‏نمایش پست‌ها با برچسب موسیقیایی. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب موسیقیایی. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ اردیبهشت ۱۷, پنجشنبه

564 - Lets say its for you

When I'm looking in your eyes,
Everything seems to fade away.
After all these years we had, do I know you now?
Have I trusted blindly in your love, too many times?

You said: "Hey, my love, I'm sorry but we can't go on 'cause
I'm in love with someone else".
Tell me, what do you want me to say,
When you treat me this way?

Oh I love you, maybe?
And I hope it goes away.
Oh, how I want you daily?
I know it's gonna stay.

You are so self-satisfied.
Always ready for a ride.
Double crossing, lousy cheat, love you anyway.
You have warm and tender devil's soul, you are so low.

I can hear you say: "I'm sorry, should we still go on,
I'm not in love with that someone else".
Tell me, what do you want me to say,
When you treat me this way?

Oh I love you, maybe?
And I hope it goes away.
Oh, how I want you daily?
Tell me now that...

I have found the whore in you.
Why can't I tell you "NO"?
Time will show, the last word is for me.
If you fail to see the problem we have, one room full of walls.
Jar of love isn't dry until the last drop falls.

The moment I will step aside, you're ready for another ride.
Walking in the cool night air without underwear,
You have red light burning in your soul, I've seen the glow.

In every dream I have, I say: "I'm not in love with you".
But every day I say I do.
You have messed with my head so many times.
Forced me to love you.

Now that...
I have found the whore in you.
why Can't I tell you "NO"?
Time will show, the last word is for me.
If you fail to see the problem we have, one room full of walls.
I will cry until the last drop falls...

۱۳۹۳ مهر ۲۸, دوشنبه

543

بايد توى فلشم كه تو ماشينه يه فولدر درست كنم، اسمشو بذار Under 40Km بعد آهنگايى كه آدم فقط دلش مى خواد باهاشون ٤٠ تا يا كمتر بره رو بريزم توش. فقطم شبا، تو اين خيابوناى تاريك بدون چراغ...
اول از همه بايد قصه ى گل و تگرگ رو مى ريختم.

۱۳۹۳ مهر ۲۱, دوشنبه

541

چند کیلومتر اسکرول کرده باشم امشب خوبه؟
فقط همین قدر می دونم که انقدر استریم ها رو رفتم پایین، دیگه Load more بهم نداد.
بعد من می خوام خاموش کنم بخوابم؟

دلم می خواد پاشم برم فلشم رو از تو ماشین بیارم، این موزیکه رو بریزم توش، برم بشینم پشت فرمون، مث الان که سه ساعته روی ریپیته، بذارمش رو ریپیت، همونطوری که این با گیتارش زار می زنه، منم برم تو اتوبانا برونم و باهاش زار بزنم.
برم، برم.

۱۳۹۲ مهر ۲۸, یکشنبه

471

تو عالم موسیقی یه فلسفه‌ای هست که موزیسین‌ها می‌گن "وقتی از ساخت یه کار خوب مطمئن می‌شی که آدمایی که برای بار اول می‌شنونش حس می‌کنن یه جایی قبلن شنیدنش."
می‌دونی؟ یه وقتا بعضی آدما تو زندگیت همینطوری‌ان، انگاره که سال‌هاست می‌شناسیشون.
اینا همون تصنیف‌هایی هستن که برات می‌شن بهترین تصنیف یک قرن.

۱۳۹۲ تیر ۱۰, دوشنبه

444

دیشب با صدای عمو جیمز، وقتی Until It Sleeps رو می‌خوند به خواب رفتم.
امروز رفته بودم متالیکاورلد دات کام، ببینم قصه‌ی نوشتن لیریکسش چیه.
هی تلخند زدم، رفتم پی کارم.

۱۳۹۲ خرداد ۲۹, چهارشنبه

437

گاهی فقط موسیقی متن فیلم‌ها، حتا اگر فقط دو دقیقه و دوازده ثانیه باشند، توان این رو دارن که کاری کنن زار زار بگریی.

۱۳۹۲ خرداد ۲۰, دوشنبه

430

این لعنتی قابلیت تکرار متعدد در گوش را داراست. دیگه حالا اینکه چرا امروز آپلودش کردم، به زعم شخص شخیص بنده توضیح لازم ندارد.

