‏نمایش پست‌ها با برچسب از فضل. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب از فضل. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ آذر ۳۰, یکشنبه

554

خواستم بگم يخ نكردى اون بالا با اون بادهاى تخميش؟ اون بالا حتمن باس يكى باشه وجودش گرمت كنه، وگرنه كه چاى و نسكافه و اينا كه سريع سرد مى شن.
خواستم بگم عه اينجا!
نخواستم دوباره شروع كنم. نخواستم وسط پايان دادن به تمام ماجراها، به قول بعضيا پايون دادن، دوباره خريت كنم.

امروز داشتم فكر مى كردم مهم نيست افراد واقعن داراى شخصيت، فرهنگ يا رتبه ى اجتماعى بالايى باشن. گاهى افرادى كه اونارو نسبت به خودشون برتر و بالاتر مى دونن، ممكنه فكر كنن هر حركت اون افراد درست يا غلط رو تعيين مى كنه. صغيل بودن يك رفتار يا سنگين بودنش رو از نگاه اونا مى سنجن. حال اينكه شايد تا ديروز متوجه اون رفتارها نبوده باشن.
مى دونم مى دونم، آدما تغيير مى كنن، پيشرفت مى كنن و از اين صحبت ها كه مى شه ادامه ى پاراگراف داد.
اما حرف اينجاست كه به چه قيمتى؟
مهم نيست اگر شما هيچى از حرفام نفهميدين، خودم هم روزى كه داستاناى امروز رو يادم بره و اينجارو بخونم هيچ سر در نميارم چى بلغور كردم.

ديشب خيلى اتفاقى، برحسب كليك كردن اشتباهى روى بوكمارك هاى كروم، وارد بلاگر شدم و ديدم فيلتر نيست. شايد نزديك شصت هفتاد تا از پست هاى آخر خودم رو خوندم و براشون ليبل گذاشتم، تقريبن تمام طول ٢٠١٤. چقدر بالا و پايين رفته بودم.
باورم نمى شه كه ١٤ داره تموم مى شه!
انگار چند ماهى اين وسط گم شده.
باورم نمى شه پاييز اومد و تموم شد.
آخ، تموم شد پاييز.
چقدر غرق بودم كه نفهميدم كى اومد و حالا داره مى ره.

۱۳۹۳ آذر ۱۳, پنجشنبه

552

چند شب پيش ها تو يه مهمونى شبونه، سرم توى گوشيم بود و دستم رو به ريش زير چونه م مى كشيدم كه يه موى بلند چند سانتى پيدا كردم، هر چه زور زدم با دست بكنمش، نمى شد، ليز مى خورد! مى خواستم بى خيالش بشم، نمى تونستم. داشت ديوونه م مى كرد، رفتم پيش صاحبخونه، حواله م داد به دخترش، خودمو سپردم به قيچى دختر صاحبخونه، يك ربع صورت من لاى دستاش بود كه مثلن اون يك تار مو رو درست بچينه. گفت عجيبه كه تا حالا متوجهش نشدى، گفتم عجيب نيست! گفت منظورم اينه كه بعد از دو سه روز كه ريشتو زدى، الان فهميدى و انقد اعصابتو خورد كرده. گفتم خيل وقتا تو زندگى عادى تو مسايل ديگه هم همينه. گفت يعنى چى؟ گفتم آدم يه چيزى نمى دونه، ولى وقتى فهميد باباى خودشو در مياره، گفت مى شه مثال بزنى؟ طبق معمول كه ناخودآگاه هميشه اينطور سوالا رو جواب مى دم، گفتم حالا الان حضور ذهن ندارم، بعد گفتم مى دونى؟ گفت چيو؟ گفتم اول از همه اينكه وقتى من مى گم مى دونى؟ فقط گوشاتو كار بنداز نه زبونتو، گفت تو چقدر بى تربيت و گستاخى. گفتم حالا من گستاخ، مى خواى بدونى يا برم؟ گفت نه، بگو. يه نفس عميق كشيدم، گفتم مى دونى؟ گفت چيو؟ قيافه ش منتظر واكنش شديد من بود، برق شيطنت تو چشمش كاملن مشخص بود، محل نذاشتم. گفتم مثلن يه موقعى من تو رو دوست دارم، تو نمى دونى، زندگى عاديتو مى كنى، از بغل من رد مى شى تنمون بهم مى خوره، حرف مى زنيم بدون اينكه حس خاصى انتقال بديم، بغل دست هم مى شينيم، تنمون با هم در تماس قرار مى گيره، شايد براى مدت طولانى و و و مورداى مشابه ديگه! اما انگار نه انگار، ولى كافيه تو به حقيقت پى ببرى و من هم بفهمم كه فهميدى و بدتر از همه ببينم بدت كه نيومده خوشت هم اومده، چرا كه خودت هم همين حس رو مثل من خفه شده و دفن شده ش رو درون خودت داشتى كه حالا بيدار شده و سر از قبر بيرون آورده، حالا كافيه بخوايم سركوبش كنيم... ديگه من اون آدم سابق نمى شم برات، ديگه نمى تونيم راحت با هم حرف بزنيم، ديگه از برخورد تن هامون با هم توى مهمونى داغ مى شيم، ديگه راحت نمى تونيم با هم دست بديم، ديگه حرف كه مى زنيم دنبال نشونه ها مى گرديم، لحن حرف زدن، حالت، دنبال خودمون توى حرفاى همديگه مى گرديم. ديگه نمى تونيم بشينيم كنار هم، ديوونه مى شيم. اگه بازم ادامه پيدا كنه، ديگه نمى خوايم همديگه رو ببينيم، مى خوايم، ولى نمى خوايم. مى خوايم بريم كه نبينيم همو، ولى مى گيم كاش اصلن مسيرش اين ورى بود، حساب مى كنى كى و چطور مى ره خونه يا مى ره سر كار، ديگه نمى تونى تحملم كنى، ديگه نمى تونم تحملت كنم، مى دونى؟ منتظر شدم حرف بزنه، صداش در نميومد كه! گلوشو صاف كرد، دهنشو كه به نظر ميومد خشك شده باز كرد، تشنه ش شده بود انگار، صداى چندانى در نيومد، گفت چيو؟ گفتم هيچى ديگه، همين!

