‏نمایش پست‌ها با برچسب در محفل دوستان. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب در محفل دوستان. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ آذر ۱۳, پنجشنبه

552

چند شب پيش ها تو يه مهمونى شبونه، سرم توى گوشيم بود و دستم رو به ريش زير چونه م مى كشيدم كه يه موى بلند چند سانتى پيدا كردم، هر چه زور زدم با دست بكنمش، نمى شد، ليز مى خورد! مى خواستم بى خيالش بشم، نمى تونستم. داشت ديوونه م مى كرد، رفتم پيش صاحبخونه، حواله م داد به دخترش، خودمو سپردم به قيچى دختر صاحبخونه، يك ربع صورت من لاى دستاش بود كه مثلن اون يك تار مو رو درست بچينه. گفت عجيبه كه تا حالا متوجهش نشدى، گفتم عجيب نيست! گفت منظورم اينه كه بعد از دو سه روز كه ريشتو زدى، الان فهميدى و انقد اعصابتو خورد كرده. گفتم خيل وقتا تو زندگى عادى تو مسايل ديگه هم همينه. گفت يعنى چى؟ گفتم آدم يه چيزى نمى دونه، ولى وقتى فهميد باباى خودشو در مياره، گفت مى شه مثال بزنى؟ طبق معمول كه ناخودآگاه هميشه اينطور سوالا رو جواب مى دم، گفتم حالا الان حضور ذهن ندارم، بعد گفتم مى دونى؟ گفت چيو؟ گفتم اول از همه اينكه وقتى من مى گم مى دونى؟ فقط گوشاتو كار بنداز نه زبونتو، گفت تو چقدر بى تربيت و گستاخى. گفتم حالا من گستاخ، مى خواى بدونى يا برم؟ گفت نه، بگو. يه نفس عميق كشيدم، گفتم مى دونى؟ گفت چيو؟ قيافه ش منتظر واكنش شديد من بود، برق شيطنت تو چشمش كاملن مشخص بود، محل نذاشتم. گفتم مثلن يه موقعى من تو رو دوست دارم، تو نمى دونى، زندگى عاديتو مى كنى، از بغل من رد مى شى تنمون بهم مى خوره، حرف مى زنيم بدون اينكه حس خاصى انتقال بديم، بغل دست هم مى شينيم، تنمون با هم در تماس قرار مى گيره، شايد براى مدت طولانى و و و مورداى مشابه ديگه! اما انگار نه انگار، ولى كافيه تو به حقيقت پى ببرى و من هم بفهمم كه فهميدى و بدتر از همه ببينم بدت كه نيومده خوشت هم اومده، چرا كه خودت هم همين حس رو مثل من خفه شده و دفن شده ش رو درون خودت داشتى كه حالا بيدار شده و سر از قبر بيرون آورده، حالا كافيه بخوايم سركوبش كنيم... ديگه من اون آدم سابق نمى شم برات، ديگه نمى تونيم راحت با هم حرف بزنيم، ديگه از برخورد تن هامون با هم توى مهمونى داغ مى شيم، ديگه راحت نمى تونيم با هم دست بديم، ديگه حرف كه مى زنيم دنبال نشونه ها مى گرديم، لحن حرف زدن، حالت، دنبال خودمون توى حرفاى همديگه مى گرديم. ديگه نمى تونيم بشينيم كنار هم، ديوونه مى شيم. اگه بازم ادامه پيدا كنه، ديگه نمى خوايم همديگه رو ببينيم، مى خوايم، ولى نمى خوايم. مى خوايم بريم كه نبينيم همو، ولى مى گيم كاش اصلن مسيرش اين ورى بود، حساب مى كنى كى و چطور مى ره خونه يا مى ره سر كار، ديگه نمى تونى تحملم كنى، ديگه نمى تونم تحملت كنم، مى دونى؟ منتظر شدم حرف بزنه، صداش در نميومد كه! گلوشو صاف كرد، دهنشو كه به نظر ميومد خشك شده باز كرد، تشنه ش شده بود انگار، صداى چندانى در نيومد، گفت چيو؟ گفتم هيچى ديگه، همين!

بى ويرايش

۱۳۹۲ خرداد ۱۳, دوشنبه

426

می‌گفت "همه‌ی آدما داستان دارنا"، انگار که ینی مثلن تا الان که نشنیده بودم به نظر نمیومد تو هم این همه داستان داشته باشی و شاید خیلی‌های دیگه هم باشه و هنوز نگفته باشی.
گفته بودم "داستانامون بین خودمون دو تا می‌مونه دیگه؟"، قول داده بود و بقیه‌ی حرف‌هامون رو زده بودیم و فکر کرده بودم بعضی کل قصه‌ی زندگی‌شون رو که بگی مثالِ یه رمان جیبی می‌مونه، بعضی هم داستان روزمرگیِ هر روزه‌شون مثالِ رمانی چند جلدی می‌مونه.
هوم، دیشب همه‌ش این حرف‌ها تو ذهنم بود که بارها توی جمع‌های مختلف گفتم. 

۱۳۹۱ اسفند ۲۱, دوشنبه

388

چند ماهیه تابلویی نصب کردن که لطفن در این مکان سیگار نکشید، منظورم به پاساژمونه، اینه که همیشه کنار درب این وری که به ساختمون بغلی راه داره و کنار مغازه‍ی ماست وایمیسم و نخی دود می‌کنم.
چند روز پیش طرفای ظهر بود، یکی از اسمبل‌کارها دست گذاشت روی شونه‌م و گفت انقدر نکش، خندید رفت دکمه‌ی آسانسور رو زد بیاد پایین. گفتم من که الان روزی حداکثر سه چار نخ می‌کشم، باز خندید و گفت نکش، گفتم داود یه نفر هست صب به صب که من دارم از بالا میام این وری، از فاطمی میاد توی جویبار، حتا واینمیسه سر خیابون که ماشینا واستادن مسافر می‌زنن، خیلی رله و عشقی میاد سر اون کوچه‌هه که خطیای بازار و توپخونه وایمیسن، سیگارشو که کشید، هر کدوم ماشینا که تو قید پر کردن مسافر تا خرتناق نبودن و فقط خواسته بودن که برن رو براشون دست تکون می‌ده و سوار می‌شه میاد پایین. داود جون، تو که اونطوری عشقی سیگار می‌کشی به من نگو نکش.
نیشش تا بناگوش باز شده بود، گفت رفیق بهتر ازین پیدا نمی‌کنه آدم، - سیگارو می‌گفت - تایید نکردم. گفت تو منو از کجا دیدی؟ گفتم من هر روز مسیرمه، چند بار برات دست تکون دادم، منتها انقدر تو حال و هوای خودتی که انگار نه انگار، گفت آره، من صبا همیشه تو عالم خودمم، گفتم به قول یکی از دوستان - منظورم به یکی از بلاگ‌نویس‌ها بود - می‌گفت از سیگاریا عشقی‌تر ندیدم، توی سرمایی که سگ بیرون نمیاد و از پنجره داری بیرون رو نگاه می‌کنی که برف میاد و همه جا نشسته، یکی رو می‌بینی اون پایین به دیوار تکیه داده داره سیگار می‌کشه، دود سیگار و بخار غلیظ دهنش که با هم قاطی می‌شه و می ره هوا رو با چشم دنبال می‌کنه و ... دیگه ادامه نداده بودم. فکر کرده بودم واقعن چقدر شبیه حرفای اون بلاگ‌نویسه بود، انگار فقط پارت عشقی بودنش شبیه بود.
گفت یه روز تو جاده کلاردشت، با چندتا از دوستام رفته بودیم شب چادر بزنیم، صب ساعت چهار اینا بود پا شدم برم بشاشم، دیدم یه شعله‌ی سیگار تو اون تاریکی مطلق انگار از فاصله‌ی چند کیلومتری پیداست، آخه می‌دونی که سیگار شعله ش یه طوریه.. اشاره کردم می‌دونم، ادامه داد آره، با خودم گفتم این دیگه تو چه حالی بوده که اون وقت صب اونم اونجا اومده بوده بیرون سیگار بکشه.
صدای باز شدن قفل درب کابین آسانسور اومد، خدافظی کردیم، اومدم این ور.

