۱۳۸۸ شهریور ۹, دوشنبه

بزرگ سوتی عالم

گاهی وقتا سوتی هایی می دیم که بعد از سال ها هم یادمون میندازن، تو سرمون می زنن و می خندن. 
گاهی هم ما یاد دیگرون می ندازیم، دستشون می ندازیم و تفریح می کنیم. 
تنها یک سوتی توی عمرم دادم که هنوز هم ممکنه کسی یاد من بندازه، بازم دستم بندازه و بهم بخنده. 
هر وقت از کسی سوتی بگیرم یا شروع کنم به اذیت کردن طرفی که سوتی داده، طرف اگر آشنا باشه این قضیه رو که میخوام تعریف کنم رو یادم میندازه، منم ساکت میشم. 
سر همین قضیه زیاد اهل سوتی گرفتن توی کلام دیگرون نیستم مگه اینکه دیگه خیلی سوتی داغونی باشه.

کلی سال پیش بود...
با آب و تاب حسابی داشتم از مدرسه میومدم سمت خونه. حالا اینکه چرا منو جو گرفته بود، الان می فهمید...
از در حیاط اومدم تو، وقتی رسیدم داخل خونه مادرم و بقیه ی اعضا همه نشسته بودن و تلویزیون تماشا می کردن.
مادرم به محض دیدن چهره ی من فهمید یه خبری شده، گفت: چی شده؟
گفتم: از مدرسه که داشتم میومدم، رفتم ونک که تاکسی بگیرم، همین که سوار ماشین شدم، صدای انفجار اومد.
همه هل کردن.
گفتم: چیزی نشده، گوش کنید. خلاصه سوار تاکسی اومدیم توی اتوبان کردستان، دیدم ترافیک شده، اون جلو هم یه آتش سوزی حسابی شده بود. فهمیدم صدای انفجار از همین جا بوده، منتها چون ایستگاه آتش نشانی خیابون ملاصدرا نزدیک بود، ماشین های ضدحریق زود رسیده بودن.
داداشم گفت: چی منفجر شده بود؟
من گفتم: یه تانکینر، از این بزرگا.
همه یه خورده همدیگه رو نگاه کردن ولی سر در نیاوردن.
خواهرم پرسید: تانکینر؟
گفتم: آره دیگه، یه تانکینر از اینهایی که 18 تا چرخ داره، مثل این که قیچی کرده بود و بعدش هم چپ کرده بوده، یه ماشینی هم زده بهش و منفجر شده.
بقیه که حس کنجکاویشون حسابی تحریک شده بود و مسلما هیچ کدوم نمیفهمیدن مقصود من از "تانکینر" به چه نوع وسیله ای هست و البته به خودشون هم عمرا اجازه نمی دادن از منی که کوچکترین عضو خانواده بودم بپرسن که حالا این "تانکینر" چیه.
من هنوز مشغول تعریف کردن صحنه با پیاز داغ اضافی بودم که دامادمون از راه رسید.
از من پرسید: قضیه چیه؟
من گفتم: توی کردستان یه تانکینر حمل سوخت منفجر شده.
اینو که گفتم، همه همدیگر رو نگاه کردن و انفجار مهیب خنده داخل خونه طنین انداخت.
من که مونده بودم قضیه چیه، ولی بقیه انقدر خندیدن که دبگه نفسشون بالا نمیومد و نمی تونستن به من بگن قضیه چیه.

بعد از اینکه همه خنده هاشون تموم شد.
متوجه شدم که تو کل مدتی که ماجرا رو تعریف می کردم به جای تانکر می گفتم تانکینر.
واژه ی تانکر و کانتینر رو با هم قاطی کرده بودم...


پ. ن: حالا شما نمیخواد به روی من بیارید.