In another time we would be as one
In another place our lives would've only just begun
We walk beneath the sun we lie beneath the stars
We grow upon the Earth and this is what we are
It didn't have to be this way but this is what we are

The wasted years have passed so slowly
Without connection to my only
The end is near defining lonely
Is anybody there to show me

You don't believe in space
You don't believe in light
You don't believe that anything is well beyond your might
We walk across the sky and beneath the ocean floor
We're never going anywhere we've never been before
It doesn't have to be this way
This isn't who we are

The wasted years have passed so slowly
Without connection to my only
I will not live without you near me
Love cannot fit inside a theory
The end is near defining lonely
Is anybody there to show me

۱۳۹۲ اردیبهشت ۳۱, سه‌شنبه

419

Don't you forget about me
We were soft and young
In a world of innocence
Don't you forget about me
Don't you forget all our dreams
Now you've gone away
Only emptiness remains

Era - Don't You Forget About Me

۱۳۹۲ اردیبهشت ۱, یکشنبه

405

اونجاش هست که ابی می‌خونه، نمی‌خونه که البته، یه کار دیگه می‌کنه که تو واژه نمی‌گنجه، آره، همونجا که می‌گه
تو رو می‌شناسم ای شبگرد عاشق
تو با اسم شب من آشنایی
از اندوه تو و چشم تو پیداست که از ایل و تبار عاشقایی
تو رو می‌شناسم ای سر در گریبون
غریبگی نکن با هق هق من
تن شکسته تو بسپار به دست نوازش‌های دست عاشق من
همین جاش، داشتم اینجا رو تو خواب می‌خوندم، بیدار که شده بودم هی با خودم می‌خوندم و یادم نمیومد کدوم سانگه، هیچ جای دیگه‌ی شعرش رو هم یادم نمیومد...
چه خوب بود.

۱۳۹۱ اسفند ۱۱, جمعه

384

آدمی باید بلد باشد ساز بزند، دلش که می‌گیرد طوری ساز بزند تا تورگی‌هایش وقتی صدای سازش رو می‌شنون، بش برسن و از سر دل گرفتگی‌ش بگن شت...
بمیرم برای خودم خب آخه

۱۳۹۱ بهمن ۲۴, سه‌شنبه

بهتر که شوم رسوا

خسته‌ام از همه، خسته از دنیا
آسمان بشنو از قلب من این صدا
ای زندگی بیزار از توام
بیزار از این عالم
بیگانه‌ام با سیمای تو
دیوانه‌ی دنیای تو

در هم مشکن زنجیر مرا
بهتر که شوم رسوا
رفتم که دگر با دست شما
پنهان شوم از چشم دنیا

۱۳۹۱ بهمن ۲۳, دوشنبه

این منم نه هیچ کس دیگه

می‌بینم صورتمو تو آینه
با لبی خسته می‌پرسم از خودم
این غریبه کیه از من چی می‌خواد
اون به من یا من به اون خیره شدم
باورم نمی‌شه هر چی می‌بینم
چشامو یه لحظه رو هم می‌ذارم
به خودم می‌گم که این صورتکه
می‌تونم از صورتم ورش دارم
می‌کشم دستمو روی صورتم
هر چی باید بدونم دستم می‌گه
منو توی آینه نشون می‌ده
می‌گه این تویی نه هیچ‌کس دیگه
جای پاهای تموم قصه‌ها
رنگ غربت تو تموم لحظه‌ها
مونده روی صورتت تا بدونی
حالا امروز چی ازت مونده به جا

آینه می‌گه تو همونی که یه روز
می‌خواسی خورشیدو با دست بگیری
ولی امروز شهر شب خونه‌ت شده
داری بی صدا تو قلبت می‌میری
می‌شکنم آینه رو تا دوباره
نخواد از گذشته‌ها حرف بزنه
آینه می‌شکنه هزار تیکه می‌شه
اما باز تو هر تیکه‌ش عکس منه
عکسا با دهن کجی بهم می‌گن
چشم امیدو ببر از آسمون
روزا با همدیگه فرقی ندارن
بوی کهنگی می‌دن تمومشون


