زياد از اين بند خوشم نمياد، ولى واقعن اجرايى كه با اين سانگ مى كنن رو دوست دارم. - رو مى ديدم، هر چند كه سر هر كدوم از كارا رفتم چشمه خشكيده بود.
پيش خودم حساب كرده بودم ممكنه نهار هم خونه نباشم، اونوقت ساعت نه و نيم خودمو انداختم رو تخت.
البته اين فقط لفظش بود، من بخاطر شرايط كمرم لااقل هيچوقت خودمو پرت نمى كنم رو تخت، البته رو تخت هاى تك نفره كس ديگه اى رو هم نمى شه پرت كرد، ممكنه سرشون بخوره به ديوار يا شوفاژ…
آره، رو اين حساب كه امروز يه كم ديرتر مى خوام راه بيافتم با بى خيالى نشسته بودم به كنسرت هاى اچ دى ديدن و بعدش با يه نازنينى تا يه ربع به سه حرف زدنم طول كشيد.
و خب من اصلن الارم گوشيم رو يه ساعت ديرتر تنظيم كرده بودم كه هشت هشت و نيم پاشم، اونوقت پدر گرام ساعت هفت و ربع يه طورى از طبقه پايين صدام زد كه در عرض سى صدم ثانيه ملافه رو زدم كنار و سيخ روى دو تا پام كاملن سيخ وايساده بودم. برادر گرام منظره رو ديد و خنديد و روش رو اون طرف كرد، گفتم زهرمار صبحه ديگه…
داشتم فكر مى كردم بيا، از بين اين همه موجود زنده باس بابامون روز اول اكتبر بيدارمون كنه.

۱۳۹۳ اردیبهشت ۲, سه‌شنبه

505

تنها كسي كه مي دونست حال خوشي ندارم خودش بود و خودش.
روزي چند بار بهم مي گفت خوبي؟
انگار كه حق نداشته باشم بد باشم.
بهش مي گفتم خوبم، اي، بدك نيستم. انگار كه اگه بگم حال نزاري دارم بهم بگه چرا بدي؟ بيخود كردي، خوب باش.

۱۳۹۲ آبان ۲۱, سه‌شنبه

۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۷, جمعه

415

نمی‌دونم که! ولی خب شاید اگر خیلی جاهای دیگه‌ی دنیا می‌بودیم، وقتی می‌خواستیم بگیم هی فلانی، اگه جای من بودی چه می‌کردی؟ نیازی نبود طرف مقابل دختر/پسری رو هم در نظر بگیره!

۱۳۹۱ اسفند ۲۱, دوشنبه

389

وقتی تو خیابون راه می‌رفتیم و گه گدار دخترکان نگاهم می‌کردن.
می‌خواست گلویشان را بجود، بش می‌گفتم موضوع من نیستم. خوشگلیِ تو باعث می‌شه جماعت من رو نگاه کنن و با خودشون فکر کنن من چی دارم که تو با منی.
فشم می داد، ولی خب بهرحال سر ذوق میومد.

۱۳۹۱ بهمن ۱۰, سه‌شنبه

375

هشت-نه سال پیش که دوم هنرستان بودم، تیپم تاثیر گرفته از شخصیت مستندی بود که فیلمش رو هم دیده بودم. البته دلم نمی‌خواد بگم کی، البته من عین اون تیپ نمی‌زدم، به روش اون لباس می‌پوشیدم.
ینی چند رنگ از یک نوع پیرهن، چند شلوار جینِ هم شکل، کفش و کتونی هم به همین منوال داشتم. هوم، پیرهن‌های کلوین کلاینی که تمام مدت به تنم بود، بین دوستان و هم کلاسی‌ها شهرتی داشت. هه، اگه بخوام همچون پیرهنایی رو الان، با این وضعیت مملکت بخرم، یحتمل باید نصف درآمد یه ماهم رو بدم.
یادمه یکی از بچه‌ها رو خفت کرده بودن، بوت‌های تیم‌ش، ساعت و هر چیز با ارزشی که داشت رو ازش زده بودن. یه روز ناظم اومده بود سر کلاس و به روش خودش، یه حالت خشن و ناظم‌طوری می‌گفت گرون نپوشین، از همون میز یکی مونده به آخر که طبق معمول یه وری نشسته بودم و به دیوار تکیه داده بودم، فکر کرده بودم سر تا پام چقدر می‌ارزه؟
الان سال‌هاست اکثر اوقاتی که از در می‌زنم بیرون، با خودم فکر می‌کنم سر تا پام چقدر می‌ارزه؟ البته الانه دیگه این موضوع محدود به لباس‌ها نمی‌شه، گوشی، لپ‌تاپ، عینک و خیلی چیزای دیگه رو در بر می‌گیره.
راستش اصلن یادم نیست چرا این رو می‌خواستم بنویسم، فقط اینو می‌دونم که خیلی وقت پیش توی اورنوت، یه نوت زده بودم با این مضمون که "اینکه آدمی سر و ته‌ش چقدر می‌ارزد"، می‌دونستم یعنی چی، اما دلیل نوشتنش یادم نیست.

