‏نمایش پست‌ها با برچسب دارم از دست می‏رم. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب دارم از دست می‏رم. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ دی ۱۵, سه‌شنبه

577

عادت كرده بودم ارغوانِ عليرضا قربانى رو كه گوش مى دم، اشكم بياد و به عكساش زل بزنم…
حالا كه ديگه نه عكساش هست، نه نوشته هاش، نه اثرى، فقط باهاش همخونى مى كنم و اشكم مياد…
عه عه عه! كلى وقت بود فكر كرده بودم خوب شدم…

من در اين گوشه ى خاموش فراموش شده
ياد رنگينى در خاطر من گريه مى انگيزد
گريه مى انگيزد…

۱۳۹۴ شهریور ۲۴, سه‌شنبه

573 - تیکه‌پاره از دست‌نوشته‌های دو سه ماه اخیر

•       گفتم گمونم باس بگم خدافظ…
گفت نگو.
گفتم چى بگم پس؟
گفت هيچى.
گفتم هيچى.

•       اممم، يادته گفته بودى بسه ديوونه، انقدر خاطرهبازى نكن؟ تمام عكسامونو پاك كردم، عكسايى كه تو ازم گرفته بودى، عكسايى كه من ازت گرفته بودم، عكساى دو نفرهمون، سايههامون، اسكرينشاتهاى حرفامون، همه رو… اصن ورداشتم اسمتو پاك كردم. بعد ديدم خب تو رو كه پاك كردم از هر كى ديگه هم هر عكسى مونده بود پاك كردم.

•       امروز يه جا خوندم زندگى تو ٨٠ سالگى خيلى حوصله سر بر و خسته كنندهس، خصوصن اينكه ديگه سكس هم نمىتونى بكنى. پس با يكى ازدواج كن كه بتونه بخندونت، مىتونه بخندونت؟

•       هه! تا همين چند روز پيشا صحبت خواستگارى رفتن يكى از دوستان بود، چقدر از دختره خوشش ميومد، بعد فكر كن دو شب قبل از مراسم خواستگارى يكى بياد فيلمى كه از طرف مخفيانه موقع سكس گرفتن و پخش شده رو بهت نشون بده، نه اينكه خود حركته مهم باشهها، ولى اينكه فيلمش هست. اينكه يه خرى اين كارو كرده…

•       يه الدنگى مىگفت نصف اينا ارتباط عاطفى يا نزديك با تو ندارن، هر كى ندونه انگار خودش عاشق دلخستهى منه! والا…

•       گفت تو از همه چى بدت مياد.
گفتم خو من از خيلى چيزا خوشم مياد، ولی فقط اونايى كه بدم ميادو مىگم.
گفت ولى بيشتر بدت مياد.
گفتم ياپ، آيم هيتر.
گفت آيم لاور.
من نگاه…

•       به خدا زشته رو كيك تولد يه نر ٢٧ ساله به قد و اندازههاى من يه ٢ بزارن و يه علامت سوال، توجيهشون هم اين باشه كه قنادى ٧ نداشت. خب به جاى فشفشه و دود و مكافات ده تا دونه شمع خالى مىگرفتين که بهتر بود.

•       چند روز پيش واسه خاطر تولدم همديگه رو ديده بوديم، وقتى داشتم از ماشينش پياده مىشدم، گفت دوست دارم، دوباره برگشتم سر جام، نگاش كردم، گفت هيچى هيچى! هيچى نگفتم، اصن غلط كردم، برو! خدافظ… خندهم گرفته بود، گفتم خدافظ و پياده شدم.

•       مىگفت زن انقد درشت بده، گفتم زن بايد بياد تو بغل جا شه. با ذوق مىگفت آره آره؛ كوچولوموچولو، ريز نباشه البته، يه طورى ظريف باشه كه تو بغل فيت بشه، بيرون نزنه، جا كه كرد خودشو تو بغلت بهش بگى كوچولو. حالا اينكه اون بفهمه از ذوقزدگىِ آغوشش بهش اينو مىگى يا فقط بخاطر هيكلش مىگى ديگه پاى خودش و درك و شناختش از تو.

