آدما دو دسته ن. نه، يوخده بيشترن، نمى دونم چن تا، بزا بگم بعد بشمرش شما خودت.
آدما توى فهميدن نقششون تو زندگيت و اينكه چه تاثيرى دارن به چند دسته تقسيم مى شن.
بزرگترينشون، سواستفاده گرهايى هستن كه تا از موضوع بو مى برن به هر نحوى جريان رو به نفع خودشون بر مى گردونن كه خب بسته به آدماى رابطه دير يا زود كلك بودنشون كنده مى شه.
يه دسته ى بزرگ ديگه شون اونايى هستن كه كلن اين موضوع رو نمى فهمن، درك هم نمى كنن حتا، اينا اون هايى هستن كه مى زارنت مى رن، يا دلشكستگى هاى آنچنانى برات رقم مى زنن. اينا همونان كه وقتى بهشون بگى هم يا از بيخ و بن تعطيلن و هيچ نمى فهمن يا تبديل مى شن به دسته ى اول و يا اين موضوع رو از ضعف تو مى دونن، كه خب معمولن خود اين ضعفه باعث رفتنشون مى شه. هه!
دسته ى بعدى اونايى هستن كه وقتى ديگه نيستن، تو تازه نقششون رو مى فهمى، اكثرن آدمى توى اين گروه خودش گند بالا آورده. اينا خودشونم نمى فهميدن داستان رو.
نمى دونم چرا وقتى اين پاراگراف آخر رو نوشتم تصوير يكى از خونه هاى روياهام اومد جلوى چشمم، البته خود خونه هه نه، همون كوچه هه. يه صبح سرد زمستون، شايدم آخراى پاييز، آخه آسفالت كوچه پر از برگاى زرد و خشكه، ديدى يه وقتا روى زمين باد مياد و برگ ها مى چرخن تو هوا انگار يه گردباد كه از بغل روى زمين خوابيده باشه داره به سمت جلو حركت مى كنه، يه همچين صحنه اى اومد جلوى چشمم، چرا؟ نمى دونم.
يه دسته اى هستن، نقششون رو مى دونن، مى فهمن، خودشونو به نفهمى مى زنن، مى زارن مى رن.
يه دسته اى هست، اينا مى فهمن كى ان و چى ان براى تو، توام مى فهمى، اينا همونايى ان كه تو داستاناى تخيلى ان فقط، وجود خارجى ندارن.
حال ندارم بازم بنويسم، حتا اونى كه مى خواسم همه ى اينارو بگم تا بگم رو هم حال ندارم بنويسم.
تمام اين حرفا و كلمه هاى بالا رو ديشب نوشتم، نمى دونم ساعت چن بود، ولى مطمئنم از سه گذشته بود. آخراش تو عالم خواب و بيدارى بودم.
اون موقعى كه ديگه حال نوشتن نداشتم...
الان ساعتشو نگاه كردم، ساعت ٣:٢٥ بامداد سيو شده بوده.
مى دونى؟ ديشب همزمانى كه مى نوشتم ديگه حال ندارم، حس پابليش كردنش رو هم حتا نداشتم و با خودم گفتم فردا اين كارو مى كنم. داشتم فك مى كردم فردا شايد اون قسمت آخر رو پاك كنم و بازم ادامه بدم. بعد به خودم مى گفتم تو اكثرن نوشته هايى كه پابليش نمى كنى رو بعدن كه مى خونيشون يا پاكشون مى كنى يا توى اون يكى سيو مى كنى يا شايد فقط براى بعضيا ارسال مى كنى. فك كرده بودم براى يك نفر ارسال كنم و بگم اين از همون نوشته هاييه كه دلم نخواسته جايى سيوش كنم و فقط براى تو مى فرستم و بعدن پاكش مى كنم.
صب وقتى از خواب بيدار شدم، البته صبح ينى ساعت ١١، طبق معمول كه عادت به چك كردن آثارش توى نوتيفيكيشن هام دارم گوشيو نگاه كردم. خبرى نبود، از ارسالش پشيمون شدم.
بلند شدم رفتم حموم و به ديروز و پريشب فكر كردم، به ساعتايى كه گذرونده بودم، به آدما، تازه وقتى داشتم پروسس مى كردم يهو با خودم گفتم عه، راستى اين هيوا همون داداش شيواست. باز با خودم گفتم چرا يه نفر بايد اسم پسرشو بذاره هيوا؟ به قول رفيقم كه مى گفت هى هد عه هارد تايم اين هاى اسكول، گفتم هيوا كه خوبه، داداش فلانى اسمش رهاس، گفت جدى؟
با خودم مى گفتم ديروز كه سر ظهر نشستم تو ماشين و تا شب پشت فرمون بودم بدون نهار خوردن چه شبيه اون روز بود.
چقدر خيابونارو گشتم، فرعى هاى جديد رو امتحان كردم، ترافيك ولى عصر به همه ى اتوبان گردى ها و سرعت رفتن ها ارجحيت دارد. هوم، الان كه فكر مى كنم مى بينم زر زدم، اينكه با ١١٠ تا سرعت از بين دو تا ماشين جورى رد بشى كه آينه هاى ماشين سانتى مترى رد شن لذت بيشترى داره. همين كه راننده ى اكس ٣ بياد بغل دستتو بت بگه با اين ماشينت خيلى دل دارى اينطورى رد مى كنى، تو بگى فرعى به اصلى ميومدى بهرحال مقصر تو مى بودى و طرف فقط حرص بخوره...
اصلن همون موقع ها بود كه دلم خواست امشب حتمن بنويسم، يكى از آهنگاى فلشم كه پلى شد، بعد از مدت ها بخاطر سرنشيناى ماشين ردش نكردم، وقتى به شعرش گوش مى دادم، با خودم مى گفتم چقدر داستان ما دو تاس، نه ما دو تا، داستان اين روزاى من با تو.
امشب همين كه سر و كله ش پيداش شد، از حرفاش حالم عوض شد، به اين ختم شد كه خواهرم موقع رفتن نگاهم مى كرد و بهم مى گفت چته؟
يواش يواش دارم نسبت به اين "چته؟" گفتن آدما هيستريك مى شم، يهو ممكنه در كمال آرامش با شنيدن اين كلمه ى سه حرفى كاملن از كوره در برم. ياد هنكاك افتادم، وقتى كه مى گفت كال مى اسهول وان مور تايم. البته من بيشتر ترجيح مى دم به جاى ويل اسميت، چارليز ترون بياد تو ذهنم كه خب همينطور هم هست.
دلم خواست اينو بگم كه از لبه هاى آيفون ٦ كه گرد شده هيچ خوشم نمياد كه خب امشب به اطلاعم رسوندن اونم از ريخت من خوشش نمياد.
آدما همونطور كه آفتاب مى گيرن، وقتى موجوداتى مث من وجود دارن كه براى سردردهاى تخمى شون به تاريكى احتياج دارن، تاريكى مى گيرن. البته تاريكى كه وجود نداره، همون نبود نور.
الان اين گفتن داشت واقعن؟ خب كه چى؟
يازده پا شدم الانم دلم مى خواد باز بخوابم، خوابم نمى بره عمرن. به نظرتون چه غلطى مى تونم بكنم براى اينكه خوابم ببره، وقتى گوش شنوا سراغ ندارم؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر