۱۳۹۱ مرداد ۳۱, سه‌شنبه

329

گرچه امروز آرامش با طوفان همراه است، سکوت سنگین فردا خبر از فریاد درون دارد.
این روزا در خانه‌ی پدریمان..
اینکه می‌گم خانه‌ی پدری، خو من هنوز از این خراب شده درسته که نرفتم و 24 ساله که دارم توش زندگی می‌کنم و اینطور نیست که مثلن بگویم آه خانه‌ی پدری، خانه‌ی کودکی‌هایم، نه بابا، این درست که خرجی در میاورم برای خودم، ولی در کل ریده‌ام که هنوز در اینجا سکنا گزیده‌ام. بگذریم از این پارتش، چرا که قبلن بارها تو سر خودم زده‌ام تو صفحات کهنه‌ی همین وبلاگ. حالا چهار سال واقعن کهنه‌ست؟ هوم، می‌دونین؟ می‌دونم که الان چهارمین آگوستِ این بلاگه، ولی هیچ وقت براش مثل خیلی‌ها سالگرد نگرفتم، مث این‌هایی که عاشق قدیمی شدن هستن، مث اینایی که می‌خوان بگن تاریخچه فیلان. ریدمان، بعله... پرت نشم حالا خیلی مث پریشب، پریشب بود؟ یا پس پریشب؟ نمی‌دونم. اینکه خانه‌ی پدری شلوغ و پر سر و صدا و به عبارتی پر هیاهوست، خب از سر این است که خواهرهایم هنوز هستند، به قول خاله‌ام از آن سر دنیا می‌گوید شنیدم همه‌ی اوباش جمعین. اوباش گفته بود یا اراذل؟ نمی‌دونم، توی ایمیلم هست، حوصله‌ی خوندنش رو ندارم. شاید بیاد خودش اینجا رو بخونه و ذکر کنه که چی گفته. ولی خب بهرحال موضوع این است که جمعیتِ خونه شادن، اینکه می‌گم شادن، فقط معطوف به این نمی‌شه که شاد به معنیِ خوشحال، ینی جدن شادن، بعله! سیزده نفر داریم توی این چن طبقه خونه در حال حاضر زندگی می‌کنیم. البته وقتی سیزده نفر به حساب میایم که اون فسقلیِ هفت هشت ماهه رو هم به حساب بیاریم که خب الان برای آن‌هایی که از بچه‌ها خوششان میاید تو دوران اوج جذابیت و شیرین بودن است. اینکه یک بچه‌ی هفت چطور جمعیتی از انسان‌های بزرگ سال رو اسکل می‌کنه یه گله آدم می‌شینن فقط تقلید صداش رو می‌کنن تا دوباره اون کارو انجام بده واقعن مایه‌ی خنده‌ست. البته خب این جریان مال منزل ما نبوده که در مهمانی‌ها دیده شده، به کرات! فقط کافیه فیلم همه رو طوری که معلوم نباشه برای چی دارن این کارو می‌کنن بگیری، یا مثلن با پانوراما این کارو انجام بدی، ته خنده‌ست قیافه‌ها...
خواهر بزرگه فردا پرواز دارد و می‌رود، این یکی خواهرم هم بعد از یکی دو سالی که مستجر پدرم بودن و خانه‌ی خودشان را اجاره داده بودند، هفته‌ی دیگر اسباب‌کشی می‌کنند، ما می‌مانیم و حوضمان.

328

یه چیزی می‌خواستم بنویسم، منتها با خودم گفتم الان نه حالا، فردا میاد می‌خونه، چون می‌‍دونم هر کی نخونه اینجا رو، اون میاد می‌‌‌خونه. بعد با احتساب به این موضوع، با خودم گفتم اگه بنویسمش، نه اینکه نوشتنش مهم باشه‌ها، اینکه من از این دیدی که دارم به قضیه نگاه کردم رو بفهمه، باعث می‌شه همونقدری هم که هست، دیگه نباشه.
اینه که بنده نمی‌نویسم و فقط یاوه می‌بافم.