•       گفتم انصاف نيست تو انقد منو حفظى، گفت نيس تو اصن منو بلد نيستى، گفتم آست رو سريع رو كردى عزيزدلم، گفت آره بابا، من كلا رو بودم از اول با تو.

•       گفت نرو، بمون حرف بزنيم. نشستم سر جام.

•       چقدر خوبه يكى دروغ نگه، رك باهات موافق باشه و بگه پول دواى هر درديه! وقتى كه مىگه برس به خودت و مىگى دارم عين خر كار مىكنم پول درارم خوب مىشه حالم.

•    اگه يكى هست كه حرفت رو قبل از گفتن مىدونه، از حالاتش مىفهمى كه مىدونه، بهش مىگى خودت كه میدونى، اون تاييد مىكنه كه مىدونه، با این حال بازم از احوالاتش مىفهمى كه دلش مىخواد براش بگى و گوش بده؛ اينارو نزار برن، چنگ بنداز به هر چيزى كه لازمه، با هر جايى كه مىتونى نگهشون دار، نزار برن از زندگيت. نزار فقط تو زندگيت باشن، مال خودت بكنشون.


۱۳۹۴ مرداد ۲۵, یکشنبه

571

يه وقتايى هست، هر چى دم دستت بياد رو بايد محكم بگيرى، انقدر محكم نگه دارى و تكيه گاهت كنى تا كه شايد پاهايى كه شل شدن و دارن باعث سقوطت مى شن رو استوار نگه دارى. انگارى اينكه مى گن پات قلب دومته فقط اينطورى نيست كه بگن، انگارى راست بگن، اون فشارى كه توى سينه ت حس كردى به قلبت اومده به پاهات هم اومده.
آخه هيچكس نبايد بدونه پشت نقابت چه خبره.
مى دونى كه اين قانون كاره، بايد خوب شد، بايد خوب بشى، بايد به حال خودشون بيان پاهات.
مث سنگ موندن كه آسون نيست، هى بخواى بخورى به اين طرف و اون طرف تا كه خط و خشات صاف شن. فقط نكنه يه وقت طورى بخورى زمين خورد بشى.
آره، يه وقتا تازه به خودت مياى و مى فهمى چقدر ياد گرفتى حفظ ظاهر كنى، آدمايى كه تمام روز كه هيچ تقريبن تمام زندگيت رو باهاشون گذروندى از ظاهرت هيچ نمى فهمن.


۱۳۹۴ تیر ۳۰, سه‌شنبه

570

نمى دونم كدوم پست بود، الان دنبالش گشتم لاى نوشته هام، پيداش نكردم منتها.
خطاب به نازنينى نوشته بودم نازنين.

چند وقت بعدش ازم پرسيدن اين پست راجب منه؟ گفته بودم نه، راجع به فلانيه.

چند ماه پيش، چند ماه گذشته بود از اون روز، سر يه صحبتى گفت تو گفته بودى فقط به من مى گى نازنين، ولى تو اون پستت به فلانى گفته بودى.
جواب در خورى نداشتم بهش بدم، فكر كنم فقط گفته بودم آدما تغيير مى كنن.
شايد فقط بشه اينطور توجيهش كرد كه در هر زمانى فقط يك نازنين وجود داره. :)
چند روزيه به يك نفر مى خوام بگم، ولى زبونم نمى چرخه انگار اصلن.
لعنت بهت، لعنت به جفتتون.

۱۳۹۳ بهمن ۲۶, یکشنبه

560

من…
من بايد گردن مى زدم اين رابطه رو…
بايد تمومش مى كردم هر چى كه بوده رو…
هر چى كه مونده بوده رو…
اسمش اينه كه منِ داشاق كله ى سفت و سختى هستم كه خيلى وقتا خيليا كه گه گدار انتظارش هم نمى ره روم حساب باز مى كنن كه توپ و تشرى رو كه يه گروه شراكت يا يه خونواده 
بايد بخورن رو يه تنه مى خورم، اما… اما خودم كه مى دونم توم چه خبره!