۱۳۹۱ آذر ۱۴, سه‌شنبه

افتر میدنایت

گفته بودم دلم تنگه، ولی نمی‌دونم واس چی یا واس کی؟
همون لحظه فکر کرده بودم حتا نمی‌دونم دل تنگیه یا مرگِ دیگه‌ای، ولی خب ادامه نداده بودم و نازنین رفیقم هم گفته بود بخون، یا به یه آهنگی گیر بده یا که بشین بنویس.
و من فکر کرده بودم نه و نیم که از در پاساژ زدم بیرون، همین که نشستم تو ماشین تا برسم خونه، نیم ساعتی رو با جی‌پی‌آراسِ دیزلی، تو گودر چرخ زدم و خوندم، حوصله‌ی کتاب دست گرفتن هم که ندارم فلن.
موسیقی هم که... امروز وقتی می‌رفتم پاساژ، رادیو پیام یه قطعه پخش می‌کرد که ساز اصلی ساکسیفون بود، محشر بود، همون موقع با ترک‌آی‌دی اسمش رو در آوردم، ولی واسه دانلودش بیشتر از صد تا سانگ هم نام پیدا کردم که حس تک به تک گوش دادنشون نیست.
اینه که الان هی جودِ بیتلز رو گذاشتم روی ریپیت و همزمانی که تایپ می‌کنم، گه گدار چشم‌هام رو روی هم می‌ذارم و فقط دست‌هام می‌نویسن و زیر لب لیریک‌ش رو از حفظ باهاش می‌خونم. گاهی با لب زدنم خودم کیف می‌کنم که چقدر هماهنگم، حتا حیرت کسان دیگر رو هم در این زمینه دیدم.
از اینکه با آن همه زحمت سیگار رو کنار گذاشتن، دوباره دارم می‌کشم و فقط نخی شدم، حرصم می‌گیرد، اما دلخوشی‌ها چه بسیار محدودند.
آخر دلخوشی‌هایم برمی‌گردد به اینکه مثلن خواهرم مرا آنقدر می‌شناسد که وقتی مادرم نظرم رو راجب سوپی که پخته می‌پرسه و بهش می‌گم من خوشم نمیاد و مادرم می‌گه همه که خوششون اومده از مزه‌ش، خوشمزه‌س و خواهرم میاد وسط که کامی کلن نسبت به طعم غذا حساس نیست، با حالت غذا مشکل داره و من به این فک می‌کردم که شاید از حرف‌های سابقم باشه که گفته‌ام لوبیاپلو رو نمی‌تونم بخورم چون لیزی و نرمی‌ش رو نمی‌تونم تو دهن‌م تحمل کنم، همونطور که بابا انقدر از خوردن گوشت‌های چرب لذت می‌بره و من حتا نمی‌تونم لب بزنم. اینکه تازگی‌ها کششم به کله‌پاچه رو هم از دست دادم از همین جاست.
دیشب ساعت دو و نیم بود از پای کامپیوتر بلند شدم و رفتم بالا، خواهرزاده‌م روی تختش نشسته بود و اطراف رو نگاه می‌کرد، ازش پرسیدم چرا نشستی؟ نمی‌خوابی؟ گفت باید برم مدرسه، گفتم فرزند، توهم‌ت را، ساعت دو و نیمه، بگیر بخواب. ول شد رو تخت، هنوز روم رو برنگردونده بودم که صدای نفسش منظم شد. داداشم از دستشویی اومد، گفت فهمیدی پایین دزد اومده؟ حوصله‌ش رو نداشتم، فقط نگاه‌ش کردم که ینی خب؟ بابا رفته بود پایین، تو حیاط بود، صدای حرف زدنشون با مامور مثل پچ‌پچی نا مفهوم به بالا می‌رسید، دراز کشیده بودم، داداشم هم دراز بود، چراغ خواب رو خاموش کرده بود، ولی هنوز حرف می‌زد، خسته شده بودم، نمی‌خواستم حالشو بگیرم، به خودم می‌گفتم فرق من با تو همینه، کس مغزی نیستم که الکی بخوام حال بگیرم.
چند روزیه نمی‌دونم چه بلایی سر انگشت شست دست راستم اومده که گه گدار تکون می‌خوره و اصلن نمی‌فهمم چشه. فکر نمی‌کنم چیزیش باشه، هر چیزیش هم باشه، حوصله‌ی دیدن ریخت هیچ وایت‌کتی رو ندارم.
