بی‌خیالم

وقتی کرم بلوله و به هر نحوی که شده بخوام حرص طرف مقابل رو در بیارم...

اگر طرف اهل چس کلاس باشه، نه تنها لذت کار افزون شود، بلکه سهل و آسان هم بگردد.

رفته بودیم بیرون و استثنا یکی از جمع هفت-هشت نفرمون از همین قماش بود.

موقع بستنی خریدن، من گفتم بستنی لیوانی می‌خوام و اون بیچاره‌ی از همه جا بی خبر هم خرید.

منم در حالی که کلی آدم دور و اطرافمون بودن، در کمال آرامش خیال پشت در بستنی لیوانی رو لیس زدم و زیر چشمی می‌پاییدمش، همونطور که منو نگاه می‌کرد تا گوشاش سرخ شده بود و انگار که می‌خواست بره تو زمین.

نیشم تا بناگوش باز شده بود، همه قضیه رو فهمیده بودن، غیر از خودش.

هیچ وقت نفهمیدم چرا یک سری فکر می‌کنن اگر تمام غذاشون رو بخورن یا نوشیدنی‌شون رو تا آخرش سر بکشن بی‌کلاس محسوب می‌شن و اگر این کار رو بکنن، مرگ خودشون شان و منزلت خودشون رو بردن بالا! آخر لذت نوشیدنی اینه که تا ته سر بکشی و لیوانش رو بکوبی رو میز! خوب وقتی ته‌ش پر باشه که نمیشه!

سر شام تمام مخلفات غذام رو خوردم و توی بشقابم و شیشه‌ی نوشیدنی‌م هیچ چیز نمونده بود!

طرف همچین نگاه می‌کرد، انگار که من بزرگترین جرم عالم رو مرتکب شدم.

پ. ن: خودم همیشه تا ته بشقابم رو می‌خورم، نوشیدنی‌م رو هم تا ته‌ش سر می‌کشم. تا چشم آنکه نتواند دید، برون تراود! :دی