حالا اسمش هر چى كه بود، هر نوعى كه بود، بايد گردن مى زدم اون چيزى كه منو به تو وصل مى كرده رو…
از اينكه تو براى خودت خوشحال باشى و من اينجا - الكى - غصه ى نداشتنت رو بخورم.

پ. ن: از بيست و شيش ژانويه مونده بود تو درفت كه ادامه ش بدم، تا همين جاشو گفتم پابليش كنم، من كه عمرن ادامه نمى دمش. :)

۱۳۹۳ دی ۱۶, سه‌شنبه

557

يه وقتا آدم با يكى مى تونه شب تا صب نخوابه و صبح هم ناراضى نباشه از كرده ش.
يه وقتام آرامشى كه تو نيم ساعت خواب با يكى داره به تمام شب بيدارياش ميارزه.

۱۳۹۳ آبان ۱۶, جمعه

548

همه گذاشتن گذاشتن گذاشتن.
رفتنشون رو گذاشتن واسه پاييز.
به قول حبيبِ چهرازى پاييز چرا هيچ كى بر نمى گرده؟
حالم اصلن خوش نيست.
فقط هر كس بم بگه خوبى؟ مى گم آره، خوبم.
از خوشى از سر كتف هام داره بال در مياد اصن...
برم باقى غرامو اون ور بزنم.

۱۳۹۳ شهریور ۱۳, پنجشنبه

533

ديشب فكر كنم طرفاى هشت بود از بيمارستان مرخص شدم و اومدم خونه، بعد از دوش گرفتن و شامى كه به خاطر قرص خوردن مجبور به خوردنش بودم و رفتن پسرعموها كه اومده بودن ديدنم.
توى تخت ولو بودم، فك كنم نيمه شب شده بود كه بلخره تصميم به خوابيدن گرفتم، پلكامو كه مى بستم، بدون اينكه حتا بهش فكر كنم، به جاى سياهى، صورتش رو م ديدم، نه يه حالتى كه انگار تو خيالم تصورش كنم، يه طورى كه انگار جلوى ديدم رو گرفته باشه. انگار نخواد بذاره جاى ديگه اى رو نگاه كنم.
روبروم وايساده بود، پهلوى سمت چپش به طرف من بود، سرش رو چرخونده بود و نگام مى كرد.
هر چى چشمامو باز مى كردم، بازم ميومد جلوى چشمم، بى خيال اين شدم كه از سرم بيرونش كنم، شروع كردم وراندازش كردن، به صورتم مى خنديد.
چرا اونطورى مى ديدمش؟
جالب اين بود كه انگار يه لايه ى سياه و تيره از نگاهى كه پشت پلك هاى بسته شده ست روى تصويرش بود.
انگار كه مثلن به يه تصوير توى گوشى نگاه كنى و برايتنسش رو پايين آورده باشى.

۱۳۹۳ مرداد ۱, چهارشنبه

526 - Never let her go they said, they never said how

يه موقعى يه نوتى خونده بودم تو ناين گگ كه نوشته بود وقتى به يه دختر تكست مى دى و اون هميشه همون موقع جوابت رو مى ده جورى كه حس مى كنى بيست چار ساعته گوشيش دستشه و وقتى باهاته به گوشيش اصلن دست نمى زنه. هيچ وقت نذار از دستت بره.

يه وقتا كه اون آدم باهاته ممكنه يادش بره گوشيش رو كجا گذاشته، ممكنه وقتى با تو مياد تو اتاق گوشيشو بذاره توى سالن به شارژ بمونه...
با خودم مى گم اما حالا، حالا وقتى يواش يواش سرعت جواب دادنش كم مى شه چى؟

۱۳۹۳ اردیبهشت ۲, سه‌شنبه

505

تنها كسي كه مي دونست حال خوشي ندارم خودش بود و خودش.
روزي چند بار بهم مي گفت خوبي؟
انگار كه حق نداشته باشم بد باشم.
بهش مي گفتم خوبم، اي، بدك نيستم. انگار كه اگه بگم حال نزاري دارم بهم بگه چرا بدي؟ بيخود كردي، خوب باش.

۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه

499

گاهی وقتا توی یه لحظه‌هایی از رابطه، با خودت فکر می‌کنی از این به بعد هر وقت این موزیک رو بشنوم یادش میافتم، یا اگه صحبت از این موضوع بشه حتمن یادش میافتم، یا اگه این کلمه رو به کار ببرم یا بشنوم یادش میافتم، این رنگ، این صدا، این خیابون، این مکان، این ماشین، این نیمکت و هزار تای دیگه که الان می‌شه اسم برد.
گرچه که الان فکر می‌کنم یه بار دیگه هم یک همچین پستی نوشتم، ولی چه اهمیتی داره خو؟ دلم می‌خواد بازم بنویسم.
چند روز پیش صحبت از یه رنگی بود و از سر شوخی و خنده طی چند روز هی بهش اشاره شد، فکر کنم از سر اشاره‌هایی که روز سوم بهش شد یادم افتاد یه روزی با خودم فکر کرده بودم هر بار این کلمه رو بشنوم یاد فلانی میافتم.
مثلن یکی از خوبی‌های ولیعصر اینه که انقدر توش راه رفتم و با آدمای مختلف توش گشتم، دیگه فقط همون آخری رو یادم میاره، احتمالن همونی که دلم می‌خواد یادش بیافتم، شاید هم اصلن کسی رو به یادم نیاره، بهرحال ولیعصر هم با همه‌ی خاص بودنش یه وقتا خیلی معمولی می‌شه.
این کارا رو با آدمای دیگه هم می‌شه انجام داد، یه کافه یا رستوران رو با افراد دیگه امتحان کرد و ...
اما چیزی که فراموش کردنش سخته هیچ‌کدوم اینا نیست.
تو برای یه موزیک پنج دقیقه‌ای توی یه سال حدود صد هزار بار وقت داری، برای جایگزین کردن خاطراتت توی رستوران‌ها و کافه‌ها اگه نگیم همه‌ی سال، سیصد روز وقت داری، برای قدم زدن تو کوچه‌ها، رنگ‌ها و صداها... ولی برای تاریخ‌ها هر سال فقط یه روز وقت داری. وقتی یه خاطره‌ای رو تو یه روز می‌سازی و روزش رو به خاطر می‌سپاری یا یه وقتا احتیاج نداری به خاطر بسپاری، هالی‌دی‌ها این کارو برات انجام می‌دن، بدبختی اینجاست که هیچ‌وقت تا به اون روز نرسی حواست نیست قراره چه پدری ازت در بیاره.

می‌دونین؟ نوشتنای من که بیخوده، معمولن کسانی که علاقه به خوندنم دارن بخاطر نوشتنم نیست که می‌خونن، به خاطر منو خوندنه که می‌خونن. اما در همین راستا قلم کسی (+) رو بخونین که خوندنیه.

۱۳۹۲ تیر ۹, یکشنبه

442

کمتر از بیست و چهار ساعت دیگه حتا همونی هم که از گودر مونده به هیچ بدل می شه.
اهل هیچستانیم و فیلان و اینا...
حوصله ندارم بازم بنویسم راجبش.