سلامی چو بوی خوش صنایع الکترونیکی آک

می دانید؟ خاصیت کامپیوترهای آی بی ام این است که بیست سال هم که از عمرشان بگذرد همان بوی لوازم الکترونیکی نویی که از جعبه در میاری رو می دن! تو گویی که از کجا می دونم؟ خب من یه کیس آی بی ام 386 از سال 1369 تو خونه مون دارم - داریم؟ - عکسش رو هم تو فیسبوک تو آلبوم "نوستالژیک" گذاشتم تازشم.
راستش را بخواهید الان اصلن قصد پست نوشتن نبود، یه برنامه ای دانلود کرده بودم، می خواستم اون رو تست کنم که به نوشتن روی آوردم. بعد خب این گوشیه که تو دستم بود، با اینکه الان اصولن باید بوی عرق و چرک کف دستم رو بده، یه آن همون بو رو ازش حس کردم و این شد که دارم یاوه هایم رو خورد تکست باکس توی دستم می دم.

۱۳۹۱ مرداد ۳۰, دوشنبه

سرگردونیام

همین چن روز پیش بود، توی پلاس و فیسبوک یه چیزی نوشته بودم تو مایه‌های اینکه خوابم نمیاد، ولی اگه سرم رو بذارم رو بالشت از خستگی خوابم می‌بره و اینکه نمی‌خوام بخوابم، ولی باید بخوابم چون فرداش باهاس می‌رفتم سر کار و از این گفته بودم که بایدها زور دارن..
اینکه عین همون خطوط رو کپی پیست نکردم واس این بود که نوشته‌ی توی پلاس با فیسبوک کمی کم کمکی فرق می‌کرد.
ولی خب هر دو به این ختم می‌شد که بایدها حقیقتن زور دارن.
امشب قضیه‌ی متفاوتیست، خوابم نمیاد، می‌دونم که برم بخوابم هم خوابم نمی‌بره، چرا که ساعت یک بعدازظهر تازه بیدار شدم، فردا هم که از کار خبری نیست و تطیل، ولی... ولی دلم می‌خواد بخوابم، دلم می‌خواد بخوابم و انقدر فکر نکنم، انقدر فکر نکنم، انقدر فکر نکنم و انقدر فکر نکنم.
باید برم بخوابم تا که خوابم ببره، کاش خوابم ببره، دلم نمی‌خواد از پای لپ‌تاپ بابا پاشم و باز هم وقتی دراز کشیدم توی تختم به نوشتن ادامه بدم، کاش لااقل یکی بود حرف بزنیم.
حوصله‌اش بیاید مرا...

بامدادان

اینکه من گودر ندارم دیگر، خودش هنوز دردیست که خوب نشده و به درک و خب درک که دور است، شاید هم همین نزدیکیست و حالیمون نیست، مگه این نیست که می‌گن خدا از رگ گردن هم به آدمی نزدیک‌تره و اینا؟ ولی خو حس که نمی‌شه! شاید جهنم هم همی این بغل مغل هاس، انی‌وی پرت نشم، که خب اگه بخوام باز به خود این پرت شدنه بپردازم تو عالمی که من توش فک می‌زنم می‌تونم چه قصه‌های درازی برای همین تفاوت پرت شدن‌ها با هم بگم.. داشتم از نبود گودر می‌نالیدم، یکی دو روز پیش بود فک کنم، دیدم آیدین پورضیای از نبود گودر نالیده و گفته به درک که خسته شدین و این‌ها. خب خیلی راس می‌گفت! آدم که نمی‌تونه هی بیاد اینجا پشت سر هم پست بذاره که! ینی اینکه نه اینکه نشه، نه اینکه نتونه، نه اینکه قانون نا نبشته ای باشه یا همچون دری وریِ مشابهی، نه، موضوع اینه که حال نمی‌ده! حالا اصن همه‌ی اینا رو گفتم که اون اول بگم که از اونجایی که درک دور است، ما به تخممان حواله می‌دهیم و هر آنکس که خوشش نیامد، راه خرش را کج کند برود یک بر دیگری.. یک آشناهایی دارم من از همین گودر و این‌ها، البته اونی که اول اومد توی ذهنم بابت این موضوع، از گودر نبود، من خودم آوردمش توی گودر، بعدن که آشناییتمان از حول محور نت خارج گشته بود و حالا ایناش مهم نیست، ولی خو اون خیلی وقتا این حرفو می‌زد یا شاید حتا هنوزم اگه حرف پیش بیاد بزنه که شما مردا اگه این تخم رو نداشتین چی کار می‌کردین؟ و خب اینکه من می‌گم از هر چیزی دم دست تره خودش یه پا جواب اون هم هست.
آخ که چقدر شر و ور می‌نویسم من! خسته شدم. از این همه اراجیفی که بهم می‌بافم صب تا به شب...
این روزها چقدر به جای گفتی تخمی، خواسته‌ام با شعور باشم مثلن کمی، گفته‌ام شخمی، تا شاید به کسی بر نخورد، یا که لااقل کمتر کج بشود چهره‌هایشان. حوصله‌ام سر رفته است بسی.
سر شبی بود یکی از رفقا می‌گفت کامران توام دچار خودسانسوری شدی، بهش گفتم من در زمینه‌ی مبارزه با خودسانسوری رشادت‌ها کرده‌ام در عرصه‌ی اینترنت، چطور که یک همچین تهمتی به من می‌زنی؟ گفت قبلن چرا، ولی الان نع! گفته بودم کجا من خودسانسوری کردم؟ گفت توی همین فیسبوک - همین رو برای این می‌گفت، چون توی فیسبوک چت می‌کردیم. - گفتم اینکه من دیگه کمتر رکیک حرف می‌زنم از سر ادد کردن اساتید یا که جمعی از فامیل است.. گفت خب این خودش خودسانسوریه دیگه، گفتم فامیل فکر می‌کنی کی رو می‌گم؟ فلانی رو می‌شناسی؟ من از اون هم ابایی ندارم، اما فلانی که می‌شود پسردایی‌اش به من گفته که نکند که حرفی بزنی‌ها، آبروی من می‌رود که خب من گفتم به تخمم، ولی خب دلم هم نخواست که حرف این یکی را زمین بزنم. وگرنه که خب این درست است که ماه‌هاست یکی دو خطی توی درفت گوشی‌ام خاک می‌خورد برای نوشتن توی جایی مثل فیسبوک، البته اینکه کسی بیاید فکر کند و بخواهد بگوید که کامران تو چقدر احمقی، خب لیستی بساز و از دید اون‌ها نوشته‌ها رو پنهان کن و غیره که زر مفت است! انگار که حالا خودم بلد نبودم یا نمی‌دونم! حسش نیست، می‌دونین؟ یا کاری نباید انجام بشه یا وقتی انجام می‌شه درست انجام بشه.
هوم، ولش کن، حوصله‌ی ادامه دادن حرف‌های بالا رو ندارم، خسته شدم، نشستم پای لپ تاپ پدر، هوم، پدر، یادم نمیاد تا بحال صدایش کرده باشم پدر، فقط وقتی جایی ازش صحبت کردم اینطور گفتم، یک وقت‌هایی اصلن نباید گفت بابام فلان، چرا که بابای تو برای تو باباست، برای دیگران باید پدرت باشد. آره، مثلن بدانند اینکه تو صدایش می‌کنی جی‌جی، دلیل ندارد که اون‌ها غیر از آقای فلانی - الان ینی فامیلش - صداش کنن.
البته صد سال یک بار هم آقای فلانی صدایش نمی‌کنند، بهش می‌گویند حاج آقا فلانی.