۱۳۸۸ شهریور ۵, پنجشنبه

عجب فصلیه

خیلی روزای عجیب و غریبیه. تا حالا توی عمرم یه همچین پدیده ای دور و برم ندیده بودم.
تقریبا دو یا سه هفته پیش یکی از رفقای قدیمیم که نزدیک 11 یا 12 ساله با هم رفیقیم برام گفت که دوست دخترش بعد از کلی مدت که با هم بودن به یکباره اومده گفته اون رو نمی خواد...
یکی از دوستای دیگم هم که تقریبا 4 سالی هست از طریق نت با هم در ارتباطیم بهم گفت که بهم زدن...
فردا یا پس فرداش دیدم یکی از دوستام توی Status آی دیش به دوست دخترش فحش داده و اون رو فا... خطاب کرده.
همون فرداش یکی دیگه هم مثل بالایی یه همچین کاری رو کرد.
اصلا یه جوری شده بودم، خیلی برام عجیب بود. خبر یکی دو نفر دیگه از دوستام رو توسط کسای دیگه شنیدم که همین جریان براشون پیش اومده که با نامزد یا دوست دخترشون دعوا کردن یا بهم زدن.
حتی دیدم که با زنشون دعوا کرده بودن.
گذشت تا هفته ی پیش...
رفیقم بهم خبر داد دختری که هفت سال با هم بودن و عاشق همدیگه بودن شب قبل(یعنی روزی که به من گفت) بله برونش بوده با یکی دیگه.
دیگه داشتم دیوونه می شدم.
فرداش به یکی دیگه از رفیقام خودم اس ام اس زدم، بهش گفتم "فلانی این روزا انگاری فصل ترک جفته، تو و یارت بینتون مسئله ای پیش نیومده؟" صبح اس ام اس زده بودم، ولی بعد از ظهر جوابم رو داد که "بعد از 4 سال که با هم بودیم برای اولین بار، دعوا کردیم و الان با همدیگه قهریم..."
دیگه به هر کس می رسیدم می گفتم، ببینم مشکلی نداره... تا اینکه برای متواری مشکل پیش اومد، دیگه قاطی کردم، اینم که چند روزه مطلب بار نذاشتیم واسه همینه...
دیشب پریشب هم که یار خودم بهم گفت: یکی از دوستاش بعد از 4 سال با دوست پسرش بهم زدن....

ملت!!! یکی به فریاد برسه، چه خبر شده؟

۱۳۸۸ شهریور ۱, یکشنبه

خنده ی تهوع آور تمام عیار +16

توصیه می شود: بانوان از خواندن این متن جدا خودداری کنند.


موقع انتخابات بود و من هنوز سرباز بودم.
فردای انتخابات که رفتم پادگان، فهمیدم که آماده باش شده و باید شب پادگان بمونیم....


چند وقت پیش خواهرم و بچه هاش مهمون منزل ما بودن و شب می خواستن خونه ی ما بمونن چون همسرش به سفر کاری رفته بود.
ساعت یازده شب تازه یادش افتاد که داروهای پسرش رو نیاورده و باید بره و بیاره.
یازده و نیم بود که راه افتاد بره، منم به خاطر امنیت بیشتر توی شبهای پایتخت باهاش همراه شدم.
وقتی داشتیم از خونه ی خواهرم میومدیم، ساعت تقریبا 12:30 یا یک بود.
بین راه صحبت های مختلفی شد تا اینکه یاد خاطره ای افتادم و شروع کردم برای خواهرم تعریف کردن...
خاطره:

موقع انتخابات بود و من هنوز سرباز بودم.(تیر88 خدمتم تموم شد.)
فردای انتخابات که رفتم پادگان، فهمیدم که آماده باش شده و باید شب پادگان بمونیم.
تا یک هفته بدون حتی یک بار دوش گرفتن ما رو نگه داشتن که اگر اتفاقی افتاد مثلا ما جلوگیری کنیم. خبر نداشتن که اگر ما بیرون بودیم خودمون هم همراه اونهایی بودیم که به خیابونها ریخته بودن.
بعد از یک هفته تازه شیفتی شدیم و یک شب در میون نیروها نصف می موندن پادگان و نصف می رفتن خونه، حالا اینکه جای خواب نبود و ما چه جوری برای خودمون جای خواب درست کردیم رو کاری ندارم، اینهاش بماند....