بى ويرايش

۱۳۹۳ مهر ۱۸, جمعه

540

آدما دو دسته ن. نه، يوخده بيشترن، نمى دونم چن تا، بزا بگم بعد بشمرش شما خودت. 
آدما توى فهميدن نقششون تو زندگيت و اينكه چه تاثيرى دارن به چند دسته تقسيم مى شن. 
بزرگترينشون، سواستفاده گرهايى هستن كه تا از موضوع بو مى برن به هر نحوى جريان رو به نفع خودشون بر مى گردونن كه خب بسته به آدماى رابطه دير يا زود كلك بودنشون كنده مى شه. 
يه دسته ى بزرگ ديگه شون اونايى هستن كه كلن اين موضوع رو نمى فهمن، درك هم نمى كنن حتا، اينا اون هايى هستن كه مى زارنت مى رن، يا دلشكستگى هاى آنچنانى برات رقم مى زنن. اينا همونان كه وقتى بهشون بگى هم يا از بيخ و بن تعطيلن و هيچ نمى فهمن يا تبديل مى شن به دسته ى اول و يا اين موضوع رو از ضعف تو مى دونن، كه خب معمولن خود اين ضعفه باعث رفتنشون مى شه. هه! 
دسته ى بعدى اونايى هستن كه وقتى ديگه نيستن، تو تازه نقششون رو مى فهمى، اكثرن آدمى توى اين گروه خودش گند بالا آورده. اينا خودشونم نمى فهميدن داستان رو. 
نمى دونم چرا وقتى اين پاراگراف آخر رو نوشتم تصوير يكى از خونه هاى روياهام اومد جلوى چشمم، البته خود خونه هه نه، همون كوچه هه. يه صبح سرد زمستون، شايدم آخراى پاييز، آخه آسفالت كوچه پر از برگاى زرد و خشكه، ديدى يه وقتا روى زمين باد مياد و برگ ها مى چرخن تو هوا انگار يه گردباد كه از بغل روى زمين خوابيده باشه داره به سمت جلو حركت مى كنه، يه همچين صحنه اى اومد جلوى چشمم، چرا؟ نمى دونم. 
يه دسته اى هستن، نقششون رو مى دونن، مى فهمن، خودشونو به نفهمى مى زنن، مى زارن مى رن. 
يه دسته اى هست، اينا مى فهمن كى ان و چى ان براى تو، توام مى فهمى، اينا همونايى ان كه تو داستاناى تخيلى ان فقط، وجود خارجى ندارن. 
حال ندارم بازم بنويسم، حتا اونى كه مى خواسم همه ى اينارو بگم تا بگم رو هم حال ندارم بنويسم. 

تمام اين حرفا و كلمه هاى بالا رو ديشب نوشتم، نمى دونم ساعت چن بود، ولى مطمئنم از سه گذشته بود. آخراش تو عالم خواب و بيدارى بودم. 
اون موقعى كه ديگه حال نوشتن نداشتم... 
الان ساعتشو نگاه كردم، ساعت ٣:٢٥ بامداد سيو شده بوده. 
مى دونى؟ ديشب همزمانى كه مى نوشتم ديگه حال ندارم، حس پابليش كردنش رو هم حتا نداشتم و با خودم گفتم فردا اين كارو مى كنم. داشتم فك مى كردم فردا شايد اون قسمت آخر رو پاك كنم و بازم ادامه بدم. بعد به خودم مى گفتم تو اكثرن نوشته هايى كه پابليش نمى كنى رو بعدن كه مى خونيشون يا پاكشون مى كنى يا توى اون يكى سيو مى كنى يا شايد فقط براى بعضيا ارسال مى كنى. فك كرده بودم براى يك نفر ارسال كنم و بگم اين از همون نوشته هاييه كه دلم نخواسته جايى سيوش كنم و فقط براى تو مى فرستم و بعدن پاكش مى كنم. 
صب وقتى از خواب بيدار شدم، البته صبح ينى ساعت ١١، طبق معمول كه عادت به چك كردن آثارش توى نوتيفيكيشن هام دارم گوشيو نگاه كردم. خبرى نبود، از ارسالش پشيمون شدم. 
بلند شدم رفتم حموم و به ديروز و پريشب فكر كردم، به ساعتايى كه گذرونده بودم، به آدما، تازه وقتى داشتم پروسس مى كردم يهو با خودم گفتم عه، راستى اين هيوا همون داداش شيواست. باز با خودم گفتم چرا يه نفر بايد اسم پسرشو بذاره هيوا؟ به قول رفيقم كه مى گفت هى هد عه هارد تايم اين هاى اسكول، گفتم هيوا كه خوبه، داداش فلانى اسمش رهاس، گفت جدى؟ 
با خودم مى گفتم ديروز كه سر ظهر نشستم تو ماشين و تا شب پشت فرمون بودم بدون نهار خوردن چه شبيه اون روز بود. 
چقدر خيابونارو گشتم، فرعى هاى جديد رو امتحان كردم، ترافيك ولى عصر به همه ى اتوبان گردى ها و سرعت رفتن ها ارجحيت دارد. هوم، الان كه فكر مى كنم مى بينم زر زدم، اينكه با ١١٠ تا سرعت از بين دو تا ماشين جورى رد بشى كه آينه هاى ماشين سانتى مترى رد شن لذت بيشترى داره. همين كه راننده ى اكس ٣ بياد بغل دستتو بت بگه با اين ماشينت خيلى دل دارى اينطورى رد مى كنى، تو بگى فرعى به اصلى ميومدى بهرحال مقصر تو مى بودى و طرف فقط حرص بخوره... 
اصلن همون موقع ها بود كه دلم خواست امشب حتمن بنويسم، يكى از آهنگاى فلشم كه پلى شد، بعد از مدت ها بخاطر سرنشيناى ماشين ردش نكردم، وقتى به شعرش گوش مى دادم، با خودم مى گفتم چقدر داستان ما دو تاس، نه ما دو تا، داستان اين روزاى من با تو. 
امشب همين كه سر و كله ش پيداش شد، از حرفاش حالم عوض شد، به اين ختم شد كه خواهرم موقع رفتن نگاهم مى كرد و بهم مى گفت چته؟ 
يواش يواش دارم نسبت به اين "چته؟" گفتن آدما هيستريك مى شم، يهو ممكنه در كمال آرامش با شنيدن اين كلمه ى سه حرفى كاملن از كوره در برم. ياد هنكاك افتادم، وقتى كه مى گفت كال مى اسهول وان مور تايم. البته من بيشتر ترجيح مى دم به جاى ويل اسميت، چارليز ترون بياد تو ذهنم كه خب همينطور هم هست. 
دلم خواست اينو بگم كه از لبه هاى آيفون ٦ كه گرد شده هيچ خوشم نمياد كه خب امشب به اطلاعم رسوندن اونم از ريخت من خوشش نمياد. 
آدما همونطور كه آفتاب مى گيرن، وقتى موجوداتى مث من وجود دارن كه براى سردردهاى تخمى شون به تاريكى احتياج دارن، تاريكى مى گيرن. البته تاريكى كه وجود نداره، همون نبود نور. 
الان اين گفتن داشت واقعن؟ خب كه چى؟ 
يازده پا شدم الانم دلم مى خواد باز بخوابم، خوابم نمى بره عمرن. به نظرتون چه غلطى مى تونم بكنم براى اينكه خوابم ببره، وقتى گوش شنوا سراغ ندارم؟