۱۳۹۱ آبان ۲۳, سه‌شنبه

حرف‌هایی که نمی‌زنم

این قضیه که هی فلانی من اِن ساله بلاگت رو می‌خونم، ولی تا به جال هیچ نگفتم و فیلان رو جماعت انقدر گه‌ش را در آوردن که اگر آدمی حقیقتن هم این کارو کرده باشه، دیگه به خودش اجازه نمی‌ده که از قضیه دم بزنه.
نه که ملالی باشد، غرور نمی‌گذارد، تو گویی که غرورِ عنه؟ غروره اونجاییش اود می‌کند که به چه پیش پا افتادگی باب آشنایی را باز کرده‌ای.
البته حماقت محض است که کسی انتظار داشته باشد خب حالا که من انقدر تو را خوانده‌ام و اندازه‌ی شیش سال خواندنت می‌شناسمت و حس صمیمی بودن با تو را دارم، پس تو هم بیا و با من صمیمی باش، چای نخورده دخترخاله شو، گل بگو و گل بشنو. 
میدل‌فینگر را برای همین واقع گذاشته‌اند دیگر.
ولی حالا بیایی و حرفی هم از قضیه نزنی، خب وقتی بی هوا بری جلو، بی محلیِ طرف شاید بکشد آدمی را، آخر تو کسی هستی که اندازه‌ی شش سال خواندنش می‌شناسی‌اش. اینکه او حتا نامت را نداند و اگر هم تو را در گودر دیده یا که حتا بین هزار فرند فیسبوکش دارد، هیچ شناختی از تو ندارد اصولن تقصیر تو یا او نیست، در اکثر موارد فقط گرفتار معذلِ خب که چی؟ شده‌ای و حتا کامنت‌ها یا که حرف‌هایت را بعد از نوشتنش، پاک کرده‌ای و پنجره را بسته‌ای. این جور وقتاست که قبل از بستن تب یا به لینک دیگه‌ای رفتن دستت رو می‌ذاری رو بک‌اسپیس تا همه‌ی کارکترها دونه به دونه پاک شن و پاک شدنِ حرف‌هات رو ببینی، حرف‌هایی که نزدی.
 اینطوریه که میای این‌ها رو توی بلاگت می‌نویسی، چرا که اینجا اصلن جاییست که خب که چی‌هایت رو بنویسی دیگر.
و خب راهت رو هم بکشی و بری و هیچ وقت هم حرفی نمی‌زنی برایش.

۱۳۹۱ مرداد ۳۱, سه‌شنبه

سلامی چو بوی خوش صنایع الکترونیکی آک

می دانید؟ خاصیت کامپیوترهای آی بی ام این است که بیست سال هم که از عمرشان بگذرد همان بوی لوازم الکترونیکی نویی که از جعبه در میاری رو می دن! تو گویی که از کجا می دونم؟ خب من یه کیس آی بی ام 386 از سال 1369 تو خونه مون دارم - داریم؟ - عکسش رو هم تو فیسبوک تو آلبوم "نوستالژیک" گذاشتم تازشم.
راستش را بخواهید الان اصلن قصد پست نوشتن نبود، یه برنامه ای دانلود کرده بودم، می خواستم اون رو تست کنم که به نوشتن روی آوردم. بعد خب این گوشیه که تو دستم بود، با اینکه الان اصولن باید بوی عرق و چرک کف دستم رو بده، یه آن همون بو رو ازش حس کردم و این شد که دارم یاوه هایم رو خورد تکست باکس توی دستم می دم.

۱۳۹۰ آبان ۵, پنجشنبه

289

راننده تریف می‌کرد یارو دختره گف دربست، می‌خواس بره سی متری جی، گفته خود سی متری؟ دختره گفته بله، بردش سی متری جی، بش گفته خانوم رسیدیم، دختره برگشته گفته من از اینجا بلد نیستم، از آزادی میومدی. گفتم اونوخ تو دوربین نگا نکردی؟ یهو برگشت طرفم گفت چی؟ گفتم هیچی بابا هیچی

۱۳۹۰ مهر ۱۷, یکشنبه

283

این روزا قرارای ما همه کنسل می‌شن، چه قرارهای تجدید شده که قبلن منتفی شدن و دوباره گذاشتیم و دوباره کنسل شدن، چه قرارهایی که بعد عمری برنامه‌ریزی واسشون، ترکیدن!
کلن این روزا گند زدیم با این قرار گذاشتنامون، گرچه هیچ کدوم شون اون حالت دیت گذاشتنه رو نداره‌ها! ینی می‌دونی؟ نات دیت، دیت! ریدم :ی

۱۳۹۰ شهریور ۱۸, جمعه

274

بابام همچین داره تو کوچه می‌خنده که صداش تا اینجا میاد!
پوف
البته می‌دونین که دفتر تو پارکینگه و کامپیوتر منم دسکتاپ، سو در یک خط افق هستیم.
ولی خو 20-30 متر فاصله‌س همینطوریشم