اینکه من از کجا به کجا می‌رسم در نوشته‌هایم، فقط نمه‌ای حکایت از درون ذهن آشفته‌ام دارد. بعضی وقت‌ها، مثل همین الان، بعضی چیزها انقدر سریع گذر می‌کنند که حتا به نوشتن هم نمی‌رسند. امروز بعدازظهر سر یه صحبتی به خواهرم، صحبت از سرعت تایپ شده بود، رفتم توی یکی از همین سایت‌هایی که می‌شه سرعت رو باهاشون تست زد، انقدر کلمات دری وری میاورد که خب نمی‌شد با سرعت نوشت و تایپ فارسی‌ام محدود شد به پنجاه کلمه در دقیقه و فکر کردم وقتی این کلمات شر و ور رو پنجاه تا می‌زنم، حتمن وقتی از درون ذهنم می‌نویسم - مث الان - سرعتم باید دور و بر هشتاد نود کلمه در دقیقه باشد. با همه‌ی این وجود انقدر که سریع گذر می‌کنن مسایل، خیلی‌هاشون به کلمه‌ای تبدیل نمی‌شن که بیان توی تکست باکس ایمیلم برای نوشتن این لانگ پست مسخره.
قبل‌ترها یادمه وقتی چنین پست‌هایی می‌نوشتم، توی خود متن مطرح می‌کردم این موضوع رو که اصلن فکر نمی‌کنم کسی به این خطوط پایین رسیده باشد و چون چند باری ضایع شده بودم توسط رفقایی که می‌خوندن، تصمیم گرفته بودم که دیگر اصلن به این موضوع نپردازم و این تفکر برام پیش اومده بود که کاری غیر حرفه‌ای و مبتدی گرانه است و همون قضیه‌ی ساچ عه روکی میستیک که توی تیکه کلام‌های روزانه‌م به وقت نیاز به کار می‌برم هست. عاره، اینطوریاست، گرچه که الان حقیقتن این سوال برام پیش اومده.. می‌دونی؟ یه وقتایی هست، می‌شینم یکی از همین پست‌های این چنینی رو می‌خونم از افرادی که بر فرض سال‌هاست می‌شناسمشون و اون‌ها حتا اسمی از من نمی‌دونن، شاید حداکثر چیزی که از من دیده باشن، یه آی‌پی باشه که اون هم خب براشون ناشناسه صددرصد و بخاطر سپرده نمیشود که! آره، یه وقتا که همچین متن‌هایی رو می‌خونم، نصف جاهاش با خودم می‌گم بسته، تا فلان خط رو می‌خونم، دیگه نمی‌کشم، می‌گم اگه از اینجاش درست نشد، از اینجاش اگه جذاب نشد واسم دیگه نمی‌خونم، ولی خب همه‌ی این‌ها برام شده زر مفت. زر مفتی که تحویل خودم می‌دم، آدما نسبت به شناختی که ازشون دارم، حال اینکه ندیدمشون، اینکه حتا یک کلمه هم باهاشون حرف نزدم، اینکه صداشون رو نشنیدم، اینکه فلان و بهمان و زهرمار، اصلن مهم نیست، اون خیالی که من ازشون سراغ دارم مهمه، وقتی توی خیال مهمِ من مهم باشن، خطوط طولانی که هیچ، صفحه‌های دراز و تومار مانندشون رو هم خوندم و می‌خونم، یه وقتا عاشق بعضی از کسانی هستم که می‌خونمشون، می‌دونی؟ مثلن یه چیزی می‌نویسه طرف، با خودم می‌گم ای جان، ای جان به این نگاهش، یه وقتا شده طرف حتا فقط یه مصرعی روی عکسی نوشته و به عنوان پست گذاشته روی بلاگ، واکنش من چیست؟ من می‌گویم آخ، آخ که چقدر تو نازی. می‌دانید؟ اصلن انگار دلبری می‌کند از من. بی خبر.
حال اما، من نه ناز می‌نویسم، نه خودم ناز هستم که خب بعد از این همه نابودی، با این یک تکه که خودم ناز نیستم نیشم کمی نم نمکی باز شد، آخر می‌دانید؟ من از اوناشم که به قول رفقای قدیمی که می‌گفتن فلانی من اگه قیافه‌ی تو رو داشتم، فلان چارراه رو می‌بستم... خلاصه اینکه برای خواننده سخت است به این خطوط برسد، بدون اینکه بپرد از سر تک و توکشان.
مدتیه با یکی از اساتید، همونی که اون اول گفتم تو فیسبوکه و اینا، تو همی این فیسبوک ارتباط دارم، موجود جالبیست، دو ترم باهاش کلاس داشتم، یک ترم رو که شونزده جلسه باید باهاش کلاس می‌داشتم رو جلسه‌‌ی چهارم رفتم سر کلاسش، ینی وقتی که اصلن باید حذف می‌شدم، یک ربعی مونده بود به آخر کلاس که رسیدم، شیش طبقه پله رو رفته بودم بالا، اواسط اردیبهشت بود به نظرم، کلاس که تموم شد، رفتم پیشش و بعد از سلام علیک و این‌ها، گفتم استاد نمی‌تونم بیام کلاستون، ساعتش برای کار من نابود است و... پریده بود وسط حرفم و گفته بود جناب فلانی، این موضوع اصلن مهم نیست، شما فقط آخر ترم اگر نمره بیارین، من براتون حاضری رو می‌زنم. کمال تشکرم رو ابراز داشته بودم و دیگر ندیده بودمش، تا اینکه یک هفته قبل از امتحان که همین یکی دو هفته پیش بود، بچه‌ها خبر دادن که هی