‏نمایش پست‌ها با برچسب بی‌حوصله. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب بی‌حوصله. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ تیر ۲۹, دوشنبه

569

ديروز زير پستى كامنت گذاشتم، خود نويسنده كه نه، يك نفر ديگه اومد گفت ما همه مون همينيم.
حرف از دزدى ها بود، دزد هاى توى مملكت…
گفته بودم هستن كسانى كه به خود من گفتن اگر دزدى نمى كنن فقط يا جراتشو ندارن يا نمى تونن و نمى دونن كه چطور… بعد طرف اومده بود بهم منشن زده بود گفته بود نودونه درصد همينيم و منم اگه مى تونستم مى كردم و اينها.
مى خواستم بگم آدمايى هستن كه اينطور نيستن ولى چوب لاى چرخشون مى كنن، چون وقتى يك نفر درست كار كنه مسلمن اطرافيانش نمى تونن بخورن. يا زمينش مى زنن يا بهرحال يه طورى از كار بر كنار…

همه ى اين حرفارو داشتم براى يكى ديگه از دوستام مى زدم، مى گفت كافر همه را به كيش خويش پندارد.
ديگه بحث رو ادامه نداده بودم و فكر كرده بودم بدبختى اينجاست كه اكثريت خودشون رو با "همه مى كنن" مبرا از هر گناهى مى دونن و جالب تر اينكه پيش وجدانشون هم آسوده خاطر مى شن! اگه من نبرم/ندزدم، يكى ديگه مى دزده/مى بره يا من نخورم كه فلانى بخوره شده معيار زندگى ملت.
تو همه چيزمون همينه، الان با پسر بيست ساله اى كه مغز دختر سيزده چهارده ساله رو زده و مى خواد ببردش تو تخت حرف بزنى كه اين كارو نكنه، طرف ممكنه فلان مشكل و بهمان مشكل رو پيدا كنه، باز همون جواب رو مى شنوى.
رانندگيامونم همينه.
ساده ترين مسايلمون كه نريختن زباله تو خيابون باشه هم همينه.
كلن ريديم، فقط ادعاييم.
اونى كه از خودش شروع كرد رو يكى به من نشون بده. برم مريدش بشم.

بى ويرايش

۱۳۹۴ اردیبهشت ۲۳, چهارشنبه

566

باز من بيست خط نوشتم پاك كردم.
نشستم دو سال اينباكسمو ورق زدم، كلى خاطره بازى كردم و مرتبش كردم و …

۱۳۹۳ فروردین ۱۳, چهارشنبه

502

همین که از شلوغی و هیاهوی سیزده به در رهایی یافتی و مهمونا رفتن.
از سر بی‌حوصلگی می‌خزی توی تختت، توی تاریکی دراز می‌کشی و به سقف زل می‌زنی.
بدون اینکه چراغ رو روشن کنه - چون می‌دونه تو از هر چی نوره نفرت داری - میاد بالاسرت، دقت می‌کنه ببینه چشمات بازن یا که بسته‌ن، آروم اسمتو صدا می‌زنه که نکنه یه وقتی خواب باشی و بیدار بشی، سرتو برمی‌گردونی طرفش که ینی حواسم بهت هست، که ینی بیدارم.
ازت می‌پرسه چیزی شده؟ می‌گی حوصله ندارم، می‌گه چرا؟ می‌گی فقط حوصله ندارم.
انقدر می‌شناست که می‌دونه نباید بیشتر بپرسه، می‌ذاره توی غار تنهاییت هر چقدر دل لعنتیت خواست بپوسی.
مادرم، یه دونه باشه. :)

۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه

499

گاهی وقتا توی یه لحظه‌هایی از رابطه، با خودت فکر می‌کنی از این به بعد هر وقت این موزیک رو بشنوم یادش میافتم، یا اگه صحبت از این موضوع بشه حتمن یادش میافتم، یا اگه این کلمه رو به کار ببرم یا بشنوم یادش میافتم، این رنگ، این صدا، این خیابون، این مکان، این ماشین، این نیمکت و هزار تای دیگه که الان می‌شه اسم برد.
گرچه که الان فکر می‌کنم یه بار دیگه هم یک همچین پستی نوشتم، ولی چه اهمیتی داره خو؟ دلم می‌خواد بازم بنویسم.
چند روز پیش صحبت از یه رنگی بود و از سر شوخی و خنده طی چند روز هی بهش اشاره شد، فکر کنم از سر اشاره‌هایی که روز سوم بهش شد یادم افتاد یه روزی با خودم فکر کرده بودم هر بار این کلمه رو بشنوم یاد فلانی میافتم.
مثلن یکی از خوبی‌های ولیعصر اینه که انقدر توش راه رفتم و با آدمای مختلف توش گشتم، دیگه فقط همون آخری رو یادم میاره، احتمالن همونی که دلم می‌خواد یادش بیافتم، شاید هم اصلن کسی رو به یادم نیاره، بهرحال ولیعصر هم با همه‌ی خاص بودنش یه وقتا خیلی معمولی می‌شه.
این کارا رو با آدمای دیگه هم می‌شه انجام داد، یه کافه یا رستوران رو با افراد دیگه امتحان کرد و ...
اما چیزی که فراموش کردنش سخته هیچ‌کدوم اینا نیست.
تو برای یه موزیک پنج دقیقه‌ای توی یه سال حدود صد هزار بار وقت داری، برای جایگزین کردن خاطراتت توی رستوران‌ها و کافه‌ها اگه نگیم همه‌ی سال، سیصد روز وقت داری، برای قدم زدن تو کوچه‌ها، رنگ‌ها و صداها... ولی برای تاریخ‌ها هر سال فقط یه روز وقت داری. وقتی یه خاطره‌ای رو تو یه روز می‌سازی و روزش رو به خاطر می‌سپاری یا یه وقتا احتیاج نداری به خاطر بسپاری، هالی‌دی‌ها این کارو برات انجام می‌دن، بدبختی اینجاست که هیچ‌وقت تا به اون روز نرسی حواست نیست قراره چه پدری ازت در بیاره.

می‌دونین؟ نوشتنای من که بیخوده، معمولن کسانی که علاقه به خوندنم دارن بخاطر نوشتنم نیست که می‌خونن، به خاطر منو خوندنه که می‌خونن. اما در همین راستا قلم کسی (+) رو بخونین که خوندنیه.

۱۳۹۲ اسفند ۱۴, چهارشنبه

498

امروز طرفای ۱۱:۰۵ قبل از ظهر، بعد از تونل رسالت از تاکسی پیاده شدم و خروجی کردستان رو پیاده رفتم بالا.
سرم رو انداخته بودم پایین، همزمان گوشیم رو دست گرفته بودم که اگه تو شلوغی اتوبان کسی اومد توش از لرزشش متوجه بشم.
تا برسم به پل عابر روی کردستان چند دقیقه‌ای گذشته بود، گوشیم لرزید، فقط روشنش کردم، ساعت رو نگاه کردم، دوباره خاموشش کردم.
رو پل که راه می‌رفتم، سطح کف پل تیکه تیکه یا اصطلاحن گله گله خراب و کنده شده بود.
شاید اگر حوصله داشتم که خب حوصله‌ی خودمم نداشتم آروم‌تر راه می‌رفتم که ببینم کندگی‌ها شبیه چیه یا بهتره بگم چه شکلی به خودشون گرفتن یا شاید بگم تو ذهن نابود من چه شکلی به خودشون می‌گیرن...
هوم، بچه که بودم، وقتی می‌رفتیم مشهد و با بابام می‌رفتیم حرم، من می‌نشستم برای خودم از روی طرح‌های سنگ مرمر خیالبافی می‌کردم و شکل و شکلک‌هایی رو توش می‌دیدم که شاید هیچ‌کس نمی‌دید، حتا خجالت می‌کشیدم از این سرگرمی دوست داشتنیم برای کسی بگم، فکر می‌کردم کس دیگه‌ای عمرن ذهن‌ش مثل من نیست و دستم می‌ندازن، مسخره‌م می‌کنن و حتا اگه براشون بگم نمی‌بیننشون.
تمام اون خاطرات تو صدم ثانیه از ذهنم عبور کردن، تا اینکه توی خرابی‌های کف پل عابر، یه طرح قلب رو دیدم. ناخودآگاه اومد تو ذهنم که عکسشو بگیرم بذارم اینستاگرام و زیرش بنویسم:
Here is my heart, where everyone steps on. :)
تو این فکرا که بودم، دو سه قدم ازش رد شده بودم، دلم می‌خواست برگردم، ولی حوصله‌ی همونم نداشتم.

۱۳۹۲ آبان ۲۲, چهارشنبه

480

دارین از کف می‌دین منو.
تو روزای اوجم به سر می‌برم.
دو روز دیگه اگه اومدین سراغم، بعد یهو ریدم به در و پیکرتون، نگین چراها.

۱۳۹۲ مهر ۴, پنجشنبه

467

خواهرش زر می‌زنه.
آدما خیلی خوبه که یه کاری نکنن - کنن - که حداقل ازشون متنفر نشی.
هی! بلخره نفهمیدم تجربه‌های خوبی می‌تونه داشته باشه یا تجربه‌های خوبی باید داشته باشه!؟
اومدم این پست رو نقطه‌دار - شماره‌دار - بنویسم، سبکی که هیچ وقت توش خوب نبود.
می‌خواستم این کارو کنم، چون موضوع‌های زیادی تو ذهنم بود که حرف زیادی راجبشون نداشتم.
ولی وقتی شروع می‌کنی پست نقطه‌دار نوشتن که مثلن هیچ‌کدوم ربطی به هم نداشته باشن و بتونی صد تا حرف بزنی، انگار هی کم میان حرفات و بازم کم میان حرفات، غیر از این مدام وسط‌ش چیزای دیگه یادت میاد که شاید ربط به حرفای قبلت داشته باشه.
می‌دانید؟ قرار نیست حتمن همه‌ی عالم و آدم بفهمن من چی می‌گم. همونطور که هر کسی قرار نیست آدمی رو بفهمه.
همونطور که هر کسی از من خوشش نمیاد، قرار هم نیست از خوندنم خوشش بیاد.
قبل از نوشتن این پست انقدر عصبی شده بودم، رفتم تو مستراحِ پارکینگ سیگار کشیدم، کاری که قبلن حتا یک بار هم انجام نداده بودم.
احمقانه‌ست زندگی.
خیلی دلم می‌خواست می‌نشستم سفسطه‌گری می‌کردم که کجاش هست و کجاش نیست، احمقانه بودن زندگی رو می‌گم، ولی خب اصلن حوصله ندارم.
ولش کن، ادامه هم ندم.

۱۳۹۲ شهریور ۲, شنبه

455

آیم نات یو، آیم نات ایون لایک یو.
این جمله‌هه رو به دو لحن می‌شه خوند، یکی وقتی طرف از ناتوانیِ خودش در انجام اموری می‌گه، معمولن تو فیلما وقتی یکی تو بغلشون داره می‌میره و طرف ازشون می‌خواد که راه رو ادامه بدن و ازین دری و وریا یه همچین حرفی با این لحن زده می‌شه.
یه وقتام، وقتی می‌خوای طرف رو خورد کنی که بگی من به رذلی و کم ارزشیِ تو نیستم، انقدر پست باشم که فلان کنم و اینا؟ بعیده!
همین.
مخاطب خاص: نگرفتی بیا برات توضیح بدم.

۱۳۹۲ تیر ۹, یکشنبه

442

کمتر از بیست و چهار ساعت دیگه حتا همونی هم که از گودر مونده به هیچ بدل می شه.
اهل هیچستانیم و فیلان و اینا...
حوصله ندارم بازم بنویسم راجبش.

۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه

434

نمی‌دونم عصبیه، روانیه، چیه؟ بگم روحیه؟ نمی‌دونم!
فقط می‌دونم از شنبه‌ی سه هفته پیش انقدر بهم ریختم که هر شب که به رخت خواب می‌رم، بعد از یکی دو ساعت که می‌خوابم، بیدار می‌شم و دیگه توان خوابیدن ندارم، نه اینکه نخوام، نه اینکه خسته نباشم، نه! بعد از اینکه نیمه‌های شب بیدار می‌شم، چشمامو حتا برای یک دقیقه که می‌بندم هزار کابوس می‌بینم، انگار که توی هر دقیقه هزاران بار از همان پله‌های مرمرِ خواب‌های کودکی‌ام سقوط می‌کنم.
انقدر بیدار می‌مانم و چشمام رو باز نگه می‌دارم که به سوزش میافتن، اون خواب کذاییِ دفه پیش هم یه حد فاصل این چنینی داشت که بیدار می‌موندم، به مسایل مختلف فکر می‌کردم شاید نبینمش، ولی فایده نداشت.
اما الان دو سه روزه این حالم حتا به جسمم هم نمود پیدا کرده و شب‌ها نه فقط نمی‌تونم چشمام رو ببندم که اگر ببندم شونه‌ی راستم شروع به حرکت‌های ناخودآگاهی می‌کنه که حتا بلد نیستم وصفش کنم.
حالا تو بیا و بنویس که فیلان...

۱۳۹۲ خرداد ۴, شنبه

۱۳۹۲ اردیبهشت ۳, سه‌شنبه

۱۳۹۱ اسفند ۲۶, شنبه

393

اتاقم پرده نداره.
دو نفر کارگر زن امشب وقتی من نبودم، پرده‌هاشو کندن.
از راه که رسیدم برگشتم سر پله‌ها و داد زدم تو اتاق ما انفجار رخ داده احیانن؟ گفتن چی؟ چی گفتی!؟ داداشم که پایین بود، حرفمو تکرار کرد. به جزیات که بیشتر دقت کردم، عصبانی‌تر شدم، رفتم سر پله‌ها داد زدم کارگر آورده بودین یا عمله افغان؟ باز وقتی میومدم این طرف، هر کدوم به اون یکی می‌گفتن چی می‌گه این؟ داداشم تکرار می‌کرد.
زن احمق پرده‌ای که شیش ماه شسته نشده رو انداخته بود روی تخت، بعد حوله‌ی منم انداخته بود روی پرده‌هه، بعد می‌گن خودتو کنترل کن.
خلاصه از اینه که اتاقم پرده نداره، نه اینکه نداشته باشه، داره، ورداشتن، بعدن میان دوباره می‌زنن.
در حالی که ممولن اول می‌زنن، بعدن می‌رن می‌ذارن.
هاع، تازه وقتی هم داره، می‌شه کنارش زد، می‌ره کنار، انگار که نداره.
هوم، شب از پنجره پیداست، در عوض سقف اتاق از همیشه روشن‌تره.
چه خوبه سایه‌بازی‌ها.
یلدا، همون یلدای سیبزمینیِ داغ، عاشق نور و سایه‌ها و بازی‌هاشه، از اینستاگرامش پیداست. من که عادت ندارم به کسی بگم من ازت نوشتم بیا بخون، تا جایی هم که می‌دونم اینجا رو نمی‌خونه، ولی... ولش کن، ادامه ندم.
امروز صبح بابا با خواهرش پای تلفن دعوا می‌کرد، بالای پله‌ها واستاده بودم و گوش می‌دادم، نه اینکه پایین رفتن یا نرفتنم مهم باشه، نمی‌رفتم، چون حوصله‌ی اون حجم از صدا رو ساعت هشت و نیم صبح نداشتم. صداش که تبدیل به خنده شد، رفتم پایین. از مامان پرسیدم جریان چیه؟ برام گفت، الان یادم نیست چی گفتم، ولی آروم طوری که فقط مادر بشنود گفته بودم حق داره و رفته بودم رد کارم، زده بودم بیرون.
تمام صدای دعواها از ذهنم بیرون رفته بود و دوباره یاد خوابی که دیده بودم افتادم و نیشم باز شد، با خودم فکر می‌کردم شب که شد چطور بهش بگم، ولی خب طاقت نیاوردم و قبل از ظهر براش گفتم، اینکه اونم ذوق می‌کرد، از هر چیزی بهتر بود.
طرفای ظهر بود که دخترعمه تکست زد که خرر تو سر فیلان چیز شلوغ کردی، آره؟ گفته بودم نخست اینکه من نبودم، سکند آو آل شخصیت هم خوب چیزیه و ثالثن تو خونه‌ی مرد شصت ساله اونم یکی با غرور بابای من کسی غلط می‌کنه از این گه‌خوریا کنه، کم هم دادبیداد کرد تازشم؛ گرچه منظورم از شخصیت طلبکار بودنش بود، ولی خو.. بدم میاد آدما این جور مواقع طلبکار هم باشن، از دست پیش گرفتن تا که پس نیافتادن نفرت دارم، برجک که هیچ، از ریشه می‌زنم.
شب به بابا گفتم که چطور حال خواهرزاده ش رو گرفتم، گفت من هر چی می‌گم شماها خودتونو تو دعوای ماها دخالت ندین تو گوشتون فرو نمی‌ره؛ هیه، ریختش رو بعد از این همه سال نشناسم به قول خودش باید برم درم رو بذارم دم بکشه، از اینکه چطور طرفش رو گرفتم مسرور بود. می‌گفت آخه من بهش گفتم گوشی رو به هر کدوم از شماها بدم از کوره در می‌رین غوغا می‌کنین، باورش نمیومد، لبخند یه وری زده بودم، گفته بودم بی خیال پدر من، دیس ایز بیتوین آس انی‌وی، گفت ارایت، گو اسلیپ، گفتم شب بخیر، گفت شب بخیر بابا.