یک شب که ما شیفت بودیم و به قول فرمانده مون شیفت نخاله ها بود چون سربازهای پایه ی قسمت توی این شیفت بودن.
کل نیروهای قسمت ما از سرباز گرفته تا کادر 22 نفر بود، واسه ی شام رفتیم برای 22 نفرغذا گرفتیم در حالی که 11 نفر توی شیفت استراحت بودن.
غذای همه رو که دادیم، موندیم خودمون چهار نفر با 15 پرس غذا. حالا غذا چی بود؟ چیزی بود که آشپزخونه اسمش رو گذاشته بود کتلت ولی در کل پادگان بین سرباز و رسمی به دمپایی ابری شهرت داشت.
دمپایی ابری به طور میانگین از 50% سویا، 20% نون خشک، 15% پیاز، 10% مخلفات و ادویه و 5%گوشت(شاید هم اسانس گوشت) بود.
حالا نونی که بهمون میدادن بماند، ما هم 4،5 روز از حبسمون گذشته بود، گشنه مون بود و راه چاره ای جز خوردن دمپایی نداشتیم.
شروع کردیم به خوردن کتلت ها بدون نون مزخرف پادگان با سس گوجه فرنگی و برای اینکه پایین بره دلستر رو هم چاشنی کار کردیم.
غذا رو که خوردیم حال هر چهار نفر بد شده بود، بعد از غذا داشتیم چرت و پرت می گفتیم و می خندیدیم و از این می ترسیدیم که حالمون بهم بخوره.
تا اینکه محمد(هم خدمتیم) شروع به تعریف خاطره کرد:

توی قهوه خونه ی محل نشسته بودیم و کل کل شده بود سر اینکه کی از بقیه حال بهم زن تره.
یکی از بچه ها روی میز قهوه خونه تف کرد و یکی دیگه زبونش رو درآورد زد به آب دهن اون یکی.
یکی دیگه تف سبز رنگ با املاح بدنی رو میز انداخت، یکی دیگه واسه اینکه کل همه رو بخوابونه قند رو برداشت زد توش و وقتی کاملا قند آغشته به ماده ی سبز رنگ شد، توی دهنش گذاشت و چاییش رو خورد.

خواهرم حالش حسابی بد شده بود و به من فحش می داد و می گفت کامی به خدا قسم که اگه پشت فرمون نبودم سیاه و کبودت می کردم. خودم هم داشتم از خنده روده بر می شدم جوری که ماشینهایی که توی اتوبان همت من رو می دیدن از خنده ی من خنده شون می گرفت.
این رو که تعریف کرد، حال همه مون بد شد و از اتاق زدیم بیرون رفتیم توی محوطه ی پادگان. داشتیم اق می زدیم ولی خوشبختانه کسی بالا نیاورد.
بعد از کلی خندیدن، صادق(یکی دیگه از سربازا) شروع کرد به تعریف کردن:

دبیرستان که بودیم یکی از بچه ها به خاطر دماق گنده ش به مسعود دماق معروف بود.
توی محوطه ی خاکی پشت مدرسه بودیم که مسعود دماق دستش رو گذاشت یک طرف دماقشو از اون طرف فین کرد و یک توده ی بزرگ سبز رنگ افتاد روی خاک. مسعود گفت: هر کی اینو بخوره 20تومن بهش می دم.
ما داشتیم می خندیدیم که در عین ناباوری یکی اومد جلو و با یک انگشت برش داشت، ولی وقتی می برد سمت دهنش از دستش لیز خورد و افتاد روی زمین.
به خاطر مواد تشکیل دهنده ش روی زمین قل خورد و حسابی خاکی شد ولی پسره از رو نرفت و دوباره برداشت و خوردش.