فلانی، فلان پنجشنبه بیا کلاس، استاد می‌خواد بخشی از سوال‌ها رو بده، می‌دونم که ممکنه کسی که این خطوط رو بخونه، با خودش بگه چه دانشگاهی می‌ری تو! که خب نگو که نیام دانشگاه خودت رو با هزار تا دلیل دیگه بزنم تو سرت، بگذریم از اینش، اون روز رفتم سر کلاس و نیمی از سوال‌ها رو تقریبن گفت و اون میون خوش و بش‌ها کرد و حتا حرف‌هایی زد که حسابی جا خوردم، حس کردم که این آدم چقدر من رو می‌شناسد، با اینکه چندان باهاش هم کلام نبودم، ولی خوب منو می‌شناسه، اون روز گذشت، تا امتحان رسید و من هم ذره‌ای وقت برای خوندن پیدا نکردم و رسمن رفتم گند زدم به ورقه و از همونجا ویلا - خیابونش - رو پیاده انداختم رو به پایین و به فلاح‌پور هم که رسیدم یک نگاهی کردم و آهی کشیدم از سر کوچه تا به آخرش تا رسیدم انقلاب و از اونجا هم تا چارراه ولیعصر رفتم تا برسم به محل کار.
تقریبن یک هفته پیش بود، یکی از بچه‌ها زنگ زد و بعد از کمی صحبت گفت کامی نمره‌ت رو دیدی؟ رو سایته‌ها، خدافظی و رفتم دیدم بهم نمره داده. مونده بودم، دیدم اینطوری راه نداره، رفتم تو فیسبوک براش مسیج گذاشتم و از این گفتم که خودم می‌دونم نمره‌م حتا اونقدری نبوده که بخوای دست بالا بگیری قبول شم و می‌دونم که خواسته با این وضعیتی که من دارم واقعن کمک کرده باشه و خلاصه از این باب حرف‌ها و تشکر و اینا. فرداش که جوابش رو خوندم، از خلوص بنده همی لذت برده و از کلماتی که به کار برده بود، کاملن مشخص بود که از کار خودش راضی‌تر شده که به منِ نوعی نمره رو داده و الخ.
من هم دیدم حالا که سر صحبت باز شده، بیام سواستفاده کنم، من هم که عاشق حرف زدن با کسانی که حرف زدنشون رو دوست دارم. گفتم فلان روز - همون پنجشنبه‌هه - یادته اون حرفا رو بهم زدی و اینا؟ چطو که آخه اینطور؟ برام توضیح داد...
و خب من خرابِ توضیح دادنش شدم، آدم کمیاب و نازیست، حیف که استادِ خانم رو نمی‌شود ازش درخواست رفاقت و معاشرت بیشتر کرد، مگر خودش پا باشد که خب اینطور به نظر نمیاید. وگرنه هم صحبتی با این افراد مایه‌ی سرافرازیست.
تو همین صحبت‌های این چند روز به من می‌گفت تو برات مهم نیست، بقیه چی بگن، وقتی یه چیزی رو نخوای، نمی‌خوای، خواسته‌ی بقیه مهم نیست، وقتی نمی‌خوای ینی نمی‌خوای...
این حرفاش درد داشت، چرا؟ یه روز یه نفر بهم می‌گفت تو وقتی یه چیزی رو بخوای و بهت بگن نه، سماجت نمی‌کنی، پافشاری نمی‌کنی تا به دستش بیاری و...
فکر کردم با خودم، چقدر سخته. آدمی هم این باشد هم آن و هر دو درست باشد و وضعش این.
با خودم فکر کردم، لعنتی خب وقتی من دلم نمی‌خواهدش، هزار نفر هم بیایند بگویند برایت خوب است، برایش خوب است، برایتان خوب است. نمی‌خواهم که نمی‌‌خواهم دیگر. اصرارتان بی فایده‌س عزیزانم.
و خب از طرفی هم فکر کردم، لعنت، من هیچ‌وقت طوری که او را خواسته‌ام کسی را نخواستم، حتا برای هیچ‌کس این چنین غرور زیر پا نگذاشته‌ام، اما وقتی گفت نه، با خودم گفتم می‌گه نه، نه ینی نه دیگر، وقتی نمی‌خواد ینی نمی‌خواد دیگه.
ساعت بیست دقه به دو شد، هه، مسخره‌ست.. نمی‌دونم بگم یاد چی افتاده‌ام، کشتی‌های غرق شدم، چک‌ها برگشته‌م، کاش یه چیزی بود بیشتر وصف می‌کرد، اینا حال نمی‌ده. به قول کدیین که هیچ هم ازش خوشم نمیاد، ولی خب یه وقتا حرفای توپی می‌زنه، بدبختی اینه که بدبختی هیجانش بیشتره. آره، باس حال بده یه وقتا.
بدترین چیزی که پست رو با ایمیل نوشتن داره اینه که نمی‌تونی برچسب بزنی روش و من هر چند وقت یه بار میام تو خود بلاگر و ده بیست پست آخر رو برچسب می‌زنم و میام بیرون. اما امشب خیلی دلم می‌خواست این پست رو برچسب بعدازنیمه‌شب‌ش رو حتمن بزنم.
برچسب بعدازنیمه‌شب، هم خاصه و هم خاص نیست، خاص نیست چون هر پستی، همین که بعد از ساعت دوازده شب و قبل از پنج و شیش صبح بوده این برچسب رو داره، خاصه چون خب بعدازنیمه‌شب بوده.