۱۳۹۱ آذر ۱۴, سه‌شنبه

افتر میدنایت

گفته بودم دلم تنگه، ولی نمی‌دونم واس چی یا واس کی؟
همون لحظه فکر کرده بودم حتا نمی‌دونم دل تنگیه یا مرگِ دیگه‌ای، ولی خب ادامه نداده بودم و نازنین رفیقم هم گفته بود بخون، یا به یه آهنگی گیر بده یا که بشین بنویس.
و من فکر کرده بودم نه و نیم که از در پاساژ زدم بیرون، همین که نشستم تو ماشین تا برسم خونه، نیم ساعتی رو با جی‌پی‌آراسِ دیزلی، تو گودر چرخ زدم و خوندم، حوصله‌ی کتاب دست گرفتن هم که ندارم فلن.
موسیقی هم که... امروز وقتی می‌رفتم پاساژ، رادیو پیام یه قطعه پخش می‌کرد که ساز اصلی ساکسیفون بود، محشر بود، همون موقع با ترک‌آی‌دی اسمش رو در آوردم، ولی واسه دانلودش بیشتر از صد تا سانگ هم نام پیدا کردم که حس تک به تک گوش دادنشون نیست.
اینه که الان هی جودِ بیتلز رو گذاشتم روی ریپیت و همزمانی که تایپ می‌کنم، گه گدار چشم‌هام رو روی هم می‌ذارم و فقط دست‌هام می‌نویسن و زیر لب لیریک‌ش رو از حفظ باهاش می‌خونم. گاهی با لب زدنم خودم کیف می‌کنم که چقدر هماهنگم، حتا حیرت کسان دیگر رو هم در این زمینه دیدم.
از اینکه با آن همه زحمت سیگار رو کنار گذاشتن، دوباره دارم می‌کشم و فقط نخی شدم، حرصم می‌گیرد، اما دلخوشی‌ها چه بسیار محدودند.
آخر دلخوشی‌هایم برمی‌گردد به اینکه مثلن خواهرم مرا آنقدر می‌شناسد که وقتی مادرم نظرم رو راجب سوپی که پخته می‌پرسه و بهش می‌گم من خوشم نمیاد و مادرم می‌گه همه که خوششون اومده از مزه‌ش، خوشمزه‌س و خواهرم میاد وسط که کامی کلن نسبت به طعم غذا حساس نیست، با حالت غذا مشکل داره و من به این فک می‌کردم که شاید از حرف‌های سابقم باشه که گفته‌ام لوبیاپلو رو نمی‌تونم بخورم چون لیزی و نرمی‌ش رو نمی‌تونم تو دهن‌م تحمل کنم، همونطور که بابا انقدر از خوردن گوشت‌های چرب لذت می‌بره و من حتا نمی‌تونم لب بزنم. اینکه تازگی‌ها کششم به کله‌پاچه رو هم از دست دادم از همین جاست.
دیشب ساعت دو و نیم بود از پای کامپیوتر بلند شدم و رفتم بالا، خواهرزاده‌م روی تختش نشسته بود و اطراف رو نگاه می‌کرد، ازش پرسیدم چرا نشستی؟ نمی‌خوابی؟ گفت باید برم مدرسه، گفتم فرزند، توهم‌ت را، ساعت دو و نیمه، بگیر بخواب. ول شد رو تخت، هنوز روم رو برنگردونده بودم که صدای نفسش منظم شد. داداشم از دستشویی اومد، گفت فهمیدی پایین دزد اومده؟ حوصله‌ش رو نداشتم، فقط نگاه‌ش کردم که ینی خب؟ بابا رفته بود پایین، تو حیاط بود، صدای حرف زدنشون با مامور مثل پچ‌پچی نا مفهوم به بالا می‌رسید، دراز کشیده بودم، داداشم هم دراز بود، چراغ خواب رو خاموش کرده بود، ولی هنوز حرف می‌زد، خسته شده بودم، نمی‌خواستم حالشو بگیرم، به خودم می‌گفتم فرق من با تو همینه، کس مغزی نیستم که الکی بخوام حال بگیرم.
چند روزیه نمی‌دونم چه بلایی سر انگشت شست دست راستم اومده که گه گدار تکون می‌خوره و اصلن نمی‌فهمم چشه. فکر نمی‌کنم چیزیش باشه، هر چیزیش هم باشه، حوصله‌ی دیدن ریخت هیچ وایت‌کتی رو ندارم.