می‌گفت عاشق صدای سوختن سیگار تو سکوت شبه؛ کی نیست؟

۱۳۹۱ اسفند ۱۸, جمعه

386

صورتی عن است، نارنجی نیز هم، چن روز پیش دختری رو دیدم موهاش سبز بود، مثال کرک قالی، اوواخ، گند بزنن بش.
داشتم برای خواهرم تز می‌دادم که اگه بخواد همه‌ی مواش رو شرابی کنه اصلن جالب در نمیاد، شرابی باید تیکه‌ای باشه - کلهم اجمعین می‌خندیدن که می‌گم "تیکه‌ای" - در ضمن تا مدتی بعدش کلن رنگ گذاشتن سخته و البته اینکه قرمز هم که پوست سفید می‌طلبه و در ادامه‌ش قضیه‌ی خیابون انقلاب و دختر مو سبز رو گفته بودم.
من، این طرف پشت میز نهار نشسته بودم، هنوز از بعد از نهار از جامون تکون نخورده بودیم، سعید گوشیِ من رو گرفته بود و رفته بود همون گوشه‌ی همیشگیِ من، پشت تلویزیون، ولو شده بود و بازی می‌کرد، غش کرده بود از خنده، برگشتم نگاش کردم، دیدم ولو شده رو کاناپه، برگشتم به خواهرم آروم گفتم به چی می‌خنده؟ گفت به تعریف کردن تو. همونطور پچ‌پچ‌کنان گفتم خوبه مثلن داره بازی می‌کنه، گفت حواسش شیش دنگ به حرفای تو هست همیشه.

۱۳۹۱ دی ۲۰, چهارشنبه

371

شاید اگه آمار و احتمالاتم خوب بود می‌تونستم حساب کنم چند درصد امکان داره آدمی فرد مورد نظرش رو طرف‌های ظهر - با اطلاع به شاغل بودنش - تو یکی از شاهراه‌های تهرانِ چندین میلیونی ببینه. حالا هر چقدر هم که اون شاهراه نزدیک خونه‌ش باشه، مثل اینکه کسی انتظار داشته باشه وقتی گذرش به چهارراه ولیعصر میافته منی که تقریبن هر روز ده ساعتم رو اونجا می‌گذرونم رو ببینه. حالا شاهراهی که من ازش حرف می‌زنم میدون صنعت بود، تفاوتشون یه ذره دو ذره نیست، ولی خو... اون لحظه‌ای که سر می‌چرخوندم و فکر می‌کردم بعد از چند ماهه که اومدم صنعت؟ چهار ماه؟ وقتی به خودم اومدم که فکرم رو بلند زدم، رو به بغل دستیم کردم و گفتم از مرداد تا حالا چند ماه می‌گذره؟ هیچی نگفت، حتا لبخند هم نزد، کلن هیچی. شاید اصلن نشنید. بعد با خودم می‌گفتم من فقط دارم نگاه می‌کنم ببینم چقدر عوض شده الان که چند ماهه این اطراف پیدام نشده.

چند سال پیش یکی از رفقام یه صب تا شب اومده بود ایران و دعوت‌ش کرده بودم خونه‌مون، اون روز از هر دری گفتیم، یه وقتی صحبت از این شده بود که دخترهای آمریکایی چطوری‌ان!؟ بعد از یه خورده صحبت کردن و وقتی می‌خواست "فول آو شت" رو برای وصف بیشترشون به کار ببره، مونده بود چه واژه‌ی فارسی رو می‌تونه بگه که حق مطلب رو ادا کنه، آخر سر هم به این نتیجه رسیدیم که یه تپه گه و غیره عمرن اون مفهوم رو نمی‌ده و بی‌خیال شدیم و همونطوری به حرف زدن‌ش ادامه داد. بعد از هشت سال زندگی تو وگاس به این نتیجه رسیده بود.
هوم، هر بار به پست این پر چونه‌هایی که منتظرن گوش مفت گیر بیارن تا شروورهاشون رو به خوردت بدن می‌خورم، یاد اون لحظه‌ای میافتم که امیر دستش رو تو هوا می‌چرخوند و اممم و اممم می‌کرد میافتم.
تقریبن تمام این آدم‌ها همونایی هستن که از سکوتت برداشت می‌کنن، حرفی برای گفتن نداری یا به زبون خودشون زبونت تو کونت گیر کرده. می‌دانید؟ در همسایگیِ محل کارم چند تایی از این موجودات که خلق نکردنشون برای طبیعت مسلمن فقط منفعت بوده و بس، زندگی می‌کنن.
با همین آدم و یکی دو نفر دیگه وایساده بودیم به صوبت کردن، داشتم از این می‌گفتم که دو سال پیش اگه پونزده تومن داشتم و فک می‌کردم اگه بخوام برم با حمایت خاله‌م تا یه مدتی می‌تونم دووم بیارم، الان که پولم دو برابر شده می‌دونم که حتا نمی‌تونم پاشم برم و الخ. کلن بحث‌مون تو این محور می‌چرخید که ما - ینی جوون‌ها - تو این مملکتی که سگ می‌زنه گربه می‌رقصه هیچ غلطی نتوانیم کنیم. همین موقه‌ها بود که یه مرد لاغر قدبلند عینکی، با موهای جوگندمی که به چهره‌ش میومد چهل یا که چهل و پنج سال سن داشته باشه، اومد دم در، همه طبق عادت که مشتری میاد، ساکت شدیم، همونطوری که وایساده بودم و وزنم رو روی یه پام و دستم که گذاشته بودم روی ویترین انداخته بودم، داشتم به مرد که نگاه‌ش رو روی صورت چهارتامون می‌چرخوند و کت خاکستریش رو که روی ساعد دستش انداخته بود گرفته بود طرفمون نگاه می‌کردم. مرد گفت "آقایون کت می‌خرین؟"، انتظار یه همچین حرفی رو نداشتم، فکر کردم از این گداهای شیک‌پوشه، سرم رو به چپ و راست تکون دادم که ینی نع، بقیه هم به سبک خودشون گفتن نه، نگاهم به شلوار مرد افتاد که ستِ کتش بود، مرد یه حرکت ناامیدانه به سرش داد که انگار بگه "آهان، باشه، خله خب، باشه، من رفتم"، رفت، بچه‌های دیگه رو نگا کردم، همه همدیگه رو نگاه کردیم، دهنم رو باز کردم، ولی یکی از بچه‌ها همون حرف من رو زد و گفت فک کردم الانه که مثلن بگه پس پول کرایه بده برم تا کرج، ولی مرد هیچی نگفت و وقتی از در رفت بیرون، رفت طرف دختر جوونی که تشخیص اینکه همسرش بود یا کسِ دیگه، سخت بود. از توی شیشه دنبالشون کردیم، به تک‌تکِ حجره‌های پاساژ سر زدن، هر بار مرد می‌رفت جلو، دم در و زن تو فاصله‌ی یکی دو متری می‌ایستاد و روش رو می‌کرد طرف دیگه‌ای، انقدر رفتن تا از در پاساژ مجبور شدن برن بیرون، رفتن.
با خودم فکر می‌کردم کدوممون نداشتیم که مثلن صد تومن، نه دویست تومن بهش بدیم، به کسی که کتِ تنش رو درآورده که بفروشه. ولی انقدر کثافت زیاد شده که... به دروغگویی‌ها نباید جواب داد، نمی‌دم. ولی وقتی شک می‌کنم که آیا طرف دروغ می‌گه یا نه، سخت می‌شه، نه اینکه ندونم که از این وضعیت بدترها چقدر زیاده‌ها، می‌دونم، ولی خب یهو آدمی به خودش میاد که سر چی داره ناله می‌کنه و یکی دیگه تو چه وضعیتیه، می‌ترکه یهو آدم...
می‌ترکه دل آدم...