۱۳۹۲ تیر ۶, پنجشنبه

441

به سراغ شامپوهای جدید اگر می‌روید، فقط یاد توصیه‌ی دوستان به لحاظ کیفیت نباشد. نخست بویش کنید، نکند تمام تنتان بویی بگیرد که یادآور خاطراتش باشد. نکند یاد روزهایی بیافتید که توی تاکسی می‌نشستید و فکر می‌کردید همه‌ی وجودتان بوی تنش را می‌دهد. نکند فکر کنید همه بو خواهند برد و همه بو می‌بردند.
همینطوریه که شب‌ها مدام با چشمان باز به سقف، به دیوار، به برادرت که روی تخت بغل دستت خوابیده خیره می‌شوی.
لعنت، حتا نمی‌تونم دماغم رو بخارونم، الان چند ساعت گذشته و بوش نمی‌ره، مازوخیسم هم که اجازه‌ی شستن دست نمی‌دهد..

۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه

434

نمی‌دونم عصبیه، روانیه، چیه؟ بگم روحیه؟ نمی‌دونم!
فقط می‌دونم از شنبه‌ی سه هفته پیش انقدر بهم ریختم که هر شب که به رخت خواب می‌رم، بعد از یکی دو ساعت که می‌خوابم، بیدار می‌شم و دیگه توان خوابیدن ندارم، نه اینکه نخوام، نه اینکه خسته نباشم، نه! بعد از اینکه نیمه‌های شب بیدار می‌شم، چشمامو حتا برای یک دقیقه که می‌بندم هزار کابوس می‌بینم، انگار که توی هر دقیقه هزاران بار از همان پله‌های مرمرِ خواب‌های کودکی‌ام سقوط می‌کنم.
انقدر بیدار می‌مانم و چشمام رو باز نگه می‌دارم که به سوزش میافتن، اون خواب کذاییِ دفه پیش هم یه حد فاصل این چنینی داشت که بیدار می‌موندم، به مسایل مختلف فکر می‌کردم شاید نبینمش، ولی فایده نداشت.
اما الان دو سه روزه این حالم حتا به جسمم هم نمود پیدا کرده و شب‌ها نه فقط نمی‌تونم چشمام رو ببندم که اگر ببندم شونه‌ی راستم شروع به حرکت‌های ناخودآگاهی می‌کنه که حتا بلد نیستم وصفش کنم.
حالا تو بیا و بنویس که فیلان...