۱۳۹۳ شهریور ۲۳, یکشنبه

534 - آشفتگی

می خواستم بنویسم سرگردونی، مث قبل ترها، ولی خو به جاش نوشتم آشفتگی.
اولی درست تره.
خیلی وقت بود انقدری که این جمعه حال بدی داشتم، حالم بد نبود.
از همون صبحش یا زدم تو پر همه، یا محل نذاشتم که این خودش یه لطف بود از جانب من، البته من کلن لطف ندارم. ولی خو این بار رو می شه اینطوری بهش نگاه کرد که لطف کردم.
یه وقتا انقدر دلم می خواد براش بشینم بازم ایمیل بنویسم، ایمیل هام رو دوست داشت، تا همین چن وقت پیش، نمی دونم هنوزم حال داره یا نه، احتمالن حال داره.
بعد همه ش وقتی فکر می کنم چی می خوام بنویسم با خودم می گم "می دونی؟ یه روز..." یا "می دونی؟ یه وقتی..." یا "یه موقعی فکر می کردم..."، همین، دیگه نمیاد.
بعد با خودم فکر می کنم چی هست که ندونه، چی هست که نگفته باشم، چی؟ بعد به خودم می گم با همه ی این تفاسیر اینطوری! چی بگم دیگه؟
بعد خودمو آروم می کنم و حرفی نمی زنم، نامه ای نمی فرستم.
امروز که می خواستم بیام اینها رو بنویسم، اولش فقط می خواستم بنویسم برای وبزیست هایی مثل من اینطوری پیش می ره که اول هر جا که نوتیفیکیشن هاش رو آن کردی آف می کنی، بعد از توی کلوزفرند فیسبوکت حذفش می کنی، بعد کارکترهایی که به تشبیه از اسمش لابلای پسووردت گنجوندی رو عوض می کنی.
باید وا داد.
دیشب میون اون همه حرفی که زده شد و آخرش به این منتهی شد که من دیوونه نیستم و بلکه خیلی دیوونه م، وقتی به فراموش کردن آدما فکر می کردم، با خودم می گفتم گاهی که آدم کسی رو فراموش می کنه، فقط اون قسمت هایی رو دور می ریزه و فراموش می کنه که برای باقی موندن یه دوستی معمولی مشکل زاست.
منتها یه وقتا همه ی این کارارو هم که بکنی آدما برات تموم نمی شن.
اون آدمایی که برات تموم نشدن.
دیدی یه وقتا می گن هر چی بین ما بود تموم شده؟
همیشه این آدما امکان برگشتشون به هم بیشتره.
خودشون که برای هم تموم نشدن، فقط اون چیزی که بینشون بوده تموم شده.
چقدر کسشر دارم می گم، خودمم نمی فهمم چی می گم.
الاناس که دستمو بزارم رو بک اسپیس و پاک شدن تمام کلمه هایی که تایپ کردم رو نگاه کنم.
این رو جدن می گم، یه وقتا که طولانی واس خودم می نویسم و ذهن مشوشم رو می ریزم بیرون، افکار بی سر و تهی که دارم، با خودم می گم کاش کسی تا اینجاها رو دیگه حوصله نکنه و بخونه. با خودم می گم چی می گم!؟ بعدنا احتمالن حتا یادم نمیاد وقتی اینها رو می نوشتم برای چی یه همچین حالی داشتم.
می دونی؟ یه وقتا یه حسی توم هست که دلم می خواد بنویسم، بعد که می نویسم خالی می شم، ولی بعدش دیگه نمی خوام کسی بخونه، حتا خودم هم دلم نمی خواد دوباره چشمم به نوشته م بیافته، اینه که می زنم پاک می کنمش.
الان هم تقریبن یه همچین حسی داشتم، اما الان یهو ترجیح دادم که بزارم بمونه، شاید بعده ها یه روزی که خوندم اینها رو، شاید یه روزی که از زندگیم راضی بودم، شاید یه روزی که خوشحال بودم، یه وقتی که دلم خواست به گذشته م نگاه کنم. بیام اینها رو بخونم و یاد آشفتگی های این روزام بیافتم. یاد فرار کردنای از خودم. یاد فرارهای دیگه م...
بوی اره کردن چوب میاد. شایدم باید گفت بوی خاک اره میاد، ولی فکر می کنم بوی اره کردن چوبه بیشتر تا اینکه بوی خاک اره باشه.
فکر کنم امروز جزو معدود دفعاتی تو تمام عمرم بود که نگران شدم، دلم شور افتاد، انقدری که من ریلکسم و دنیا به تخممه، احساس عجیبی بود.
بعد از صحبت تلفنی با بابا و شاکی بودنش از دستم بابت برخوردم توی این چند روز و اینکه خیالم ازش راحت شد و قطع کردیم، داشتم فکر می کردم انتظار آدما ازت چقدر متفاوته، آدمای مزخرف رو همه می گن فلانی آدم مزخرفیه و کسی هم کاریش نداره. مثل اینکه می گن فلانی عقب افتادگی ذهنی داره و مسلمن هیچ کس از یه فردی که مشکلات عقب افتادگی ذهنی داره انتظاری نداره. اما وقتی برعکس این باشی و هی ازت انتظار داشته باشن. وقتی برآورده نمی کنی انتظاراتشون رو، چندین برابر ازت شاکی می شن. حال شاید اینکه فقط همون یک بار بوده باشه. یه چیزی می گن، می گن تو فوتبال مهاجم اگه بیست تا حمله کنه و همه ش بی ثمر، همه می گن چقدر زحمت کشید. اما گلر به محض اینکه یه گل بخوره همه می گن رید. داستان ماس. توقع آدما می گاد.
خیلی ها فک می کنن توقع فقط اینه که آدم از پدر، مادر، خواهر و برادر، دوستش، رفیق صمیمیش، رفیق صمیمی ترش، همکارش و اینا یه توقعاتی رو داشته باشه. اما درستش اینه که آدم نسبت به اخلاق و رفتار آدما ازشون توقع پیدا می کنه، گاهی فک می کنم شدیدن توقع آدما رو از خودم بالا می برم و این یک ریدمان عظماست.
بسه دیگه، خسته شدم.
بی ویرایش و بازخوانی

۱۳۹۳ خرداد ۳۰, جمعه

515

لابد یک وقتی هم به خودم میام و می‌بینم مدت‌هاست با هم حرف نزدیم، فکر می‌کنم چه به مرور تموم شدیم برای هم، یه دلم می‌خواد دنبال مقصر بگردم، یه دلم می‌گه خب که چی؟ لابد می‌رم توی کانتکت‌هام و به اسمش زل می‌زنم که آیا پاکش کنم یا نه؟
آدما وقتی سرد می‌شن، بی تفاوت می‌شن، آروم آروم کم می‌شن، به مرور تموم می‌شن، از همدیگه می‌رن، دیگه برگشتنشون ممکن نیست.
اما انگار برای اونایی که تو یه نقطه‌ی عطفی تمومش می‌کنن، همیشه یه راه برگشتی هست، انگار که گند نزده باشن به همه‌ی خوبی‌هایی که از همدیگه به یاد دارن.
می‌دونی؟ یه وقتا آدم وقتی به یکی علاقه داره و از طرفی هم نمی‌خواد، حالا به هر دلیلی - دلیلش اینجا مطرح نیست - هی برای خودش بهونه جور می‌کنه، مثلن وقتی یکی رو عاشقی، ایرادهاش هم برات بانمکه و بهش عشق می‌کنی، اما وقتی می‌خوای از یکی زده بشی، می‌‌خوای ازش دل بکنی، ساده‌ترین ایرادهاش رو هم برای خودت بزرگ جلوه می‌دی. خودتو گول می‌زنی، اونو به گند می‌کشی.

خودم می‌دونم گنگ می‌نویسم، فردا نیا به من بگو ما می‌خونیم بلاگت رو، ولی هیچی نمی‌فهمیم. انگلیستم که امشب حذف شد برادر من.

سرسری، بی ویرایش

۱۳۹۳ خرداد ۳, شنبه

509

مى گفت يادت هست ز... يه دوست داشت، اسمش ل... بود؟
گفتم آره، چطورى ممكنه يادم بره؟ اسم و قيافه ش هم يادم بره، خيلى چيزاى ديگه ش يادم نمى ره...
پريد وسط حرفم گفت خيله خب حالا نمى خواد وارد جزيات شى.
گفتم چطور شده حالا؟
گفت يادته ل... تعريف مى كرد كه يه دفه كه داداشش ز... رو ديده بود، با هم سلام عليك و احوالپرسى كرده بودن، بعد داداشه بعدن به ل... گفته بود كه چرا ز... اينطورى حرف مى زنه؟
گفتم خو...
گفت ل... مى گفت داداشش گفته بعد كه ز... ازش تو ايستگاه اتوبوس جدا شده، انقد بهم ريخته كه گرفته نشسته تو ايستگاه تا نفسش جا بياد.
جريان يادم اومده بود و بخاطر همين نيشم باز شده بود، گفتم خو من ديگه انقد تو زندگيم با ز... حرف زدم متوجه اون حالت بخصوص صحبت كردنش نمى شم، تازه الان لحن حرف زدنش صددرصد متفاوت شده، كلى سال از اون موقع مى گذره بابا، از اون موقع ازدواج كرده و فيلان و اينا.
گفت حالا داستان توام كه مى گى فقط با سلام گفتنش مى خواى برى بغل بگيريش همينه.
گفتم نه، تو حاليت نيس، جريان دوست داشتن با لحن عشوه دار خيلى فرق داره، كارى كه اين دو تا با آدم مى كنه خيلى با هم فرق مى كنه.
يه صداى هوم از لباش در اومد فقط.

۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه

499

گاهی وقتا توی یه لحظه‌هایی از رابطه، با خودت فکر می‌کنی از این به بعد هر وقت این موزیک رو بشنوم یادش میافتم، یا اگه صحبت از این موضوع بشه حتمن یادش میافتم، یا اگه این کلمه رو به کار ببرم یا بشنوم یادش میافتم، این رنگ، این صدا، این خیابون، این مکان، این ماشین، این نیمکت و هزار تای دیگه که الان می‌شه اسم برد.
گرچه که الان فکر می‌کنم یه بار دیگه هم یک همچین پستی نوشتم، ولی چه اهمیتی داره خو؟ دلم می‌خواد بازم بنویسم.
چند روز پیش صحبت از یه رنگی بود و از سر شوخی و خنده طی چند روز هی بهش اشاره شد، فکر کنم از سر اشاره‌هایی که روز سوم بهش شد یادم افتاد یه روزی با خودم فکر کرده بودم هر بار این کلمه رو بشنوم یاد فلانی میافتم.
مثلن یکی از خوبی‌های ولیعصر اینه که انقدر توش راه رفتم و با آدمای مختلف توش گشتم، دیگه فقط همون آخری رو یادم میاره، احتمالن همونی که دلم می‌خواد یادش بیافتم، شاید هم اصلن کسی رو به یادم نیاره، بهرحال ولیعصر هم با همه‌ی خاص بودنش یه وقتا خیلی معمولی می‌شه.
این کارا رو با آدمای دیگه هم می‌شه انجام داد، یه کافه یا رستوران رو با افراد دیگه امتحان کرد و ...
اما چیزی که فراموش کردنش سخته هیچ‌کدوم اینا نیست.
تو برای یه موزیک پنج دقیقه‌ای توی یه سال حدود صد هزار بار وقت داری، برای جایگزین کردن خاطراتت توی رستوران‌ها و کافه‌ها اگه نگیم همه‌ی سال، سیصد روز وقت داری، برای قدم زدن تو کوچه‌ها، رنگ‌ها و صداها... ولی برای تاریخ‌ها هر سال فقط یه روز وقت داری. وقتی یه خاطره‌ای رو تو یه روز می‌سازی و روزش رو به خاطر می‌سپاری یا یه وقتا احتیاج نداری به خاطر بسپاری، هالی‌دی‌ها این کارو برات انجام می‌دن، بدبختی اینجاست که هیچ‌وقت تا به اون روز نرسی حواست نیست قراره چه پدری ازت در بیاره.

می‌دونین؟ نوشتنای من که بیخوده، معمولن کسانی که علاقه به خوندنم دارن بخاطر نوشتنم نیست که می‌خونن، به خاطر منو خوندنه که می‌خونن. اما در همین راستا قلم کسی (+) رو بخونین که خوندنیه.

۱۳۹۲ اسفند ۵, دوشنبه

495

قبلن این رو در قالب توییت مطرح کرده بودم که خیلی از افراد هر جایی می‌رن، اعم از مراکز تفریحی، کافه‌ها، رستوران‌ها، هتل‌ها، پارک‌ها، خیابونا، بیابوتا، شهرا و کشورها برای این نمی‌رن که از خود اونجا بودن لذت ببرن، می‌رن که انگار تو اسکوربوردشون ثبت کنن فلان جا رفتن، انگار که دوست دارن وقتی ازشون می‌پرسی فلان‌جا رفتی؟ بگن آره، اما شاید اگه بگی چه چیزی رو راجع به فلان شهر دوست داری؟ نتونن جواب بدن، احتمالن فقط برای ساکت نموندن یه چرندی تحویلت می‌دن. بهرحال تجربه ثابت کرده این آدما حاضر نیستن توی حرف زدن ساده و راحت کم بیارن و براشون کم بودن تعریف نشده. حال هر چقدر هم که کم باشن و آگاه باشن به این کم بودن و به آگاهی تو هم واقف باشن، باز هم کار خودشونو می‌کنن.
اینا همون آدمایی هستن که وقتی وارد بوفه رستوران می‌شن براشون مهم نیست چه غذاهایی خوشمزه‌ست و چه چیزایی رو دوست دارن و بیشتر براشون مهمه که طعم هر چیزی رو بچشن. بدونن هر غذایی چطوره، یه وقتا هم فقط برای اینکه بدونن طعمش چطوره که بدونن، نه اینکه ببینن چطوره که بفهمن آیا دوست دارن یا نه.
این آدما برای برخورد با آدما هم همینن، چه کسانی که اطرافشون هستن و چه کسانی که از سر اجبار باهاشون ارتباط دارن. به عنوان مثال داشتن دوست پسر\دختر بنا بر کمیتش مهمه، نه اینکه حالا چه کسی باشد و اصلن ذره‌ای همخونی فکری و غیره با طرف دارن!! معمولن تعداد دوستاشون بیشتر از صمیمیت با دوستاشون اهمیت داره، معمولن شنیده شدن حرفاشونو به شنیدن حرف دیگران ترجیح می‌دن. معمولن از اینکه دوروبرشون شلوغ و همهمه باشه بیشتر لذت می‌برن تا که تو خلوت با یک نفر سر کنن...
حتا اگر بر حسب اتفاق و شانس با فرد معروفی سروکار داشته باشن، بر فرض که طرف فرهنگی باشد، شاعر باشد، بیشتر از اینکه از همجواری و هم صحبتی با وی لذت ببرن. داشتن او توی لیست آشنایانشونه که براشون لذتبخشه.
حتا می‌تونم خصوصیت ظاهری مشترک این افراد با هم رو هم بگم.
که نمی‌گم.
آخ که چقدر نفرت دارم از این آدما.
خالی شدم نوشتم اینارو.

۱۳۹۲ دی ۵, پنجشنبه

485

آدمای زندگیت، اونایی که نباشن می‌خوای دنیات نباشه.
یه وقتا تو جمع‌ها یا مکالمه‌های بیش از دو نفر جوری رفتار می‌کنن انگار اونقدرام به تو تعلق خاطر ندارن یا اینطور بگیم که تعلق ندارن، انگار اونقدرام خودمونی و صمیمی نیستین، یه وقتا ممکنه ازشون شاکی بشی که هی فلانی چرا منو به دیگر دوستات معرفی نمی‌کنی؟ چرا من هیچ کدوم از آدمای زندگیت رو نمی‌بینم و از این قبیل شبهه‌ها...
می‌دونی؟ گاهی واس اینه که با وجود تمام حس دوست داشتنی - حالا هر مدل دوست داشتن - که نسبت به تو دارن، کسر شانشون می‌شه از تو بگن.
یه وقتا تو رو فقط واس خودشون می‌خوان، نمی‌خوان با کسانشون صمیمی بشی. اینکه از ترس دزدیدنت توسط دیگران نخوان معرفیت کنن هم تو همین کتگوریه.
گه گدار هم جزو کتگوری ندارها قرار می‌گیره قضیه.
پیش میاد فقط تو رو داشته باشن...

همی این، صوبت دیگه‌ای ندارم. :)

۱۳۹۲ آذر ۴, دوشنبه

482

به صورت یه قدیمی زل زده بودم، با خودم گفتم خودمونیما، نگاه کردن به صورت بعضی‌ها هم حس خوب گوش سپردن به نوای زیبای ویولن رو برای آدمی تداعی می‌کند.

۱۳۹۲ مهر ۲۸, یکشنبه

471

تو عالم موسیقی یه فلسفه‌ای هست که موزیسین‌ها می‌گن "وقتی از ساخت یه کار خوب مطمئن می‌شی که آدمایی که برای بار اول می‌شنونش حس می‌کنن یه جایی قبلن شنیدنش."
می‌دونی؟ یه وقتا بعضی آدما تو زندگیت همینطوری‌ان، انگاره که سال‌هاست می‌شناسیشون.
اینا همون تصنیف‌هایی هستن که برات می‌شن بهترین تصنیف یک قرن.

۱۳۹۲ مرداد ۲۱, دوشنبه

454

خیلی وقتا که از شدت عصبانیت فکر می‌کنم "با یک مشت احمق طرفم"، یا توی محیط خونه که فکر می‌کنم "با یه مشت گاگول/امل زندگی می‌کنم"، با خودم می‌گم اگه اونا هم راجب من اینطور فکر کنن چی؟
بهرحال وقتی می‌گیم حرفای هم رو نمی‌فهمیم، فقط طرف مقابل نیست که برای ما خودش رو نفهم جلوه داده که ما نیز هم برای اون همینطور جلوه کردیم.
این موقع‌ها باید به اصل حواله دادن انسان‌ها و افکارشون رجوع کرد.
اینکه چه اهمیتی دارد فلانی چه فکری راجب من و رفتارم می‌کند، در واقع برایمان خیلی هم مهم است، فقط اینکه نادیده می‌گیریمشان، البته خود این نادیده گرفتن نوعی از اهمیت ندادن به افکار افراده. ولی خب حالا من نه فلسفه می‌دونم، نه اونقدر هنر سفسطه دارم که بتونم این پارادوکس رو ثابت کنم که همزمانی که افکار یکسان انسان‌ها برای آدمی مهمه، می‌تونه دارای هیچ اهمیتی نباشه.
هوم، مثلن خیلی وقتا آدما کار خودشون رو می‌کنن، به اصطلاح گندشون رو می‌زنن - اینجا از فعل‌های درآوردن و بالا آوردن هم می‌شد استفاده کرد - میان ماله می‌کشن. حالا این ماله کشیدن قرار نیست تغییری در حاصل کار ایجاد کنه، فقط ممکنه دید طرف مقابل رو به جریان عوض کنه، شاید باهاش کمی نرم‌تر برخورد کنه مثلن.
بر فرض مثال به همسرم خیانتی می‌کنم و اون از جریان بو می‌بره - که زن‌ها همیشه بو می‌برن - اینجا ماله کشیدنه قرار نیست کاری که انجام شده رو عوض کنه، فقط قراره توجیحاتی بیارم که چرا مرتکب به یه همچین کثافت کاری‌ای شدم.
گاهی این توجیحات حتا می‌تونه مقصر رو طرف مقابل بدونه.
مثلن وقتی حقایقی رو به دوست دخترم می‌گم که می‌دونم مثالِ خاری در چشمه، لااقل انتظار دارم بگه نه اینطور نیست، ولی اون جریان رو از ریشه قطع می‌کنه و می‌ره سراغ اون بخش اول حرفام و می‌گه تو نفهمی و نمی‌فهمی و این‌ها! من منتظرم چرای موضوعات مطرح شده توسط خودم رو بدونم، اون می‌زنه توی جاده خاکی که من آدمی‌ام که با تو خوابیدم و ...
حالا موضوع اینه که آیا آدمی که با من خوابیده، معصوم می‌شود؟ مبرا از هر گونه گناه می‌شود؟ قابلیت خوابیدن با دیگران را از دست می‌دهد؟ آیا حرف من معنیِ این را می‌دهد که می‌گم او با کس دیگری خوابیده؟ پاسخ همه‌ی سوال‌ها نه است.
اما بر فرض مثال مرد/زنی که با همسرش کمِ کم هفته‌ای یک بار می‌خوابد که می‌شود پنجاه و دو بار در سال، با مرد/زن دیگری نمی‌تواند بخوابد؟ پس بوی گند و کثافت خیانتی که تمام شهرو ورداشته از کجاست؟ من فقط دارم می‌گم معیار سکس نیست.
چن وقت پیش یه دوستی تعریف می‌کرد کسی رو می‌شناسه - البته اون دقیقن به من گفت کی - زندگیش رو دوست داره، شوهرش رو دوست داره، عاشق بچه‌شه، ولی بازم گاهی شیطنت می‌کنه، در ضمن الان بچه‌ی دومش رو بارداره.
باز هم می‌گم موضوع این نیست که افراد رو با هم مقایسه کنیم! که البته این هم خوراک ماهاست که وقتی یک نفر حرفش رو با مثال مطرح می‌کنه سریع بهش بتوپیم که تو منو با فلانی مقایسه می‌کنی؟