۱۳۹۱ دی ۶, چهارشنبه

367

گفته بود کامی زود بیا، خودم رو کشته بودم، تازه نیم ساعت بعد از موقعی که قرار بود مغازه باشم راه افتاده بودم، این روزها قرارمون اینطوریه که من دو ساعت دیرتر می‌رم و آخر وقت هم اون دو ساعت زودتر می‌ره.
با همه‌ی دیرکردم، به جای اینکه بزرگراه رو برم پایین، رفته بودم یوسف آباد که برم پلیس +10 که کارت پایان خدمتم رو هوشمند کنم، حالا کارت‌های جدید که چیپ داره، چه غلط خاصی قراره بکنه، اون‌ش رو دیگه نمی‌دونم، آخه کارتی که با فونت قرمزِ بولد روش نوشته شده "این کارت صرفن به منزله‌ی خاتمه‌ی پایان دوره‌ی ضرورت بوده و اعتبار دیگری ندارد"، الکترونیکی بودن‌ش دیگه چه صیغه‌ایه؟
البته اینکه غر می‌زنم فقط محض اینکه چند بار رفتم پلیس +10 و هر بار از سر کودن‌بازی‌هام مدارک‌م رو کامل نبردم، هر بار یه چیزی رو یادم رفته، مضحکه اصلن! حرصم در اومده که اینارو می‌گم، وگرنه که به این گونه مسایل توجیه‌م، ولی در کل هر چه تکنولوژی بالاتر رود کنترل افراد معمولی آسان‌تر است، معمولی که می‌گم ینی افرادی که به لحاظ استفاده از الکترونیک استاف رگیولار یوزر حساب می‌شن، همونطور که برقراری امنیت در برابر افراد حرفه‌ای سخت‌تر می‌شه. مثل قضیه‌ی سرعت اینترنت است دیگر، همه‌ش از تحریم و این دری‌وری‌ها نیست که! برقراریِ امنیت‌ش سخته، پارت تحریم‌ش در واقع بیشتر به آنجایش می‌چسبد که امکانات برای برقراری امنیت سایبری تضمین شده نیست. البته من کاری به کسشرهایی که در جامعه رواج داره ندارم، نمی‌خوام هم تعریف کرده باشم، ولی خب وقتی نیروهای نظامی توان نشوندن هواپیماهای جاسوسی در این سطح رو داشته باشن، توان ارتش سایبری رو خیلی بالاتر از حدی که روالِ جامعه ازش حرف می‌زنه باید دونست، بگذریم، حرفم از کجا به کجا رسید.
از دفتر پلیس +10 که بیرون اومدم، سر میدون فرهنگ سوار تاکسی شدم و رفتم پایین، همون سر دو راهی یوسف آباد سوار اتوبوس‌های تجریش-راه‌آهن شدم، یکی از بچه‌های بازار اشاره کرد که بیا روی صندلی که برات نگه داشتم بشین، همین که نشستم خودش برای پیرمردی که با من سوار شده بود بلند شد و وایساد روبروی من به صحبت کردن و از وضع کاسبی حرف زدن و طبق معمولِ همه‌ی کاسب‌ها از وضع کاسبی نالیدن و ...
این یه اصله که کاسب جماعت در همه حال باید از وضع کسب بناله.
ایستگاه بعد پیرمردی سوار شد و طرف اشاره کرد که پاشو بشینه، اشاره کردم که پا نمی‌شم که بشینه، در عوض ایستگاه بعد واسه پیرمرد دیگه‌ای بلند شدم تا بشینه و سر طالقانی هم که دیگه پیاده شدیم و باقیِ راه رو بخاطر بستنِ ولیعصر پیاده رفتیم، همین که پیاده شدیم سه تا دیگه از بچه‌ها رو دیدیم که به سمت پایین می‌رن، یارو قضیه‌ی اتوبوس رو تعریف کرد و بقیه خندیدن و گفتن کامی کس‌خوله، گفتم اینکه من واس هر کسی پا نمی‌شم رو شوما می‌ذارین پای کس‌خولیت، البته درسته که من آدمِ کس‌خولی‌ام، ولی دلیل‌ش اینه که فقط با هر کی حال کنم واسش پا می‌شم، می‌دونی؟ طرف باهاس خوشگل باشه، زدن زیر خنده و منتظر بودن ادامه بدم و بیشتر توضیح بدم، گفتم حالا شوماها یه طوری منو نگاه می‌کنین که انگار فقط باهاس دختر بیست و دو ساله یا که در و داف باشه که آدمی بگه خوشگل، ولی بابابزرگ منو که ندیدین، ترکیدن از خنده، خیلی جدی ادامه دادم اونی‌ام که من واسش پا شدم رو نمی‌دونی که! بارونیِ سرمه‌ای تنش کرده بود، یه دستکش‌های چرمیِ خوش دوختِ نازی دستش کرده بود، - همزمان داشتم فکر می‌کردم که اگه وقت بیشتری بود ازش می‌پرسیدم از کجا خریده - از این کلاه‌ها که فک کنم بهش می‌گن کلاه شاپوری سرش گذاشته بود، عینک ری‌بن، ادکلنش هم انقدری خوش عطر بود که تو بوی گندِ عرق جماعت بشه حس‌ش کرد، جدن ملت چشونه؟ وسط زمستون بوی گند می‌دن؟ تازه از همه‌ی اینا که بگذریم سیبیل کلارک گیبلی‌ش همون لحظه‌ی اول منو گایید. دوباره زدن زیر خنده، همه لای خنده‌هاشون بهم حق دادن و گفتم می‌دونی؟ آدمی تا آخر عمرش باهاس به خودش برسه، نه اینکه با خودش بگه کی به من نگاه می‌کنه و واس کی تیپ بزنم و ازین صوبتا، البته خودم به همین سن هم که رسیدم خیلی وقتا پیش اومده این حرف رو سر مسایل مختلف به خودم گفتما، ولی در کل باید اینطوری باشه، اونی که با هم سوار اتوبوس بودیم، گفت حالا تو توی اون شلوغی چطوری همه‌ی اینا رو دیدی؟ منم دیدما، الان که تو گفتی، دیدم همه رو هم درست گفتی، ولی آخه چطوری؟ لبخندِ یه وری براش زدم، دیگه حرف نزدم، بقیه هم ساکت موندن.