یه مونیتورِ بیست و شیش اینچیِ دست دوم رو که پونصد و هشتاد تومن خریده بودیم رو می‌دونستم به کار بابا میاد، به شریکم گفتم زنگ بزن موبایل حاجی، ببین مانیتوره رو می‌خواد؟ زنگ زده بود و بهش گفته بود ششصد تومن، اون هم گفته بود تو که تو پاچه‌ی عالم و آدم می‌کنی، اون کامرانِ کلاه‌بردار هم خورده به پستت، هیچی دیگه، کلاه‌مون پس معرکه‌س. به خنده بحث تموم شده بود، مونیتور رو پریروز نهصد و پنجاه فروختم، امشب از در که اومدم تو، بابا سراغ‌شو می‌گرفت، گفتم تو اینطوری گفتی، ما اونطوری، خودت نخواستی، یه خورده بهع و وَه وَه گفت و بی خیال ماجرا شد.
مدت‌هاست حوصله‎ی اثبات خودم رو ندارم، طرف یا قبول داره یا نداره، چه جدلیه که کنم؟ 
وَه وَه گفتنای بابا که الان چند سالیه به من هم سرایت کرده و گاهی ناخودآگاه به کار می‌برم، هم به وقت اوج لذت به کار می‌ره، انگار که بخوای بگی چطور که تا الان من از این لذت برخوردار نشده بودم، حالا این لذت می‌تونه به نوشیدنِ یک لیوانِ آب خنک تگری تو ظهر که پشت شیشه‌ش بخار کرده باشه و هم به وقت ابزار تاسف که انگار بگه ریدید با این کار کردن‌تون، مثل همین قضیه‌ی مونیتور.
یکی از مسائلی که این روزها شدیدن ذهنم رو درگیر کرده که آیا کنسرت آگوستِ دو هزار و سیزده پینک فلوید تو استانبول بروم یا نروم؟ البته اگر این وسط که من بین رفتن و نرفتن مرددم، سولد اوت نشده باشه، وقتی پینک فلوید بخواد بیاد بغل گوشمون کنسرت وال رو اجرا کنه مگه راک‌بازها می‌شینن ببینن مرددی مثل من چه می‌کنه؟
والا!
پوف، فک کن راجر واترز بالای سن واستاده باشه، تو اون پایین... همون سانگ اول رو که اجرا کنه انقدر عربده زدی که دیگه صدا از حنجره‌ت در نمیاد. بمیرم بمیرم. پارسال که از دیدن عمو جیمز تو ابوظبی جا موندم، سال دیگه هم از راجر واترز. :(
یادم باشه حتمن فردا آمارشو بگیرم اگه سولد اوت نشده بخرم بلیط‌ش رو.
هوم، نوشتن این پست کمی‌کم‌کمکی شبیه این پست‌های شماره‌دار بود، فقط با این تفاوت که من خوشم نمی‌آید شماره بگذارم و همینطوری بی ربط بی ربط در پیِ همدیگه نوشتم و اومدم پایین.
یک حرفی رو هم چند وقت پیش پستی برایش نوشتم و هیچ‌وقت پابلیش نکردم، بعدن هم حتا از میونِ درفت‌ها پاکش کردم، آن هم راجب اینکه گاهی زیر پست‌هایم با رنگ خاکستری می‌نویسم "بی ویرایش"، قبل‌ترها حتمن لااقل یک بار از روی متنی که نوشتم می‌خواندم و ولی الان بیشتر از یک ساله که دیگر این کار رو نمی‌کنم، نه اینکه حوصله‌اش نباشد، چرا که خیلی وقت‌ها پست‌هایم رو حالا به دلایل مختلف می‌خونم، ولی اینطوری حال می‌کنم که بهش دست نزنم و همونطوری که از اول نوشتم بماند. اما اینکه بعضی‌ها رو می‌نویسم بی ویرایش و بعضی‌ها رو نه، فقط به بستگی به این داره که دلم خواسته آن پست رو زیرش بنویسم بی ویرایش و شاید یک حالت وسواس‌طور یا که تاکیدطوری بگویم که هی فلانی این پست بی ویرایش بوده، ویرایش که حالا می‌گم، منظور همون دوباره خوانیه و اصلاح است، نه اینکه غلط خاصی بخواهم بکنم.
همین، دیگه حوصله ندارم بنویسم، از یه ساعت پیش تا الان داشتم هی جود گوش می‌دادم، الان دفعه‌ی سومه که اویک و الایوِ اسکیلت داره پخش می‌شه. خیلی هم خوبس.
پایان پیام/.