۱۳۹۲ خرداد ۱۶, پنجشنبه

428

دیشب حدودن ساعت دو از پشت میزم، در واقع از پای کامپیوتر پا شدم که برم بخوابم، خوابم که برده بود، خواب دیدم پای کامپیوتر نشستم و انقدر خسته‌م و خوابم میاد که چشمام می‌سوزه و مثل خیلی از مواقعِ مشابه که فقط از چشم چپم اشک میاد، چشمم نشتی پیدا کرده بود.
بلخره دل کندم و پا شدم برم بخوابم. وسط راه همچنان چشم چپم می‌سوخت، مثل همیشه با نور ال‌سی‌دیِ گوشی راهم رو تا تخت پیدا کردم، گوشی رو گذاشتم کنار چراغ خواب و لباسام رو درآوردم و رفتم دستشویی.
تو آینه که به خودم نگاه می‌کردم، چشم چپم سراسر خون بود، انقدر سرخ بود که مردمک قهوه‌ایِ چشمم سخت دیده می‌شد، چند بار پلکم رو بهم زدم و مطمئن شدم که واقعن دارم چشمم رو اینطوری می‌بینم.
خیلی وقت‌ها میون خواب‌هام تشخیص می‌دم که دارم خواب می‌بینم و از موقعیت سواستفاده می‌کنم و کارهایی که در توانم نیست، ولی دلم می‌خواد انجام بدم رو انجام می‌دم. لذت زیادی داره، ولی جالب اینجاست که ضمیر ناخودآگاهم که توان کنترلش رو نمی‌تونم به دست بگیرم از من قوی‌تره و با وجود تمام کارهایی که انجام می‌دم، توی خواب‌هام شکستم می‌ده، یک روز برای کسی تعریف می‌کردم و بهم می‌گفت شاید این یه خواسته‌ی درونیته که دلت می‌خواد شکست بخوری و فکر کرده بودم طرف چقدر احمق است، مگر ممکن است آدمی همینطور الکی الکی بخواهد شکست بخورد؟ آن هم از ناخودآگاهش! انگار که به دست خودش شکست خورده باشد.
اون لحظه هم فهمیده بودم که دارم خواب می‌بینم، با وجود اینکه دلم می‌خواست کارهای دیگری کنم، ولی انقدر توی خواب خسته بودم که فقط رفتم خوابیدم.
اینجانب یک خواب‌بینِ فوق العاده حرفه‌ای تشیف دارم، همونطور که گاهی توان فهمیدن خواب دیدن رو دارم، گاهی هم توی خواب‌هام زمان به طور ناگهانی می‌گذرد، مثل فیلم ها که بر فرض زیرنویس می‌کنند یک هفته بعد یا غیره. خیلی مواقع پیش میاد وقتی می‌رم بخوابم چشمام قرمز شده باشن، ولی مسلمن هیچ وقت اونطوری که این بار توی خواب دیدم سرخ نشدن، من هم یقینن صبح که از خواب بیدار می‌شم نمی‌رم جلوی آینه بایستم و وضعیت چشمم رو چک کنم.
این بار اما وقتی توی خوابم از خواب بیدار شدم، رفتم جلوی آینه و دیدم یک لایه‌ی سفید، به رنگ گچ روی قرنیه ی چشمم کشیده شده، البته نه کاملن، انگار که به مرور از اطراف به سمت مردمک اومده بود، جالب بود که اون حالتِ خیسیِ چشم - حالا اسم و این چیزهاش رو بلد نیستم خب - روی اون لایه‌ی سفید که شاید یک میلیمتر کلفتی داشت هم وجود داشت، اما چیزی که از چشم سابقم باقی بود، فقط مردمکی لای خون بود، واقعن کلماتی که به کار می‌برم توصیفِ تصویر رو نمی‌کنن، متوجه حضور کسی در اطرافم شده بودم، برگشتم دیدم مادرم نگاهم می‌کند، همان نگاه مادرانه‌ای که وقتی بخاطر کمرم روی تخت بیمارستان افتاده بودم. همان نگاهی که غصه‌م می‌گرفت که چرا باعث شدم انقدر ناراحت شود که اینطور بشکند.
با مادرم شروع کرده بودم صحبت کردن که دوباره یادم افتاد خوابم، اکثر اوقات که این حالت پیش میاد از نگاه خودم خارج می‌شم و خودم رو توی خواب می‌بینم که انگار داره نقشش رو بازی می‌کنه، حالا هر کاری یا حرفی که می‌زنه، اون لحظه هم همینطور شد، کارکتر من داشت با مامانم حرف می‌زد، گرچه انقدر ذهنم مشغول این بود که خو آخه این چه خوابیه من دارم می‌بینم، بذار بریم تو یه عالم دیگه.
انگار رفته بودم تو یه خواب دیگه، نشسته بودم روی صندلی، پشتیِ صندلی به یه پارتیشن چوبی گذاشته شده بود، من نسبت به میز بغل دستم کج نشسته بودم و فقط آرنج دست راستم روی میز بود، سرم رو به پارتیشن تکیه داده بودم و داشتم دوستانم رو که همه پشت میز نشسته بودن رو نگاه می‌کردم، محیط رو یه کم برانداز کردم و دیدم توی یه باغ نشستم، مجلس عروسیِ یکی از دوستامه که همچین زیادم ازش خوشم نمیاد، ولی خو بهرحال اومدم عروسیش، تازه داشتم صدای خودم رو می‌شنیدم که دارم با شوهر یکی از دوستام خوش و بش می‌کنم و بقیه‌ی جمع هم به حرف‌های من می‌خندن، تمام صحبتم راجب داماد بود و داشتم دستش می‌نداختم، نگاهم با نگاه کاراکترم یکی شده بود، از اینکه خواب به این خوبی داشتم می‌دیدم لذت می‌بردم. ولی خب کرم ناخودآگاهم یکی از دوست‌دخترهای سابقم رو آورد توی جشن عروسی، من پشت پارتیشن چوبی بودم و منو ندیده بود، بنابراین چون دوستای مشترک رو دیده بود، اومد و نشست سر میز ما، بعد از چند دقیقه که گذشت و کلی حرف به خیال خودش پشت سر من زد و بقیه ریز می‌خندیدن، همین که بحث عوض شد، گفتم من می‌رم مستراح.
بدون اینکه منتظر واکنشش باشم، از جام بلند شدم و رفتم، کارم رو انجام دادم، داشتم دستامو می‌شستم که بیام بیرون، سرمو بالا کردم تا توی آینه خودمو ببینم، ولی دیگه توی دستشوییِ باغ نبودم، خودم رو تو آینه ی دراور اتاق مادرم نگاه می‌کردم، چشم چپم تمامن سفید شده بود و فقط یک نقطه‌ی کوچک سرخ جای مردمک چشمم بود، دیدم کامل بود، ولی فکر می‌کردم کور شدم، دستم رو گذاشتم روی چشم راستم، فقط سیاهی بود، دست گذاشتم روی چشم چپم، فقط از چشم راستم می‌دیدم، انگار که یکی وابسته به دیگری باشه و اگر جلوی چشم راستم رو بگیرم با اون یکی هم نمی‌تونم نگاه کنم.
با خودم می‌گفتم خواب‌های مسخره‌تر و ترسناک‌تر هم دیدم، اینکه چیزی نیست، بذار ببینیم چی می‌خواد بشه.
روی پا چرخیده بودم و پشت به آینه شده بودم، ولی همزمانی که جلو رو می‌دیدم، پشت سرم رو هم از توی آینه می‌دیدم، انگار هر دو تصویری که می‌دیدم رو می‌تونستم کنترل کنم. نه اینکه انگار دو مونیتور باشه که گاهی بخوام اینو نگاه کنم و گاهی اون رو، به طور کاملن همزمان. سر جام میخکوب شده بودم و فکر می‌کردم پس چرا وقتی توی آینه نگاه می‌کردم فقط یک نگاه داشتم؟ برگشتم طرف آینه و باز همون فقط یک نگاه بود، ولی چیزی که مایه‌ی وحشت بود این بود که سرم چرخیده بود، ولی تنم نچرخیده بود، ترس کرده بودم و می‌خواستم از اتاق بیام بیرون که پاهام از سر لگن هام چرخیدن و شرو کردم راه رفتن، ینی سر و پاهام به یک سمت بودن، ولی تن و دستام به یه سمت دیگه، به سالن رسیده بودم و وایساده بودم که خواهرم از اتاقش اومد بیرون و خیلی عادی سلام کرد و رفت.
انقدر ترسیدم که از خواب پریدم...