همون موقع همزمانی که حرف می‌زدم و بخشی از فکرم مشغولِ این بود که چطور کلمات رو پشت سر هم ردیف کنم که شنونده تحت تاثیر قرار بگیره، داشتم فکر می‌کردم حتا یه دونه عکس درست و حسابی هم با پدربزرگم ندارم، شاید تو خیلی مهمونی‌ها، میون جمع ازمون عکس گرفته شده باشه، ولی هیچ عکس دو نفره یا که سه نفره به همراه مادربزرگم هم ندارم، باید این سری که می‌رم نیاورون، حتمن اقدام کنم، بعد عکسا رو بذارم ف.ب، جماعت ببینن که حرف حق می‌زنم.
شب، چن دقه‌ای از نه گذشته بود که رسیدم، مثل همه‌ی روزهای تازه گذشته از خستگی ولو شده بودم روی کاناپه و چای نوش می‌کردم، بابا طبق معمول پای لپ‌تاپ‌ش بود، به مادرم که بغل دستم بود، خیلی خلاصه - خلاصه‌تر از متنِ این پست - قضیه رو تعریف کردم، مادرم جدا از خنده و ذوقی که توی چهره‌ش اومده بود با چشم‌هاش به مادرِ پدرم اشاره کرد که روی تشک‌ش خوابیده بود، داداشم گفت ای بابا، اون همینطوری حرف عادی رو نمی‌شنوه چه برسه به این.
می‌دانید؟ مطمئن نیستم، ولی فکر می‌کنم تقصیر خودِ آدم‌هاست اگر اطرافیان دوست‌شان نداشته باشند، منظورم بالای نود درصد قضیه‌ست، حال هر چقدر هم که اطرافیان تظاهر کنند و به روی خودشان نیاورند، موضوع فقط احترام نیست، احترام به بزرگ‌تر گذاشتن انگار که تو ذات آدم‌ها باشه، یک سری رعایت می‌کنند و یک سری نه، احترام‌ش را داریم، ولی تحمل کردن‌ش بسی سخت است. به قول مهران که فکر کنم قبلن هم این حرفش رو اینجا زدم، می‌گفت برو خدات رو شکر کن که کارهاش رو خودش انجام می‌ده.
می‌دانید؟ فکر می‌کنم همیشه یکی از بزرگ‌ترین مشکلات جامعه‌ی ما این بوده که بی دلیل عزا بر پا و بی جا شکر می‌کنند، بر فرض طرف همه چیزش نابود شده، بهش می‌گن برو خدا رو شکر کن که از این بدتر نشدی، بارها گفتم به "بالاتر از سیاهی رنگی نیست" اعتقادی ندارم و معتقدم همیشه مسایل می‌تونن خیلی بدتر از اون چیزی باشن که توی تصور انسان می‌‌گنجه، ولی اینکه ممنون باشی که بدتر نشده، خزعبل است.
این قضیه یه جورایی شبیه اینه که درست همون لحظه‌ای که فکر می‌کنی همه چیز داره بر وفق مرادت پیش می‌ره، یه طوری می‌خوری زمین – حالا در هر زمینه‌ای، چه روابط عاطفی و اینا، چه مالی و غیره – که عمرن حتا فکرش رو نمی‌کردی، خب این یکی از بدترین مسایلِ ممکنه که آدمی به جایی برسه که به هر جایی هم که می‌رسه ترس تمام وجودش رو پر می‌کند که نکند الان همه چیز خراب شود؟ نکند پولم را بخورند؟ نکند فلانی مرا تنها بذارد؟ نکند ...
الان اگر این حرف‌ها را به پدرم و قماش‌ش بزنم، می‌گن ایمان‌ت ضعیف است، البته در این شکی نیست، ولی واقعن ربط دارد؟ اینکه من برای هر بلایی که سرم می‌آید شکر کنم که بدترش سرم نیامده؟ نمی‌دانم، شاید از سر اینکه قبلن بارها این کار را کرده‌ام دیگر نمی‌توانم.
چند روز پیش‌ها بود با دو تا از رفقا نشسته بودیم توی مغازه و حرف می‌زدیم، صحبت از مسایل اجتماع بود، آنقدر حرف‌هایمان طولانی بود که نمی‌توانم حتا بگویم راجب به چه موضوعی بود، اشاره‌م به اون قسمتی از حرفامونه که می‌گفتیم آدمی یه سری کارها رو که بکنه روزگار می‌ذاره تو کاسه‌ش، حرف این بود که حالا دست خدا یا هر چیز دیگری، حتا اگر دنیای دیگری هم باشد، باز هم طرف توی همین دنیا تقاص‌شو پس می‌ده، هر کدوممون جریان‌هایی رو تعریف کردیم و اینکه چطور تونستیم از زیرش در بریم یا که چه بلایی سرمون اومده، نوبت به من که رسید، حرفم رو که زدم، گفتن پس فکر کردی کمرت واس چی اینطوری شده؟ گفتم بی خیال بابا، این ربطی به اون جریان نداره و ...
ولی خب اینطوریا هم نیست که بعدن فکرش رو نکرده باشم که آیا واقعن همینطوره؟ دارم تقاص فلان قضیه رو پس می‌دهم؟
نمی‌دانم.
ساکت شده بودم، ساکت شده بودن، یکی‌مون رفت، رفیق‌م گفت فندک‌ت رو بده، دو تا سیگار روشن کردیم، گوشیم رو ورداشت، ال‌سی‌دی‌ش رو روشن کرد، عکس خواهرزاده‌م رو دید که والپیپر گوشی بود، گفت وای این کیه؟ پدرسگ چقدر خوردنیه! گفتم خواهرزاده‌مه، گفت خیلی گاز گرفتنیه، ال‌سی‌دیِ گوشی خاموش شد، دوباره روشن‌ش کرد تا نگاه‌ش کنه، بعدن دوباره توی آشپزخونه که بودیم می‌گفت گوشیت رو بده ببینم‌ش. فکر کرده بودم فقط زدن به تخته و صدقه‌هایی که کل خونواده براش می‌دن جواب چشم خوردن این بچه رو نمی‌ده که هی مریض می‌شه، باید راهکار جدیدی پیدا کرد.

این متن رو همون موقه‌ای شروع کردم به نوشتن که توییت زده بودم برم یه متن طولانی بنویسم، الان چند روز ازش می‌گذره؟ فقط یه روز که یادم رفت از توی کامپیوتر مغازه ورش دارم. حالا این‌ش مهم نیست که چقدر طول کشیده که بنویسم، مهم‌ش اینه که چقدر از حرف‌هام رو با همه‌ی حجم نوشته‌ام نتونستم بزنم، نه اینکه در رابطه با موضوع دیگری‌ها، در رابطه با همین موضوع‌ها. یه طور کوته‌بینانه‌ای شده حتا خیلی جاهاش، در حالی که به زعم خودم در رابطه با این مسایل اصلن اینطور نیستم، بقیه هم که هیچ‌وقت مهم نیست چی فکر کنن.

۱۳۹۱ آبان ۲, سه‌شنبه

:)

اول وقت بود، نشسته بودم پشت سیستم حسابداری که از راه نرسیده گفت "کامی می دونستی این لاو دپارتمانتو بدجوری انداختی تو دهن ما؟"، گفتم "از دهن خاله م افتاد تو دهن من"، گفت "پس دهن به دهن گشته"، گفتم "اوووه، آره، دهنیه، تف مالی شده اصن"، یه خورده با چشمایی که رنگ چندش به خودش گرفته بود نگام کرد و بی خیال چشماش رو انداخت رو مجله ای که با خودش آورده بود، گفت "چای دم کردی؟"، گفتم "نع"، گفت "ای گشاد"، گفتم "پاشو دم کن، انقدم حرف نزن دارم فاکتور می زنم".
رفت چای دم کرد، اومد و دوباره سراغ مجله ش، چن دقه که گذشت، با لحن خاصی، همونطوری، در حین مجله رو ورق زدن، گفت "خب چه خبر؟"، سرم رو بالا نیاوردم، چشمامو چرخوندم نگاش کردم، از قیافه ش چیزی دستگیرم نشد، رفتم سراغ سند بعدی و تو همون حال گفتم "از چی چه خبر؟"، گفت "بهع، از دپارتمان لاو دیگه"، گفتم "هیچی، عاشقی و عاشقیت رو گذاشتم کنار"، گفت "من الان هفت ساله می شناسمت، هر چن ماه یه بار تقریبن وضعت همینه، خب بعدش؟"، خنده م گرفت، گفتم "نه، آخه هر چند ماه یه بار!؟ هی بعت می گم جمله  ت رو یه بار با خودت تکرار کن..."، پرید وسط حرفم و گفت "خوبالا گیر نده، خودت می دونی منظورم چیه، به قول خودت مهم اینه که آدم منظورشو برسونه"، جوابشو ندادم و دوباره رفتم سراغ حسابداری، گفت "یه دقه از اون هلو - برنامه حسابداری - بکش بیرون"، گفتم "چته خب؟ چی می خوای بگم؟ اصن می دونی چیه؟"، با یه ذوقی از اینکه حرصم رو در آورده تا حرف بزنم، گفت " هان؟ چیه؟ بگو!"، نیشم باز شد، گفتم " من عشق و عاشقی رو گذاشتم کنار، خواطرخواهی پیشه ساختم"، نیشش محو شد، گفت "ینی چی خو؟"، گفتم "هیچی دیگه، خواطرخواه شدم! نامه تمام"، گفت "غلط کردی"، یه خورده فکر کرد، مجله رو بست، رو شیشه ی پیشخون ضرب گرفت، مشتری راه انداخت، متفکر نگام کرد، چونه ش رو خاروند..
داشتم با خودم می گفتم "اینا توهمه، خیال ادامه دادن نداره، بیخودی فک می کنم هنوز داره به حرفای من فک میکنه..."، که گفت "کامی فرق عاشقی و خاطرخواهی چیه اون وقت؟"، از حالت پرسیدنش زدم زیر خنده، گفتم "می کشی بیرون یا نه؟ فک کن من یکی رو می خوام، منتها عاشقیت و این کسشرا رو به همراه نداره"، گفت "آخه راه نداره"، گفتم "چطو که آخه اینطور؟"، گفت "خو آخه تو کامرانی، سلطان بگایی دادنی، خودتو بگا بدی، ما رو بگا بدی، سازمانو بگا بدی"، با خنده گفتم "کدوم سازمان آخه عنتر؟"، خنده قاطیِ صداش شده بود و همونطوری ادامه داد "من که عمرن تو کتم نمی ره تو دنبال عشق و عاشقی نری"، یه خورده خیره نگاش کردم، افکارم انقدر سریع از پس ذهنم می گذشتن که حتا توان نوشتنشون رو ندارم...
بی خیال ادامه ی بحث شدم، گفتم "راستی..."، منتظر شدم برگرده طرفم، ادامه دادم "طلبتو از بابام گرفتما.. منتها خب هنوز به حسابت نزدم"، یهو از سر جاش بلند شد و اومد طرفم و بحثمون کلن منحرف شد و به حساب کتابامون کشید.
میون حرف زدناش فک کردم بهتر می بود زودتر بحث رو به موضوعات مالی می کشوندم و تو ذهنم به خودم خندیده بودم و فکر کرده بودم شاید هم دلم نمی خواسته که زودتر ازین بحث رو عوض کنم.

۱۳۹۱ شهریور ۲۱, سه‌شنبه

از سری افاضات کامی کی من باب رفاقت

در جمع رفقایی که سنشان دیگر به بیست و پنج و یا بالاتر می‌رسد، باید دکتری باشد که همچون بقیه‌ی اعضای جمع پایه‌ی هر خزعبلی باشد، چرا؟ چرایش همان بس که بیایند بگویند دکترتون که اینه! وای به حال شما کس‌خول‌ها...
لذتش را چشیده‌ام که می‌گویم.