قرار نبود من از همه‌ی این حرف‌ها نتیجه‌گیریِ خاصی کنم، فقط گفتم که گفته باشم، تشخیصم هم الان اینه که خواب بر من مستولی شده، بنابراین بهتر که بکپم.

۱۳۹۲ تیر ۱۸, سه‌شنبه

446

فقط موضوع این نیست که آدمای اشتباهی سر راه هم قرار می‌گیرن، حاضرم شرط ببندم اگر آن‌هایی که معتقدند شما انسان اشتباهیِ زندگی‌شان هستید روبروی فردی مثل خودشون قرار بگیرن حتا توان تحمل همدیگه رو برای لحظات کوتاه هم ندارن.
ولی اینطور آدما حتا تو نگاه اول هم همدیگه رو جذب نمی‌کنن انگار.

۱۳۹۲ خرداد ۱۳, دوشنبه

425

قبل‌ترها روزی نازنینی که الان کاملن ازش بی‌خبرم می‌گفت برای چیزی که می‌خوای تلاش نمی‌کنی، می‌گفت اولین نه رو که شنیدی پس می‌کشی.
بعدترها روزی که خودش را خواسته بودم و گفته بود نه، گفته بودم وقتی می‌گی نه یعنی نه دیگه، حالا موضوع چقدر خواستن من نیست.
داستان این روزها و جریانات هفته‌ی گذشته که مشابهش پارسال هم پیش اومد هم از دیدگاه من همینه، وقتی می‌گی نه، یعنی نه!
امتحان کردن آدما در راستای اینکه بدانی چقدر تو رو می‌خوان، با این روش که بگویی نه و ببینی چقدر اصرار می ورزد، حماقت محض است، یا که حالا شاید باید گفت در مقابل من.
اگر خیلی چیزها از نظر دوستان تعریف دارد، از زعم اینجانب می‌توان گفت ناز کردن هم آداب دارد.
گاهی حتا این "نه" گفتن‌های این چنینی رو می‌شه پای مقدار نخواستنِ طرف مقابل گذاشت که با "نه" گفتن تو را آزمایش می‌کند و ...
می‌دانید؟ همیشه به تمام اطرافیانم می‌گم از من نپرسید اگر جای فلانی بودی چه می‌کردی؟ ولی گاهی آدمی باید خودش رو پیش ضمیر ناخودآگاهش بذاره جای طرف مقابل و فکر کنه اگر او با من این چنین می‌کرد من چه می‌کردم؟
که بعدن بیایی همه چیز را بر هم زنی و مقصر هم طرف مقابل رو بدونی و داستان را برای خودت جور دیگر جلوه دهی که چی؟ که مثلن عذاب وژدان یا چی؟
عزیزم اگر یک سال پیش می‌گفتی "من اشتباه کردم، ولی تو دیگه گند زدی" و خودت هم می‌دونستی کی گند زده، نیا و بگو احساست فلان بود و بهمان، آدمی اگر دنبال تبرئه‌ی خودش هم باشد اینطور حرف نمی‌زند.

۱۳۹۲ خرداد ۹, پنجشنبه

423

آدمیست دیگر، از یک سوراخ دو بار یا بیشتر گزیده شدن انگار از طبیعتش است.
فقط گاهی بار دوم داخل خود لانه‌ی مار نیز می‌رود.

۱۳۹۲ خرداد ۱, چهارشنبه

420

رفتن یا نرفتن.
یکی باید به فکر راه و چاه پروسهش باشی.
یکی باید به فکر راه و چاه تحمل کردنش.
یکی شاید سختیش چند سال اولش باشه.
یکی فقط صد سال اولش سخته.
یکی...