یه مونیتورِ بیست و شیش اینچیِ دست دوم رو که پونصد و هشتاد تومن خریده بودیم رو می‌دونستم به کار بابا میاد، به شریکم گفتم زنگ بزن موبایل حاجی، ببین مانیتوره رو می‌خواد؟ زنگ زده بود و بهش گفته بود ششصد تومن، اون هم گفته بود تو که تو پاچه‌ی عالم و آدم می‌کنی، اون کامرانِ کلاه‌بردار هم خورده به پستت، هیچی دیگه، کلاه‌مون پس معرکه‌س. به خنده بحث تموم شده بود، مونیتور رو پریروز نهصد و پنجاه فروختم، امشب از در که اومدم تو، بابا سراغ‌شو می‌گرفت، گفتم تو اینطوری گفتی، ما اونطوری، خودت نخواستی، یه خورده بهع و وَه وَه گفت و بی خیال ماجرا شد.
مدت‌هاست حوصله‎ی اثبات خودم رو ندارم، طرف یا قبول داره یا نداره، چه جدلیه که کنم؟ 
وَه وَه گفتنای بابا که الان چند سالیه به من هم سرایت کرده و گاهی ناخودآگاه به کار می‌برم، هم به وقت اوج لذت به کار می‌ره، انگار که بخوای بگی چطور که تا الان من از این لذت برخوردار نشده بودم، حالا این لذت می‌تونه به نوشیدنِ یک لیوانِ آب خنک تگری تو ظهر که پشت شیشه‌ش بخار کرده باشه و هم به وقت ابزار تاسف که انگار بگه ریدید با این کار کردن‌تون، مثل همین قضیه‌ی مونیتور.
یکی از مسائلی که این روزها شدیدن ذهنم رو درگیر کرده که آیا کنسرت آگوستِ دو هزار و سیزده پینک فلوید تو استانبول بروم یا نروم؟ البته اگر این وسط که من بین رفتن و نرفتن مرددم، سولد اوت نشده باشه، وقتی پینک فلوید بخواد بیاد بغل گوشمون کنسرت وال رو اجرا کنه مگه راک‌بازها می‌شینن ببینن مرددی مثل من چه می‌کنه؟
والا!
پوف، فک کن راجر واترز بالای سن واستاده باشه، تو اون پایین... همون سانگ اول رو که اجرا کنه انقدر عربده زدی که دیگه صدا از حنجره‌ت در نمیاد. بمیرم بمیرم. پارسال که از دیدن عمو جیمز تو ابوظبی جا موندم، سال دیگه هم از راجر واترز. :(
یادم باشه حتمن فردا آمارشو بگیرم اگه سولد اوت نشده بخرم بلیط‌ش رو.
هوم، نوشتن این پست کمی‌کم‌کمکی شبیه این پست‌های شماره‌دار بود، فقط با این تفاوت که من خوشم نمی‌آید شماره بگذارم و همینطوری بی ربط بی ربط در پیِ همدیگه نوشتم و اومدم پایین.
یک حرفی رو هم چند وقت پیش پستی برایش نوشتم و هیچ‌وقت پابلیش نکردم، بعدن هم حتا از میونِ درفت‌ها پاکش کردم، آن هم راجب اینکه گاهی زیر پست‌هایم با رنگ خاکستری می‌نویسم "بی ویرایش"، قبل‌ترها حتمن لااقل یک بار از روی متنی که نوشتم می‌خواندم و ولی الان بیشتر از یک ساله که دیگر این کار رو نمی‌کنم، نه اینکه حوصله‌اش نباشد، چرا که خیلی وقت‌ها پست‌هایم رو حالا به دلایل مختلف می‌خونم، ولی اینطوری حال می‌کنم که بهش دست نزنم و همونطوری که از اول نوشتم بماند. اما اینکه بعضی‌ها رو می‌نویسم بی ویرایش و بعضی‌ها رو نه، فقط به بستگی به این داره که دلم خواسته آن پست رو زیرش بنویسم بی ویرایش و شاید یک حالت وسواس‌طور یا که تاکیدطوری بگویم که هی فلانی این پست بی ویرایش بوده، ویرایش که حالا می‌گم، منظور همون دوباره خوانیه و اصلاح است، نه اینکه غلط خاصی بخواهم بکنم.
همین، دیگه حوصله ندارم بنویسم، از یه ساعت پیش تا الان داشتم هی جود گوش می‌دادم، الان دفعه‌ی سومه که اویک و الایوِ اسکیلت داره پخش می‌شه. خیلی هم خوبس.
پایان پیام/.