324

ما آه داریم که خو در میاد، ناله هم می‌کنیم هر از گاهی، فقط این فغان رو که توی لغت‌نامه‌مون داریم و نمی‌دونیم واس چیه، حالیم نی! ینی همه فک زدن‌هایی که الان، ینی امشب دارم می‌کنم رو با یه گوگل کردن می‌شه فهمیدا! ولی کونش نیست.
خلاصه‌ی مطلب اینکه تو کفم که این فغان چیه که در ادامه ی آه و ناله میاد. حتمن منم در اومده ازم، فقط حالیم نشده...
این روزا به فنا رفته‌ام همی، می‌دانید؟

323

می‌گن سخن که از دل دراد لاجرم به دل می‌شینه؟ حرفه؟ چیه؟ همو اون. حالا اصن ایناش مهم نبود، می‌خواسم بگم اینا که اینا رو می‌گن، نگفتن درد که دراد کجا می‌شینه؟ اصن می‌شینه حالا واقعن یا چی؟
همین دیگه، یه خری رسیدگی کنه.

۱۳۹۱ مرداد ۲۷, جمعه

یخت

محسن چاوشی یه شعری داره که اسمش هر روز پاییزه‌س، بگو خب.
از همون سری آهنگاس که بهم گفتن گوش کن، منم چشمی گفته و گوش جان سپرده‌ام.
وقتی واسم فرستاد، اسمی رو فایل نبود، ازش پرسیدم، گفت Everyday Is Autumn، سه تا از آهنگای آلبوم قطار رو برام فرستاده بود، بعد که اسماشون رو گفته بود، پرسیده بودم پس چرا اسم ترانه‌هاشو انگلیسی انتخاب کرده؟ گفته بود انگلیسی نیست، یه طوری گفتم تو بفهمی! که خب البته من همون جا کمال تشکرم رو ابراز داشته بودم.
بگذریم.
همه حرفم این بود که بگم هر روز جمعه‌ست و هر لحظه غروب جمعه‌ست...

۱۳۹۱ مرداد ۲۶, پنجشنبه

سرگردونی

امروز تو خونه می‌گفتم من اون موقه‌ش هم که تو دفتر خودمون بودم و واسه کارم بیرون نمی‌رفتم انقدر کم از خونه بیرون نمی‌زدم، دارم دیوونه می‌شم. حالم از این استراحت مطلق بهم می‌خوره!
سخت است، بسی سخت است بعضی خیابان‌ها را نرفتن، بعضی‌ها رو ندیدن، بعضی حرفا رو نگفتن، کلمه‌هایی رو نشنفتن، چشم‌هایی رو ندیدن...
ساعت پنج و نیم صبحه که دارم اینا رو می‌نویسم، انقدر که استراحت کردم خسته شدم، یک وقت‌ها به بعضیا می‌گم که فلانی انقدر که خوابیده خسته شده، الان خوابیده که خستگی اون خوابه در بره. یا همون قضیه که می‌گن خواب خواب میاره! طی این هفته‌ای که گذشته انقدر استراحت کردم تمام ساعات خوابم بهم ریخته، خسته‌م...
هی نازنین، خیلی خسته ام