خواهرم فقط بهم فحش می داد و با یک دست جلوی دهنش رو گرفته بود، فقط هم از سمت راست اتوبان حرکت می کرد. بچه خواهرم با اینکه ازخنده در حال غش کردن بود سرش رو از پنجره بیرون کرده بود تا حالش بهم نخوره. خودم هم به خاطر حال خواهرم از خنده دل درد گرفته بودم.
خاطره ی صادق تموم شد، محمد که خودش خاطره اول رو تعریف کرده بود نتونست تحمل کنه و حالش بهم خورد.

نمی تونستم جلوی خودم رو بگیرم تا خاطره ای که توی ذهنم بود رو تعریف نکنم. بنابراین شروع کردم:

دوره ی آموزشی که بودیم یک شب بعد از ساعت خاموشی(9:30 شب به بعد) بین چهارتا از بچه های تهران با پنج تا از شهرستانی ها کل کل شده بود(یادم نیست اهل کجا بودن) کل کلی که حدودا پنجاه سرباز دیگه تماشاچیش بودن.
زمستون سخت سال 86 توی اون پادگان کویری همه رو سرما خورده کرده بود. قرار شد این 9 نفر دستهاشون رو مثل کاسه نگه دارن و بقیه توی این کاسه های دستی تمام چرک گلو، حلق و بینی شون رو خالی کنن...
تا اینجای کار هیچ کس کم نیاورد، ولی حال نصفی از جمعیت بد شده بود، وقتی که از لای انگشتاشون داشت می ریخت بیرون صدای اه و اوه بالا رفت. وقتی دیدن هیچ کس کم نیاورد تصمیم گرفته شد برای این که به هر حال میدون نبرد پیروز داشته باشه، هر کس کاسه ی دستان خودش رو که پر شده بود از مایعات سبز رنگ، هورت بکشه بالا... شهرستانی ها هیچ کدوم این کار رو نکردن اما هر چهارتا تهرانی این کار رو کردن، حال بیشتر سربازا بهم خورد....

رسیده بودیم خونه، خواهرم ماشینو پارک کرده بود که خاطره ی من تموم شد، از ماشین پیاده شده بود و سرش رو گذاشته بود روی سقف، جیغ می زد و به من می گفت: کامران خدا خفه ت کنه... منم از دل درد فقط کف پارکینگ نشسته بودم و می خندیدم.
خاطره ی من که تموم شد، صادق و اون یکی رفیقمون هم حالش بهم خورد، خودم هم انقدر از دست بقیه خندیدم که حالم بهم خورد، شب هم گشنه خوابیدیم.

این بود دردسر یک خنده ی تهوع آور تمام عیار

۱۳۸۸ مرداد ۳۰, جمعه

قر دادن همانا و ...

بازم توجه داشته باشید، برای اینکه متن زیادی از حد طولانی نشه، خیلی خیلی از جزئیات حذف شده...
اسفند 86
پادگان آموزشی