۱۳۹۱ آبان ۲۱, یکشنبه

359

تازه از راه رسیده، لباس‌هام رو سبک کرده بودم و با یه رکابی مشغول گشت‌زنی تو خونه شده بودم.
آبی به سر و صورتم زده بودم و طبق معمول چای به دست اومدم کنار شومینه وایسادم.
چشم که چرخوندم، پنج تا خرمالو جلوی ساعت رو شومینه چیده شده بود و چند تای دیگه هم جاهای دیگه‌ی خونه بود.
خواهرم لپ تاپ بغل نشسته بود روی یکی از کاناپه‌ها و پاهاش روی میز بود.
داداشم طبق روال همیشگیِ تلویزیون دیدنش، کف زمین، رو فرش ولو بود و دستاش رو زده بود زیر سرش، مان داشت تخمه می‌شکوند و به ناکجاآباد نگاه می‌کرد، بابا اما چشماش سمت من بود و نبود، فک کرده بودم منو می پاد یا تلویزیون می بینه؟
گفته بودم این مسخره‌بازیا چیه؟ این خرمالوها چیه؟
بابا با یه لحن طلبکارانه و آماده‌ای، خیلی سریع گفت به تو چه؟ من دوس دارم دکور خونه‌م رو اینطوری بچینم.
روم رو کردم سمت تلویزیون و با بی‌خیالی گفته بودم هر طور حال می‌کنی.
الان که فکر می‌کنم، می‌بینم تلویزیون رو حتا ذره‌ای هم نگاه نمی‌کردم که لااقل یادم باشه چی نشون می‌داد.
دوباره طرف بابا رو نگاه کردم، مامان که اون سمتش نشسته بود، با چشم و ابرو اشاره کرد که قمر در عقربه و ساکت مونده بودم و هیچی نگفتم.
چایم که تموم شد، مامان تو آشپزخونه بود، رفتم دوباره چای بریزم، لیوانم رو که پر می‌کردم، پرسیدم چی شده؟
گفت چیزی نشده که! چطور؟
گفتم بابا چشه خب؟
گفت آهان، می‌خواست با تو کل کل کنه، نفهمیدی؟ با خودم گفتم پس قمردرعقربی نبود، اشارات رو اشتباه گرفتم، سکوتمو که دید، ادامه داد هوس سر به سر گذاشتن با تو رو کرده.
گفتم من حوصله خودم رو هم ندارم و اومدم تو سالن، چای و گوشی رو گذاشتم روی میز کنار یکی از مبل سه نفره‌ها و رفتم سراغ کمد رخت‌خواب‌ها، یکی از این پتوهای نازکی که خیلی‌ها روی پشتی مبل می‌ندازن و اسمش رو هم نمی‌دونم ورداشتم، پنجره‌ی پشت مبل رو باز کردم، پتو رو باز کردم، به خودم پیچیدم و ولو شدم، بلند اما انگار خطاب به خودم، انگار خطاب به همه، انگار خطاب به هیچ‌کس، گفتم این پتوآ چقدر خوبه، نه گرمه، نه سرده، نه سنگینه، نه سبک.