بی ویرایش

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱۹, پنجشنبه

413

سر ظهر بود زنگ زده بود، خنده های مستانه می کرد، فش می داد که نیستی، فش می دادم که نیست.
گفته بودم کجایی؟ گفته بود خونه، گفته بودم مگه تو کار و زندگی نداری؟ گفته بود تو چقدر تو ماه در میاری؟ خودش یه رقمی گفت و ادامه داد منم سر کار نمی رم ولی همون قدر در میارم.
دوباره می خندید و حرف می زدیم، تا دوزاریم بعد از هفت هشت دقیقه حرف زدن افتاد؟ گفتم می دونی ساعت چنده؟ گفت نمی دونم و خندید، گفتم خجالت نمی کشی؟ خندید و گفت نه، گفتم افتادی رو تلفن، آره؟ زد زید خنده و گفت آره! گفتم مرتیکه الان وقت مست کردنه؟ زد زیر خنده و گفت فایده نداره دیگه، تو فهمیدی، کاری نداری؟ گفتم از وقتی رو تلفنی با چند تا دختر بهم زدی یا آشتی کردی؟ خندید و گفت نمی دونم، دلم تنگه با تو مست کردنه، گفتم خیله خب حالا...
خدافظی کرده بود تا به نفر بعدی زنگ بزنه.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۷, شنبه

410

مرضی هست به نام آرشیوخوانی، مثلن بری کانورسیشن‌های آگوست پارسال را بخوونی، اشکت رو در بیاره حتا، تا این حد...

۱۳۹۲ اردیبهشت ۵, پنجشنبه

۱۳۹۱ شهریور ۳۰, پنجشنبه

گندش بزنند دلِ تنگ را و سه نقطه

آسمان بهار یا که تابستان، خودشان را هم که بکشند، "اولین باران" برای پاییز است، پاییز که باران بیاید بویش فرق می کند، حتا اگر برگ درختان رو به زردی رفته باشند، حتا اگر آنقدر سرد شده باشد که بقچه ی - یا برای بعضی ها چمدان و غیره - لباس گرم ها را باز کرده باشی، حتا اگر گرمایش خانه ات را به راه انداخته باشی، حتا اگر باران دیر کند و نیاید، باز هم اولین باران همان باران است، وقتی بارید تازه درختان به خواب می روند و برگ هایشان می میرند و با خودت باید بوسه ی بادِ قمیشی را بخوانی، وقتی بارید تازه سرمای پاییز بوی ننه سرمای زمستان را به خود می گیرد...
می دانم که برای اولین باران پاییز در فرهنگ های مختلف حرف های زیادی زده شده و مفاهیم زیادی ازش برداشت می کنند - مرگ خودشان - که البته حوصله ی نوشتن یا حتا سرچ کردن درباره اش را ندارم الان.
می دانید؟ یعنی در واقع باید بپرسم که می دانستید؟ می دانستید که موتورسوارها از این اولین باران نفرت دارند؟ می دانید که آمار تصادف موتور سوارها چقدر بالاست در این روز؟ هیچ وقت زمین انقدر لیز نمی شود، حتا خط کشی های عابر پیاده هم برای پیاده ها لیز ترند، ولی خب اگر درست و حسابی ببارد، آنقدری ببارد که آسفالت خیابان های تهرانمان را سیراب کند، آن خطرِ سنگینش از بین می رود. لیزیِ آسفالت ها به حدِ خیسیِ همه ی باران ها می رسد.
می دانید؟ اولین باران در تهران آنقدر کثافت می شورد که حد ندارد، که اصلن یک طور دیگری جلوه می کند، کثافتِ باز شدن مدرسه ها اصلی ترینش است. هوم، این را دیگر اکثرن می دانند که زیر بارش اولین باران تهران تا نیم ساعتی نباید رفت، اگر هم زیر سقف آسمان باشید که باران بزند، مثل من کاپشن ورساژه تان را برای همیشه به فنا می دهید.
یادتان هست پارسال را؟ اولین باران پارسال از صبح تا صبح فردایش آمد، همان بارانی که اینجا هم گفتم بعد از نیمه شب بیرون زدم، از همان پیاده روی های یکی دو ساعته ی زیر باران را کردم... می دانید؟ آن روزها با مهربانی قطع روابط بودم، توی جردن بودم که از باران برایش تکست زدم، جواب داد، تا برگردم و حتا بعدترش داشتیم تکست بازی می کردیم، تکست زدن هایی که آن شب شروع شد تا همین دو سه ماه پیش به همان قوت ادامه داشت، ولی خب بعدترش، بعدتر از دو سه ماه قبل دیگر حرف نزدیم، چرایش بماند، چرا که چرایش به کسی ربطی ندارد، ولی خب بی تارف دلم برایش خیلی تنگ شده، قول داده ام حرف نزنم، حیف...
امسال که باران بزند، کمر درب و داغانم خورد هم که بشود باز هم بدون فکر به بازگشت، می رم، با جیب هایی که غیر از  گوشی و کلید، چیز دیگه ای رو درونشون ندارند، پارسال پاکت سیگار و فندکم هم بود، هوم... بس است.