شب آخر، قبل از اردوی پایان دوره
آسایشگاه گروهان

باز هم چهار نفر، همون چهار نفری که فرمانده گروهان بهمون می گفت: نخاله ها
شورا گذاشته بودیم، همه ی شرهای گروهان رو هم گوشه ی خودمون جمع کرده بودیم تا برنامه ی شب آخر رو بچینیم که خوش بگذرونیم. آخه بدون برنامه ریزی که نمی شد. حتی شیفت های نگهبانی پشت بام آسایشگاه رو برای اینکه آمار بگیرن رو مشخص کردیم.(البته گذر به پشت بام آسایشگاه ممنوع بود.)
شامگاه ساعت 4:30 تموم شد، از همون موقع جشن پتو شروع شد.
آسایشگاه ما آخرین ساختمون بود(به قول بعضیا توی بیابون بود) و صدای داد و فریادها به گوش مسئولین نمی رسید، مگه این که کسی میومد نزدیک آسایشگاه.
بنابراین تمام برنامه های همگانی اونجا برگزار می شد و با تمام رابط ها هماهنگ شده بود که بچه های گروهانشون، البته اونهایی که جنبه دارن رو بدون این که بدونن قضیه چیه! بیارن.
تالار وحشت شده بود، همه آروم می نشستن بعد دو نفر تخت رو هل می دادن جلوی در تالار تا کسی فرار نکنه و پتوها می افتاد رو سر طعمه ها. یه نفر هم چراغ ها رو خاموش روشن می کرد برای دادن جو بیشتر...
اون شب کل گروهان ها کتک خوردن، هر چند ما که خودمون برنامه ها رو چیده بودیم، از همه بیشتر رفتیم زیر پتو، خودم چهار بار رفتم زیر پتو
ساعت 9:30 باید خاموشی زده می شد و دیگه جیک کسی در نیاد.
اون موقع دیگه غریبه ای بینمون نبود، چراغ ها خاموش بود و فقط هیتر روشن بود، هر چند نور چراغ های هیتر به اون بزرگی برای برنامه کافی بود.
از 9:45 بزن و برقص شروع شد.
انقدر رقصیدیم، که توی اون سرما همه با زیرپوش و رکابی می گشتیم، فقط وقتی که آمار می رسید که دژبان داره میاد، بچه ها باسرعتی باور نکردنی میپیچیدن روی تخت ها، وقتی دژبان می رسید انگار 20ساله که همه خوابیدن ولی وای از اون موقعی که یه نفر هنوز داغ بود و می زد زیر خنده...
بعد از رفتن دژبان، ادامه ی برنامه با شدت بیشتر شروع شد. اما بهمون تک شبانه زدن و از آسایشگاه بغلی بدون لباس فقط با لباس زیر ریختن توی آسایشگاه ما و شروع کردن رقصیدن(حالا فکرشو بکن توی اون سرما)... ولی واسه ی خراب نشدن ماجرا مجبور شدیم بریزیمشون بیرون که سر همین قضیه حمله پاتک اجرا شد... ولی اونها هم نامردی نکردن و به جای اینکه برن طرف آسایشگاه خودشون، رفتن سراغ افسرهایی که تازه یک هفته از اومدنشون می گذشت. وقتی که سر و صدای ارشد افسرها بلند شد، یه نفر زد با سنگ پای چشمش هر چند آخرش هم نفهمیدیم کی بود.

همه متواری شدیم.

فردا وقتی می خواستیم بریم اردو، ما رو جدا کردن و گفتن شما تجدید اردو می شین به خاطر شورش، گفتیم: شورش چی؟
گفتن: بیشتر از 10نفر شبانه ریختین توی آسایشگاه افسرا، نظم و نظام کل پادگان رو بهم زدین.

گذاشتن بریم اردو ولی وقتی برگشتیم. افسره که هیچیش نشده بود رو آوردن واسه ی سخنرانی و گفت: من 120000 تومن خرج فلانم کردم و بهمانم، ولی بین خودمون بمونه این قضیه...
خلاصه ی مطلب این که طرف می خواست باج بگیره و توی پادگان هم کسی نفهمه و فقط ما بدونیم. ما هم که آخر دوره مون بود و هر چی پول داشتیم خرج کرده بودیم. نتونستیم پول زیادی جمع کنیم تا رفتیم سراغ رفقا در گروهان های دیگه... این شد که به جای 120000 تومن نزدیک 460000 تومن جمع شد ولی وقتی شب توی سالن غذاخوری یکی از بچه های تهران که از آسایشگاه های دیگه بود به افسره گفت: باج می گیری، هار شدی. شر درست شد
این شد که طرف ساعت 12 اومد توی آسایشگاه و گفت: می خواستیم حل بشه ولی خودتون نخواستید، همتون رو به دادگاه می کشونم و ...
انداختیمش بیرون کل 460000 تومن رو هم دادیم به امامزاده ای که اونجا بود یه قرون هم بهش ندادیم.
امامزاده که آباد شد، وضع ما هم درست شد.
ظهر با اتوبوس به سمت تهران حرکت کردیم. فقط 10، 12 نفر موندن که به جرم اینکه اون شب نگهبان آسایشگاه بودن یک روز اضافه نگهشون داشتن.