۱۳۹۱ مرداد ۲۵, چهارشنبه

سرگردونم

می دانید؟ روزهای داغانیست برای من، دلم می خواهد آنقدر از روزمرگی هایم بنویسم تا لااقل خالی شوم.
بارها صفحه ی ایمیلم را باز می کنم تا که بنویسم، چند خطی می نویسم و حوصله م سر می رود و می گویم خب که چی؟ سر چه کسی را می خواهم در بیاورم با دری وری هایم؟
بعضی وقتها اتفاقهایی میافتد، آنقدر روی ذهنت تاثیر گذاره که می خوای به محض پیدا کردن فرصت بنویسیشون، ولی هر بار که می نشینی تا که بنویسی اش، انگار آنطور که باید بشود نمی شود که نمی شود، اصلن اون حالی که بهت دست داده رو نمی تونی بیاری توی نوشته ت و این حالت رو بهم می زنه و فقط خودت را لعنت می کنی با این قلم افتضاحی که داری و حتا به زور می شه بهش گفت قلم...
می دونی؟ به زعم من پیرمردها دو دسته ن، یکی کسانی که از گذروندن زمان باهاشون سیر نمی شی، یک سری هم هستن که خیلی سخت می شه حتا توی یک اتاق باهاشون زمان رو بگذرونی.
همین چند روز پیشها بود یکی از آن پیرمردهایی رو دیدم که با خودم آرزو می کردم کاش حضورش در زندگی ام پررنگ تر بود، پررنگ تر که چه عرض کنم، یعنی ای کاش که حضور داشت و فقط به یک صحبت تقریبن بیست دقیقه ای ختم نمی شد.
از کوچه ی خودمان - یک کوچه بعد از چارراه ولیعصر به سمت میدون انقلاب است، همان جایی که اکثرن فقط به "همون کوچه سنگفرشه" می شناسنش - پایین آمده بودم و رسیده بودم به انقلاب، آنهایی که حضور من رو زیاد در اطرافشان دیده اند می دانند که موجودی هستم که نه فقط به زبان اشاره زیاد حرف می زنم که تبهر خاصی هم در راسندن منظور دارم، از همان بالا که میومدم با راننده تاکسی زرد رنگی که توی ترافیک ایستاده بود حرف می زدم و بهش می گفتم من فقط تا انقلاب میام و اون می گفت اگه آزادی می ری بیا بریم و من می گفتم می خوام برم شهرک غرب و راه افتاده بود، پشت سرش 405 دودی رنگی بوق زد و به اشاره گفت که بیا بالا. همین که نشستم روی صندلی جلو قبل از اینکه طبق عادت سلام کوتاه همیشگی ام را کنم، مرد خیلی گرم و تقریبن کش دار سلام کرد، جا خورده بودم، لبخندی اومد رو لبم گفتم سلام، با همون لحن گرم که شبیه به مجری های لایوشوها بود گفت عصرتون بخیر، گفتم عصر شما هم بخیر! مرد شروع کرد به انگلیسی حرف زدن و ازم راجب فهم انگلیسیم پرسید و جوابشو دادم و از اون لحظه به بعد دیگه فقط انگلیسی حرف زد. حیرت، غم، لذت و هیجان از شنیدن حرفاش همه با هم قاطی شده بود، مرد یک بند حرف می زد و حتا کوچک ترین کلمه ای نمی گفت که بخواهم مخالفت کنم، پیرمرد دل پر غصه ای داشت، تنها کاری که از من برآمده بود لذت متقابل برای او بود از هم صحبتی ام. حرفهایش بماند که چه ها گفت، فقط می دونم وقتی تو میدون داشتم از ماشینش پیاده می شدم، دو دل شده بودم، بین رفتن و موندن و حرف زدن باهاش، پیرمرد که خلبان هلی کوپتر بازنشسته ارتش بود غرورش اجازه نداد حتا بگویم باقی پول برای خودت، دستم رو گرفت اسکناس رو مچاله فشار داد کف دستم و مچم رو بست. همه اش بسته به آدمی بود که به ملاقاتش می رفتم، هر کس دیگری بود بی خیال می شدمو قرار رو کنسل می کردم و به مرد می گفتم بریم دوری بزنیم در شهر...

خودم هم نمی‌دانم چه می‌خواهم

مردن سخت است، اما همیشه آسانترین راه بوده است.
در اوج خواستنش هم انگار که دلت زیر لب بگوید کاش نیاید.. کاش نیاید...
وقتی انقدر خسته ای که فکر می‌کنی آیا بالاتر از این هم هس؟ فک می‌کنی این دیگر خود سیاهیست و خب از سیاهی هم که بالاتر رنگی نیست.