۱۳۹۱ شهریور ۲۰, دوشنبه

آدما؟ بگو بلاگر، نگو آدم

دیروز با نازنین رفیقی صوبت می کردم، اینکه چرا بحث به بلاگ کشید رو یادم نیست، آرشیوم یادشه، حوصله شو ندارم. خب نمی دونست من اینجا رو دارم! پرسیده بودم اهل بلاگ خوندنی؟ سوال کرده بود آدما چرا بلاگ می سازن؟ مگه مثلن تو همین فیسبوک نمی شه نوشت؟ اون لحظه رفقا یا کسایی که بلاگ دارن و اگر حتا ندیدمشون، انقدر خوندمشون که انگار سال هاست می شناسمشون، شاید این درست نباشه و باهاس گفت سال هاس رفاقت دارم باهاشون، یا که حالا نه، برخورد نزدیک دارم باهاشون! آدما چرا بلاگ دارن؟ قضیه ی غریبه ای در اتوبوس - اگه حسش بود لینک به گذشته می دادم - من رو که همیشه می گم یادتونه؟ بارها از این استعاره م استفاده کردم، حتا تو فیسبوک هم ازش حرف زدم، بلاگ خیلی وقتا حکم همون رو داره، خیلی وقتا جای دفتر خاطراته، از بی کسی و بی شونه ای و بی گوشی و اعم از کلیه ی مسایل مربوط به تنهایی که طرف می خواد ازشون حرف بزنه، ولی چون نه کسی هست، نه شونه ای تا سرشو بذاره، نه گوشی که حرف دلشو بگه و غیره میاد تو بلاگش می نویسه، یکی از دلایل بلاگ داشتن کمبود اعتماد به نفسه، نه اینکه هر کی بلاگ داره کمبود اعتماد به نفس داره ها! نع! این فقط یکی از موارد شایعه، همی این خود من خیلی وقتا حرف هایی دارم که دلم می خواد بگم، ولی با خودم می گم خب که چی؟ نه اینکه اگه بگم یا نگم فرقی در حالم نکنه، نه، موضوع فرد شنونده ست، اینکه طرف آیا واقعن می خواد گوش بده؟ اینکه طرف اصلن اهمیت می ده؟ اینکه رودربایسی در کار نیست و با میل خودش پای حرفت نشسته؟ و الخ. وقتی حرفاتو توی بلاگت بزنی، دیگه حرفاتو زدی و با خودت فکر می کنی اونی که اهمیت می ده و همه ی اونایی که تو خطوط بالا گفتم، خودش میاد تا ته ش می خونه، حالا هر چقدر طولانی، غیر از این ها، یه وقتا بلاگ نویسا حیف شدن، حیف شدگی در زمینه ی نویسندگی یا شعر و شاعری رو عرض می کنم. دلایل زیادن، بهرحال بعضیا هم مثل منن که از همون اول اون بالا نوشته بودم سرای بی قانونی من فیلان، کلن اگر بلاگ نویس ها رو دسته بندی می کردن، باید دسته ای در نظر می گرفتن تحت عنوان بی سبک ها، حالا شاید یک ترین هم آن وسط بشود اضافه کرد، سلمانمونم فک کنم همینطوریه، ینی تو همین دسته لیبل بخوره! می تونم تو این زمینه ده صفحه ی دیگه هم بنویسم ها، ولی یک بحثیه که باید مخاطب روبرویت باشد، بیشتر از اینش همینطوری گفتن فایده ندارد.

۱۳۹۱ مرداد ۱۲, پنجشنبه

روزمرگیِ این روزهام

نزدیک ده و نیم بود که رسیدم مغازه، رفیقم یا همون شریکم نبود، برادر نوزده ساله‌ش که کارمند حقوق بگیرمون به حساب میاد، نشسته بود پشت میز و داشت با یکی از دوست‌دخترهاش حرف می‌زد.
گفتم "باز تو لاس خشکه رو بغل کردی؟"، خندید و به حرف زدنش با دخترک ادامه داد، رفتم نشستم پشت میز خودم و خبر ورزشی که افتاده بود روی میز رو ورداشتم دست گرفتم، همینطور که به اخبار و حاشیه‌های مسخره‌ی فوتبال سرک می‌کشیدم، حرفای پسرک رو هم می‌شنیدم و با خودم فکر می‌کردم وقتی چارده سالم بود هم دخترای اطرافم انقدر خودشون رو پایین نمی‌دیدن که تا این حد سبک باهاشون حرف بزنم.
نمی‌دونم موضوع از چه قرار بود! فقط می‌دونم از رفتن حرف می‌زدن و نسبت به حرف‌هایی که می‌زد هر چند دقیقه یک بار - یک ساعتی حرف زد - تیکه‌های سنگینی می‌گفتم و اون هم پشت تلفن تکرار می‌کرد. اولش می‌گفت همکارم می‌گه فلان، یه کم بعد می‌گفت همون همکار کار درسته‌م می‌گه بهمان، آخرای صحبتش که بود یه حرفی زدم که یادم نیست مال کی بود و متسفانه حوصله‌ی سرچ کردن هم ندارم، می‌گفت رفتن که بهانه نمی‌خواهد، بهانه‌ی ماندن که تمام شد کافیست. وقتی با "از قول یه بنده خدایی می‌گن" حرفم رو شروع کردم و این جمله رو گفتم، یه خورده ساکت شد و پشت تلفن گفت همین همکارم که همیشه حرفای قشنگی می‌زنه می‌گه فلان. الان یادم اومد که اون وسطا بهش گفته بودم "اینم یادم نیس کی گفته بود، ولی خب خیلی خوب گفته، می‌گه که هر وقت بین رفتن و موندن شک کردی، حتمن برو. کار نباید به شک می‌کشید." از اون روز نزدیک یه ماه می‌گذره، حالا نصف وقتا مشورت می‌کنه که "اینطوری می‌گه! چی بگم؟"
بدبختی اینجاست که به رفیقم هم سرایت کرده، گوشیش رو می‌ده به من، شماره می‌ده، می‌گه مخو بزن، من هم از اونجایی که جای خودم نیستم و غرور خودم رو به دوش نمی‌کشم، طوری تکست می‌زنم که بعد از دو-سه تا دخترک‌ها زنگ می‌زنن، اما این دیوانه بر نمی‌داره و توی این گرما می‌گه بیا بریم بیرون، می‌ریم به مدت یه ربع ولیعصرو بالا پایین می‌کنیم و توی اون یه ربع همه‌ی احتمالات رو می‌سنجه، بهش می‌گم چی بگه در برابر هر حرف و بعد خودش زنگ می‌زنه، سه دقیقه حرف می‌زنه و واسه فرداش قرار می‌ذاره...
جماعت! با خودتان نگویید که چقدر ما کار می‌کنیم واقعن و این‌ها، این مسایل همه‌ش قبل از ظهر اتفاق میافته، ما قبل از ظهر کلن فقط کار بانکی داریم، مشتری نداریم، بعدازظهر عین سگ می‌دوییم. خیالتان راحت، آسان نیست آنقدرها هم مث سگ دویدن.