وارد پادگان تهران که شدیم، چند روز بعد همون افسر اومد داخل پادگان ما، وقتی من رو دید، بهش گفتم: سرتو بگیر بالا، چون تا یک هفته دیگه کل سربازها از ماجرا خبر دارن.
اما تا پس فردا اونجا بیشتر نموند، چون یک هفته به دو روز کشید. انتقالی گرفت و رفت.

نتیجه این که توی مکان نظامی انقدر قر بدین تا خفه شین و انرژی نداشته باشین تا برین و چشم افسرها رو در بیارید.

۱۳۸۸ مرداد ۲۸, چهارشنبه

دخترهای دردسر ساز

البته توجه داشته باشید، برای اینکه متن زیادی از حد طولانی نشه، خیلی از جزئیات حذف شده...
دی ماه 1386
پادگان آموزشی.

عجب برفی اومده بود.
مرخصی شهری.

چهار نفر بودیم، همه مون از بس غذای افتضاح پادگان رو خورده بودیم فقط تو فکر یه رستوران بودیم که خوشبختانه پیدا کردیم که می شد رفت توش و یه چیز به درد بخور خورد، صاحب رستوران خنده ش گرفته بود و بهمون گفت: همه تون تابلوئید.
گفتم: چطور؟
گفت: منظورم به تهرانی بودنتونه... (یعنی ماها انقدر تابلوئیم؟؟؟)
وقتی اومدیم بیرون، ما که یک ماه و نیم بود آدم ندیده بودیم. راه افتادیم بریم بگردیم، یه جا وایساده بودیم و بچه ها داشتن زنگ می زدن خونه هاشون که یکی از رفقا رو دیدم با دو تا دختر داره راه میره، رفتم پیشش و گفتم قضیه از چه قراره؟ گفت: اینها بچه تهرانن.
گفتم: خوب کودن با این لباس کی بهت نگاه می کنه؟
گفت: خوب وقتی بدونه بچه تهرانم، فرق می کنه کچل.
خلاصه بعد از یک ربع که دنبال دخترا توی تنها پارک اونجا در حالی که برف سنگینی میومد و کلی هم روی زمین نشسته بود راه رفتیم...
هی می گفتیم: ما بچه تهرانیم و شما هم تیپتون و رفتارتون مشخصه که تهرانی هستید، ناز نکنید و ....

آخرش رفیقم به دختره گفت: نگاه کن، ما هر دومون تو غربتیم، نباید هوای همدیگه رو داشته باشیم؟ حالا بیا یکی از این قطاب ها بخور، ببین چقدر خوشمزه س.
بالاخره دخترا بعد کلی فک زدن راضی شدن یه دونه قطاب بردارن.
رفیقم بسته ی قطاب رو داد به من و گفت فاصله بگیر از من و رفت جلوی دخترا گفت: حالا که حال دادین، به احترام فرمانده ی گروهان ایست خبردار. این رو گفت و جلو اونها احترام گذاشت و پا چسبوند. همون موقع که ما و دخترا داشتیم می خندیدیم، یه موتوری اومد توی پارک و دستشو گذاشت روی شونه ی رفیقم که هنوز دستش رو بالا نگه داشته بود.
معلوم نبود کیه، چون به خاطر سرما همه صورتشو پشونده بود.
وقتی قیافه شو دیدم، از شانسمون دیدم که فرمانده ی گروهان بود. رفیقم داد زد: فرار کن.
شروع کردم دویدن، برگشتم دیدم با موتور راه افتاد دنبال من، ولی خوب اگه پوتین های من بهم وفا کرد، لاستیک موتور فرمانده بهش وفا نکرد و لیز خورد.
وقتی من در رفتم و پیش بچه های دیگه رفتم. فهمیدم که اون رفیقمو بردن بازداشتگاه.
فرداش توی پادگان فهمیدم که تژدید دوره کردنش. یعنی باید می رفت و از اول میومد.

خلاصه این که نتیجه می گیریم که وقتی که گونی تنته طرف هیچ دختری نباید بری، چون از هر چیزی خطرناکتره.