۱۳۹۱ مهر ۲۳, یکشنبه

سازی به کناری

رفیقی دارم که از چند سال پیش بخاطر شکستی عشقی گیتارش رو کنار گذاشت و عهد بست که دیگر هم گیتار به دست نگیرد، من چند مورد مثل این می شناسم یا که می شناختم.
نود درصد کسانی که با من سر و کار دارند می دانند که چقدر عاشق موسیقی ام و خیلی وقت ها حتا حرف هام رو با موسیقی زده ام، نه اینکه سازی به دست بگیرم، نه، موتسفانه هیچ وقت دنبال هیچ سازی نرفتم که حالا چرایش ربطی به حرف های الآنم ندارد. منظور همین که یک قطعه را بدهی به کسی گوش کند تا که بذاند حرفت چیست، احساست چیست.
همین چند شب پیش بود که توی درفت جی میلم، ایمیلی رو دیدم که چند هفته ای خاک خورده بود، برای همانی می خواستم بفرستم که به قول خودش یا بهتر است بگویم در نوشته هایش به من می گوید عشق قدیمی، یادم است با هم حرف زده بودیم و گفته بودم فلان آهنگ را شنیدی؟ گفته بود نه، هر چه کردم آن موقع نشده بود بفرستم، تا اینکه همین چند شب پیش که همینش را اول پاراگراف هم گفتم، برایش فرستادم.
انقدر که همیشه با آهنگ ها حرف زده ام آمده بود می گفت چرا اینو برای من فرستادی؟ گفته بودم قرار بود قبلن برات بفرستم، پرسیده بود آن وقت چرا قرار شد بفرستی؟ گفته بودم یادم نیست.
حالا اصلن هیچ کدام از این این حرف ها قرار نبود زده شود، فقط دلم می خواست از این ساز به کناری گذاشتن ها حرف بزنم که خب این ها همه به بیرون ریختند.
می دانید؟ گاهی فکر می کنم این هایی که سازشان را کنار می گذارند انگاریست که مدتی از اینکه فهمیده اند استعدادش را ندارند یا شاید حتا حالش را ندارند گذشته و دنبال بهانه می گردند که بگویند به فلان دلیل دیگر نمی زنند و یک وقتی اگر کسی در محفلی گفت فلانی برایمان بنواز، دیگرانی که مطلعند بگویند فلانی از بعد بهمان قضیه دیگر نمی نوازد و سازش را به کناری گذاشته. حتا یک وقتا فکر می کنم دنبال بهانه ی خوب و جدیدی می گردند، این بهانه شاید آدمی باشد، شاید دلشان می خواهد سازشان برای او از جلد چرمی اش بیرون کشیده کوک کنند و بنوازند که بگویند برای او دوباره می نوازند و طرف هم غرق شود که چه حالی و چه شوری دارد آدمی یک همچین کسی شود برای کسی...
وقتی شروع به نوشتن این پست کردم، بهانه هایی که در ذهنم ردیف کرده بودم برای این عمل خیلی زیاد بود، ولی در کل حرف این بود که بهانه ها اکثرن کسشری خودساخته بیش نیست.
استثناها را کار ندارم، همیشه وجود داشته اند.

۱۳۹۱ شهریور ۲۳, پنجشنبه

۱۳۹۱ شهریور ۱۹, یکشنبه

ضمیمه ی دوم

می دانید؟ پست دیشب رو که نوشته بودم تا یک نکته ی خاصی رو بگم و بعد از پابلیش یک چیز دیگری را هم یادم آمد که ننوشته ام و در قالب یک پست دیگر نوشتمش، وقتی بعدی را پابلیش کردم تازه یادم آمد وقتی صحبت از گایش و موسیقی می کردم، هدف فقط گفتن آن حرف ها نبود، در واقع می خواستم به این نکته اشاره کنم وقتی موهای بدنم سیخ می شود، جای بخیه م می سوزد، آتش می گیرد اصلن، خلاصه که وضعیت نابه سامانیست، نمی دانی لذت ببری یا درد بکشی که خب من هر بار پارت لذتش را چسبیده ام.
راستی دیروز قبل از نوشتن هر سه تای این پست ها، پستی بلند بالا نوشته بودم که با یک اشتباه احمقانه که کم از من سر می زند! کلش را به باد فنا دادم، حالا حوصله ام نمیاد بنویسمش، یعنی فقط چند نکته اش در ذهنم مانده، انگار که به وقت نوشتن همه را خارج کرده باشم ها، همونطور...
باشد آن سری از دری وری هایم را وقت دیگری به خوردتان دهم.

333

همه ی حرف های پست قبلی را زده بودم که بگم الان باز دارم گوش می دمش و اگر گوش نکردین برین گوش بدین این شاهکار دهه هشتاد رو...
اون شبی که پیدا کردمش نزدیک دو ساعت بی وقفه روی ریپیت بود.
خود دانید