۱۳۹۱ مرداد ۱۹, پنجشنبه

:|

می‌دونی؟
یه وقتا با کسی رفاقتی داری، کلی ارزش براش قائلی، نه برای طرف که برای رفاقتت، چرا که معتقدی ارزش رفاقته از خود یارو بیشتره و مردک اون قدرام با ارزش نیست.
ولی با وجود همه‌ی این مسایل همه جوره خودتو فدای رفاقت می‌کنی.
اما یه روز میاد از یه جایی حرفایی که پشت سرت می‌زده رو می‌شنوی.
تازه بعد از چندین سال می‌فهمی شاید حتا رفاقتی در کار نبوده، طرف فقط برای پوششی بر روی گندکاری‌‌های خودش با تو می‌پره تا بگه فلانی هم فرقی با من نداره. اونم تو همون کثافتی که من غرقم غرق شده...

۱۳۹۱ مرداد ۱۲, پنجشنبه

روزمرگیِ این روزهام

نزدیک ده و نیم بود که رسیدم مغازه، رفیقم یا همون شریکم نبود، برادر نوزده ساله‌ش که کارمند حقوق بگیرمون به حساب میاد، نشسته بود پشت میز و داشت با یکی از دوست‌دخترهاش حرف می‌زد.
گفتم "باز تو لاس خشکه رو بغل کردی؟"، خندید و به حرف زدنش با دخترک ادامه داد، رفتم نشستم پشت میز خودم و خبر ورزشی که افتاده بود روی میز رو ورداشتم دست گرفتم، همینطور که به اخبار و حاشیه‌های مسخره‌ی فوتبال سرک می‌کشیدم، حرفای پسرک رو هم می‌شنیدم و با خودم فکر می‌کردم وقتی چارده سالم بود هم دخترای اطرافم انقدر خودشون رو پایین نمی‌دیدن که تا این حد سبک باهاشون حرف بزنم.
نمی‌دونم موضوع از چه قرار بود! فقط می‌دونم از رفتن حرف می‌زدن و نسبت به حرف‌هایی که می‌زد هر چند دقیقه یک بار - یک ساعتی حرف زد - تیکه‌های سنگینی می‌گفتم و اون هم پشت تلفن تکرار می‌کرد. اولش می‌گفت همکارم می‌گه فلان، یه کم بعد می‌گفت همون همکار کار درسته‌م می‌گه بهمان، آخرای صحبتش که بود یه حرفی زدم که یادم نیست مال کی بود و متسفانه حوصله‌ی سرچ کردن هم ندارم، می‌گفت رفتن که بهانه نمی‌خواهد، بهانه‌ی ماندن که تمام شد کافیست. وقتی با "از قول یه بنده خدایی می‌گن" حرفم رو شروع کردم و این جمله رو گفتم، یه خورده ساکت شد و پشت تلفن گفت همین همکارم که همیشه حرفای قشنگی می‌زنه می‌گه فلان. الان یادم اومد که اون وسطا بهش گفته بودم "اینم یادم نیس کی گفته بود، ولی خب خیلی خوب گفته، می‌گه که هر وقت بین رفتن و موندن شک کردی، حتمن برو. کار نباید به شک می‌کشید." از اون روز نزدیک یه ماه می‌گذره، حالا نصف وقتا مشورت می‌کنه که "اینطوری می‌گه! چی بگم؟"
بدبختی اینجاست که به رفیقم هم سرایت کرده، گوشیش رو می‌ده به من، شماره می‌ده، می‌گه مخو بزن، من هم از اونجایی که جای خودم نیستم و غرور خودم رو به دوش نمی‌کشم، طوری تکست می‌زنم که بعد از دو-سه تا دخترک‌ها زنگ می‌زنن، اما این دیوانه بر نمی‌داره و توی این گرما می‌گه بیا بریم بیرون، می‌ریم به مدت یه ربع ولیعصرو بالا پایین می‌کنیم و توی اون یه ربع همه‌ی احتمالات رو می‌سنجه، بهش می‌گم چی بگه در برابر هر حرف و بعد خودش زنگ می‌زنه، سه دقیقه حرف می‌زنه و واسه فرداش قرار می‌ذاره...
جماعت! با خودتان نگویید که چقدر ما کار می‌کنیم واقعن و این‌ها، این مسایل همه‌ش قبل از ظهر اتفاق میافته، ما قبل از ظهر کلن فقط کار بانکی داریم، مشتری نداریم، بعدازظهر عین سگ می‌دوییم. خیالتان راحت، آسان نیست آنقدرها هم مث سگ دویدن.