۱۳۹۱ خرداد ۶, شنبه

313

صدای گوشیم که در اومد از رو میز ورداشتمشو اسم طرفو نگاه کردم، سایلنتش کردم و دوباره گذاشتم سر جاش، یه خورده دیگه چراغش خاموش روشن شد تا اینکه قط شد.
دوباره زنگ خورد، بدون نگاه کردن سایلنت کردم، دوباره زنگ زد، نگا کردم، یکی دیگه بود، ورداشتم. تا گفتم سلام، گفت مرتیکه چرا گوشیتو ورنمی‌داری؟ گفتم تو جلسه‌م، گفت آره مرگ تو، صدا قل قل میاد، گفتم خو جلسه تو قهوه‌خونه‌س. گفت خیله خب زنگ بزن بعدن، کارت دارم، گفتم باشه، قط کرد.
گفت کامی اینو ببین، روزنامه رو نشون می‌داد، تیتر زده بود که پیرمرد هشتاد و سه ساله تو ابرکوه بچه‌دار شده. یه خنده‌ی تمسخرآمیزی کردم و گفتم بی خیال، بریم ادامه صوبتمون. گفت چطو شد آخه؟ گفتم مگه جوکشو نشنیدی؟ سه تایی با هم گفتن نه! گفتم خیلی معروف و قدیمیه که! اصن بینُله! چطور نشنیدین؟ می‌گه یارو پیرمرده رفت پیش دکترش با ذوق داشت از زن جوونش می‌گفت و از این که دوباره بچه‌دار شده. دکتره هم بهش گفت بذار یه داستانی رو برات تعریف کنم، یه روز شکارچی اول صبح توی تاریکی اومد بره شکار، وقتی خواست از خونه بره بیرون، به جای تفنگ چترشو ورداشت، تو جنگل یه پلنگ جلو راهش سبز شد، چترشو آورد بالا و شلیک کرد، صدای شلیک اومد و پلنگه مرد. پیرمرده گفت اما این امکان نداره. دکتره هم گفت هوووم. زدن زیر خنده، یکی از بچه‌ها گفت توام با این هوم گفتنت نمودی مارو، ولی جدن همینه، پیرمرده اگه عاقل باشه باس بره آزمایش دی‌ان‌ای، گفتم بگذریم، بریم سر صوبت خودمون... گوشیم دوباره زنگ خورد، سه تایی گفتن بهع.

واقعن چرا من این خزعبل رو نوشتم؟

۱۳۹۱ اردیبهشت ۲۵, دوشنبه

شیرینی یکی دیگه رو هم خوردیم

مراحل زندگی، بین هم سن‌ها، چه تو فامیل، چه بین رفقا، ممولن تشکیل شده از فارغ‌التحصیل شدن‌ها، خدمت رفتن‌ها، ازدواج کردن‌ها و خیلی چیزای دیگه.
این موضوع خیلی وقتا تو جمع رفقا یا فامیله که واس من این چن سال اخیر به مرحله‌ی ازدواج رسیده، مثلن می‌گن جدی جدی فلانی هم ازدواج کردا، انگار همین دیروز بود رفته بود خدمت، انگار همین دیروز بود فیلان و من ممولن این انگار همین دیروزها رو با انگار همین دیروز بود سر جاش می‌شاشید تموم می‌کنم و یه سری اح اح و دری وری می‌شنوم که خب برام مهم نیست.
ولی متسفانه بحث همچنان ادامه داره و برای تموم کردن بحث راهی نیست به جز اینکه برگردی رو به نفر آخری که حرف زده بگی یه روزم می‌رسه من به فلانی می‌رسم و می‌گم شنیدی بهمانی - اشاره به خود طرف - هم مُرد؟ انگار همین دیروز بود... تجربه نشون داده که در این مواقع جمع توسط اعمال فیزیکی از ادامه‌ی صوبت باز می‌دارت.

۱۳۹۰ مهر ۹, شنبه

آرپاهان

نشسته بودیم دور هم، یکی داشت می‌گفت کیا روز دختر براش تبریک زدن و اینا.
همه‌شونم از این می‌گفتن که امسال چقدر کم بود تبریکا
با خودم فکر می‌کردم که ای بابا، امسالم تا تموم نشد نفمیدم که روز دختر بوده، همینجوری سرم پایین به گوشی‌م گرم بود، گفتم امسال کسی به منم تکست نزد، ساکت شدن! 
نگاشون که کردم، همه سرا برگشته بود طرفم، گفتم خوبالا اینطوری نگاه نکنین مسخره‌ها! پارسال همه یه سری فحش کش کردن منو که چرا بهشون تبریک نگفتم، امسال کلن کسی واکنشی نشون نداد، وقعی ننهاد، از جمعیت نسوان واقعن بعید بود، امیدوار شدم کلی.
یه صدا گفتن آهان

۱۳۹۰ شهریور ۱۹, شنبه

آمیزش دو بالدار

داشتم واسشون تریف می‌کردم که دیشب طرفای دو و سه که رفتم دارالخلا، - از وقتی صدای شاملو رو شنیدم اینطور می‌گم - در حین پروسه‌ی ریدن دیدم دو تا سوسک که هر کدوم اندازه‌ی انگشت فاکم بودن، از پشت چسبیده بودن به همدیگه و داشتن حالشو می‌بردن و یحتمل در آینده‌ای نزدیک تخم ریزی می‌کنن و با جمع کثیری از توله سوسک‌ها روبروییم.
خواهرم با یه ابرو بالا پرسید توله سوسک!؟
بابام پرسید کشتیشون؟
گفتم نع! همزیستی مسالمت آمیز و اینا
یه نگاه متسفی به مامانم کرد، مامانه هم گفت خاک بر سرت نکنن
رو به بابام گفتم نه! خدایی می‌خوام بدونم خودت خوشت میاد این جور مواقه یکی با دمپایی بزنه له‌ت کنه؟
زدن زیر خنده، خواهرم گفت خیلی بی شعوری.
من یه هیه ازم در اومد که ینی فک کن ندونم و گورم رو از محفل شاد خونواده گم کردم، چرا که جوک‌های خودم برای خودم خنده‌دار نبود اصلن.

۱۳۸۹ آذر ۵, جمعه

خرس مصنوعی

همین دیشب اتفاق افتاد...
یه مشت خرس گنده ریخته بودیم دور هم، دختر و پسرای هم سن فامیل بعد از عمری داشتیم اسم فامیل بازی می‌کردیم!
به حرف "ف" رسیده بود، شهر رو نوشتم فرحزاد! نامردا هیچ‌کدوم قبول نکردن، گفتن فرحزاد محله‌ست بابا و ...
نوبت به حرف "خ" که رسید، پسر عمه‌م نوشت خراسان، من اعتراض کردم که این استانه و نه شهره نه کشور! همه گفتن فرقی نمی‌کنه که! گفتم چطور فرحزادِ من محله‌ست! منتها خراسانِ این استان نیست؟
بابام نوک انگشتشو نشون داد و گفت تو فرحزادِ انقدری رو با خراسان انقدری(دو تا دستشو به پهنا باز کرده بود) مقایسه می‌کنی؟

پ. ن: برای اون‌هایی که نمی‌دونن، سابجکت برگرفته از نوشتن "مصنوعی" آخر همه‌ی حیوانات برای اشیا تو بازی اسم فامیله!!!

۱۳۸۹ شهریور ۱۴, یکشنبه

بی‌خیالم

وقتی کرم بلوله و به هر نحوی که شده بخوام حرص طرف مقابل رو در بیارم...
اگر طرف اهل چس کلاس باشه، نه تنها لذت کار افزون شود، بلکه سهل و آسان هم بگردد.

رفته بودیم بیرون و استثنا یکی از جمع هفت-هشت نفرمون از همین قماش بود.
موقع بستنی خریدن، من گفتم بستنی لیوانی می‌خوام و اون بیچاره‌ی از همه جا بی خبر هم خرید.
منم در حالی که کلی آدم دور و اطرافمون بودن، در کمال آرامش خیال پشت در بستنی لیوانی رو لیس زدم و زیر چشمی می‌پاییدمش، همونطور که منو نگاه می‌کرد تا گوشاش سرخ شده بود و انگار که می‌خواست بره تو زمین.
نیشم تا بناگوش باز شده بود، همه قضیه رو فهمیده بودن، غیر از خودش.

هیچ وقت نفهمیدم چرا یک سری فکر می‌کنن اگر تمام غذاشون رو بخورن یا نوشیدنی‌شون رو تا آخرش سر بکشن بی‌کلاس محسوب می‌شن و اگر این کار رو بکنن، مرگ خودشون شان و منزلت خودشون رو بردن بالا! آخر لذت نوشیدنی اینه که تا ته سر بکشی و لیوانش رو بکوبی رو میز! خوب وقتی ته‌ش پر باشه که نمیشه!
سر شام تمام مخلفات غذام رو خوردم و توی بشقابم و شیشه‌ی نوشیدنی‌م هیچ چیز نمونده بود!
طرف همچین نگاه می‌کرد، انگار که من بزرگترین جرم عالم رو مرتکب شدم.

پ. ن: خودم همیشه تا ته بشقابم رو می‌خورم، نوشیدنی‌م رو هم تا ته‌ش سر می‌کشم. تا چشم آنکه نتواند دید، برون تراود! :دی

۱۳۸۹ تیر ۹, چهارشنبه

سوختن یا مردن؟

دیشب اندر محفل یاران، هم پیالگان و هم کیشان‌مان...
بین دو نیمه‌ی فوتبال اسپانیا-پرتقال، پس از خفه کردن صدای تلویزیون به دلیل تحویل دادن یاوه‌های مفت، جدال بر سر این در گرفته بود که آدمی باید برای اونی بمیره که براش تب می‌کنه! یا برای اونی تب کنه که براش بمیره!
تا نظر شما چی باشه؟ :دی

۱۳۸۹ خرداد ۳۰, یکشنبه

پینوکیو زیاد هم خر نبودها

ایتالیک‌ها، حرف خودمه

- کامران! این مگه باقالی‌پلو با گوشت نیست؟ می‌گم که اگه قراره با مرغ بخوریم، همون زرشک‌پلو رو بخوریم.
- نه، زیر و روش کن، یحتمل گوشتش زیر برنجه...
- جان من؟
- حالا تو امتحان کن!
- باباجان ترکوندی برنجو! چی کار می‌کنی؟
- داره شخم می‌زنه شاید یه گوشتی چیزی از زیرش در بیاد!
- آره، شخم بزن عزیزم، شخم بزن، شاید یه چیزی در آوردی! دو-سه تا تیکه در اومد، شاید یه چیزی هم گیر ما بیاد!
- کامران این که هیچی نداره! هر چی شخم می‌زنی هیچی در نمیاد!
- ای بابا! شما هم نمودین ما رو! هی شخم شخم می‌کنین. مثلا داریم غذا کوفت می‌کنیم، می‌خوای کود هم بیار بپاش! شاید بهتر رشد و نمو پیدا کنه. به من چه که گوشت نداره!
- حالا چرا قاطی می‌کنی؟
- کامران کلا اینطوریه دیگه، یهو آمپر می‌چسبونه، تو کارتو بکن، شخم رو بزن...
- به اندازه کافی شخم زدی عزیزم، حالا باید یه سال صبر کنی، تا سال دیگه واسه‌ت گوشت در بیاد. کی گفته پینوکیو همه‌ش تخیل نویسنده بوده؟

بعدا نوشت: رابطه پینوکیو با این نوشته اونجا نمود می‌کنه که سکه‌ی طلا می‌کاره تا درخت طلا براش در بیاد...

۱۳۸۹ اردیبهشت ۴, شنبه

از دیدارتون خوش‌وقتم

 وقتی یکی مثل من وسط یه محفلی گیر بیفته که همشون به طور میانگین در ماه لااقل بالای 5-6 تا کتاب مطالعه می‌کنن، واقعا لال‌مونی می‌گیره!
بنده در سال خودم رو بکشم، شاید 10-12تا کتاب دست بگیرم، البته مطالعات اینترنتی و این‌ها رو کار ندارم، ولی خوب...
خلاصه فقط وقتی می‌تونستم اظهار نظر کنم که صحبت از کتاب‌هایی می‌شد که خوندم و گاهی وقتا هم زدن تو سر ذبیح‌الله منصوری و لرزوندن تنش تو قبر که با سبک ترجمه‌ش چه خیانتی به نویسنده‌هایی امثال دوما کرده...
همین میون بود که یکی از بانوان، تصمیم گرفت یه تیکه از مکالمه‌ای که در یکی از کتاب‌ها شده بود رو برای دوستانِ دیگه بخونه!
یکی از اون‌هایی که می‌شه گفت +50% از کتاب‌هایی که تا حالا خوندم رو ازش قرض گرفتم...
حین روخوانی، وقتی به جایی رسید که پسر و دختر می‌خواستن خداحافظی کنن، پسر گفت "خانوم ...(اسمش یادم نیست) واقعا خوشوقت(بخونید khoshoghat) شدم، خداحافظ."، "منم همینطور، خداحافظ شما!"
به خاطر واژه‌ای که در متن کتاب به کار رفته بود اصلا متوجه مفهومش نشدم، حسابی گیج و گنگ بودم،همچنان داشتم فکر می‌کردم و مطمئن بودم ابروهام هفت شده و سه تا علامت سوال بالای سرم دارن قر می‌دن، از طرفی هم جرات نمی‌کردم وقتی بین این جماعت اهل فضل نشستم، معنی این کلمه‌ی خاص رو بپرسم که حالا اینی که گفتی یعنی چه!
بعد از چند لحظه که گذشت یه نگاهی به بقیه انداختم، با خودم گفتم مطمئنم بقیه هم تو کف همونی هستن که من هستم.
به خودم جرات دادم و گفتم "م... جان، می‌شه دوباره این دو خط آخر رو بخونی؟"، "آخرش که فقط خدافظی بود"، "نه آخه شما نمی‌دونی! یه نکته‌ای بود که من اصلا متوجه‌ش نشدم."، همین که من اینطور گفتم، بقیه هم شروع به تایید کردن و بانوی اهل فضل و مالک کتابخونه‌ی چند هزار جلد کتابی دوباره شروع به خوندن کرد و باز هم متن کتاب رو همونطور خوند و مطمئن شدم مشکلی در دید نبوده.
وقتی نگاه‌های منظوردار اطرافیان رو دیدم که بینشون در حال رد و بدل شدنه، رفتم کتاب رو از دستش گرفتم و دیدم کلمه‌ی خوش‌وقت رو خانوم داره khoshoghat می‌خونه! نمی‌دونستم بزنم زیر خنده یا به حالش گریه کنم!
فقط کتاب رو دادم دست بقیه تا خودشون ببینن...

یعنی بعضی وقتا... هیچی اصلاولش کن، دیگه چیزی نگم سنگین‌تره!