۱۳۹۲ فروردین ۱۰, شنبه

زیبایی

نسبی است که نسبی است، به درک که نسبی است، من خوشم آمده.
می‌دانید که در جواب تعریف از زیباییتان نباید با مرسی و دستت درد نکنه و امثالهم تشکر کنید؟
چرا؟ خو آخه مسخره‌ست!
کمی فکر کنید خب.
اینکه تو زیبایی یا دارای اندام یا وسیله‌ی زیبایی هستی و من به تعریف‌ش می‌نشینم چه ربطی به دستام داره که درد نکنن؟ یا که مثلن چه کردم که تو بگی مرسی؟ باید از طرف دیگه‌ی قضیه جلو بیایی اصلن، اینطوری فکر کنی که تو آنقدر زیبا بوده‌ای و آنقدر چشمای منو نوازش دادی که به اعتراف بنشینم، تشکر کردن نداره که!
اصلن دلیل اینکه به تعداد معدودی هم که از ظاهر من تعریف می‌شه به شوخی می‌گم "قابل ندارم" همینه.
می‌دانید؟ گاهی آدما به وقت تعریف شنیدن از زیبایی‌هاشون خجالت می‌کشن، سرخ و سفید یا که حتا بنفش می‌شن، اما همه‌ی این‌ها کجایش شرمندگی به همراه دارد که مثلن طرف بگوید شرمنده‌م کردی؟ اصولن زیبایی افتخار ندارد، ولی به خود بالیدن که دارد، به خود کیف کردن که دارد.
حالا ممکنه یک وقتی یکی فکر کنه حرف من یعنی طرف خودشو چس کنه یا که دچار خودعنِ‌خاص‌پنداری بشه، نع! منظور اینه که همونطور که آدما می‌تونن از داشتن یک نفر، کسی که دوستش دارن، کیف کنن، مثلن بنشینن کارهای طرف رو وقتی که اصلن حواسش به آدم نیست نگاه کنن و با خودشون عشق کنن که یار مال اون‌هاست، یک لذتی شبیه این.
می‌دانید؟ اینکه همیشه به تمام نقطه نقطه‌ی صورت و گردن و حالا هر جایی که در موقعیت از یار قابل رویت باشد چشم می‌دوزم تا که حفظ بشم هم از همین لذتی که گفتم سرچشمه می‌گیره!
اصولن شاید به زعم خیلی‌ها یاوه گفته باشم و شاید نظر دیگه‌ای داشته باشن! یاوه گویی که در تخصص ماست، هیچ، بهرحال نظر شوما هم برای خودتون محترمه البته، اما اینکه این قضیه رو درک کنید که چه می‌گویم، برمی‌گرده به همون جریان درک کردن ببخشید نگفتنه.

۱۳۹۱ اسفند ۲۵, جمعه

392

آدما باید یاد بگیرن که حالا به هر دلیلی که موقعیت برای پاسخگویی به تلفن مهیا نیست ریجکت کنن، این عمل خیلی بیشتر قابل درکه تا اینکه تلفن رو ورنداری، وقتی ورنمی‌داری انگار که نمی‌خوای کلن جواب بدی، حکم ایگنور کردن داره.
قطع کردن تلفن خودش ینی به من زنگ نزن، کار دارم، ننه دارم، بابا دارم، رییس دارم، مافوق دارم، همکار دارم، فامیل رودرواسی‌دار دارم، جلسه دارم، مهمونی دارم، نهار دارم، کوفت دارم، زهرمار دارم و الخ.
حالا اگه با مسیج باشه که دیگه طرف تمام و کمال توجیه می‌شه.
خرا، همنوع رو پشت خط منتظر نذارین و هی به اسمش نگاه نکنین تا ببینین کِی قطع می‌کنه.
حالا یه سریا که از مدت زمانی که پشت خطشون منتظر می‌مونی قضاوتت هم می‌کنند فلسفه‌ی دیگه‌ای داره که چون نمی‌خوام توی این پست لفظ کش‌دار بیام، حرفی راجبشون نمی‌زنم.
من خودم فقط وقتی ریجکت نمی‌کنم که به هر دلیلی گوشی دم دستم نباشه یا روی سایلنت - بدون ویبره حتا - باشه.

پ. ن: چن تا مخاطب خاص داره.

۱۳۹۱ اسفند ۱۳, یکشنبه

385

"می‌دونی؟ وقتی با هم بودیم به این فکر می‌کردم که این دو هفته، طولانی‌ترین مدتی بوده که تو به زبون نیاوردی که چقدر از من بدت میاد.
راستش یاد یه فیلمی افتادم که وقتی پسره راجع به بدشانسیاش به دختره می‌گفت و در ادامه‌ش اضافه می‌کرد که از سر همین بدشانسیاش عشقی که دختره بهش داره کم می‌شه و در آخر ازش بدش میاد، دختره بش می‌گفت من هر روز بیشتر از دیروز ممکنه از تو بدم بیاد، - ینی اصن الردی از پسره بدش میومد - ولی هیچ وقت عشقم به تو کم نمی‌شه!
خواستم همون موقه این حرفا رو بت بزنم، ولی خب نمی‌دونم چی شد که نگفتم، احتمالن همون موقعی که بغل دستم با فاصله از من نشسته بودی، به روبرو خیره شده بودی و می‌خواستی که حرف بزنم به ذهنم خطور کرده بود، یکی از همون صد دفه‌ای که دهنم رو باز کردم تا حرف بزنم و هیچی نگفته بودم، دهنمو بسته بودم و نفسی که برای حرف زدن حبس کرده بودم رو از بینی بیرون داده بودم، شاید هم تبدیل شده بود به یکی از وقت‌هایی که حرف دیگه‌ای تو دهنم گذاشته بودم، نمی‌دونم، درسته که حافظه‌ی من در بعضی موارد خیلی قویه و ممولن ثانیه به ثانیه‌ی دیت‌ها رو از بر می‌کنم، ولی خب الان یادم نیست.
هوم، یادته همون روز گفته بودم آدم باید بعضی چیزها رو بنویسه که برای همیشه یادش بمونه؟ گفته بودی مگه می‌شه آدم این چیزا رو یادش بره؟ گفته بودم موضوع این نیست که اصل مطلب رو یادش بره که خو معمولن وقتی احساس قوی باشه آدمی یادش نمی‌رود، ولی خب برای این باید بنویسه که بدونه در لحظه چه حال و هوایی داشته..."

هوم، اینجا رو که نمی‌خونه، ولی خب همونطور که گفته بودم، آدم باید بعضی حرفا رو بنویسه که نوشته باشه.
همین دیگه.

۱۳۹۱ اسفند ۱۱, جمعه

384

آدمی باید بلد باشد ساز بزند، دلش که می‌گیرد طوری ساز بزند تا تورگی‌هایش وقتی صدای سازش رو می‌شنون، بش برسن و از سر دل گرفتگی‌ش بگن شت...
بمیرم برای خودم خب آخه