گوشی رو ورداشتم، بابا گفت دیوانه پنجره باز می‌کنه، پتو می‌پیچه به خودش.
پترن رو باز کردم و بدون اینکه به بابا نگاه کنم، گفتم نه شوفاژی بازه نه کولری روشن، خرجی نداره برات که!
گفت اصلن کی بهت گفته پتوی منو ورداری؟
گفتم تو توی این خونه پتویی نداری.
گفت بهع، دکی، ینی چی؟
گفتم تا حالا شده خودت به اتاقتون بگی اتاقِ من یا بگی اتاق ما؟ تا حالا شده بگی تخت من یا تخت ما؟ پتوی من یا پتوی ما؟ یا حالا خیلی چیزای دیگه! همیشه فقط اتاق مامانت، تخت مامانت، پتوی مامانت، حتا مام بچه‌هات نیستیم، همیشه به مان می‌گی بچه‌هات فیلان... همونطوری دراز روی آرنج چپم تکیه دادم و نگاش کردم، گفتم آره پدر من، تو شاید اختیار دکور خونه‌ت رو داشته باشی، ولی پتویی مال تو نیست.
خواهر و داداشم نیششون تا بناگوش باز بود، منتظر بودن ببینن چی می‌گه، خودش هم گونه‌هاش رو از داخل گاز گرفته بود که نیشش باز نشه، گفت این پتوعه مسافرتیه، مال توی ماشینه، ماشین هم مال منه، پس مال منه.
گفتم پدرم استدلالت را، حالا نمی‌خوام بگم چه ربطی داره به شقیقه؟ ولی خب اگه بخوایم اونطوری هم در نظر بگیریم، تو باس اونجایی بخوابی که خانومت می‌خوابه و از اونجایی هم که مال دو نفره خوابیدن رو صندلی عقب ماشین یا حالا جاهای دیگه‌ی ماشین نیستی، به تو تعلق نمی‌گیره.
سرم رو گذاشتم روی کوسن‌ها، وی‌پی‌ان رو زدم کانکت شه و همزمانی که چشمم به صفحه‌ی گوشی بود گفتم از طرفی شماها دیگه اونقدرام هات نیستین که توی ماشین حتا دو نفری زیر این گرم بشین، این به درد منو امثال منو یاران می‌خوره، حالام اگه روت کم شد، بشینین تلویزیون ببینین.
ششش کردم و دیگه چیزی نگفتم، با خنده‌ای که دیگه سعی در کنترل کردنش نداشت، فقط گفت خیلی رو داری و دیگه ادامه نداد.

۱۳۹۱ آبان ۳, چهارشنبه

354

دیشب در جمع خانواده هر چه کردم حرفی که می‌خواستم بزنم، روی زبانم نچرخید.
نه اینکه رویم نشود حرف تکراری‌ام را بزنم که همیشه در رابطه با حرامزادگی می‌زنم.
نه، فقط انگار که حوصله نداشته باشم جواب واکنش‌ها را بدهم.