این منم نه هیچ کس دیگه

می‌بینم صورتمو تو آینه

با لبی خسته می‌پرسم از خودم

این غریبه کیه از من چی می‌خواد

اون به من یا من به اون خیره شدم

باورم نمی‌شه هر چی می‌بینم

چشامو یه لحظه رو هم می‌ذارم

به خودم می‌گم که این صورتکه

می‌تونم از صورتم ورش دارم

می‌کشم دستمو روی صورتم

هر چی باید بدونم دستم می‌گه

منو توی آینه نشون می‌ده

می‌گه این تویی نه هیچ‌کس دیگه

جای پاهای تموم قصه‌ها

رنگ غربت تو تموم لحظه‌ها

مونده روی صورتت تا بدونی

حالا امروز چی ازت مونده به جا

آینه می‌گه تو همونی که یه روز

می‌خواسی خورشیدو با دست بگیری

ولی امروز شهر شب خونه‌ت شده

داری بی صدا تو قلبت می‌میری

می‌شکنم آینه رو تا دوباره

نخواد از گذشته‌ها حرف بزنه

آینه می‌شکنه هزار تیکه می‌شه

اما باز تو هر تیکه‌ش عکس منه

عکسا با دهن کجی بهم می‌گن

چشم امیدو ببر از آسمون

روزا با همدیگه فرقی ندارن

بوی کهنگی می‌دن تمومشون

فرهاد مهراد - آینه