۱۳۹۳ مرداد ۹, پنجشنبه

528

هر چقدر احمقانه، با اينكه مى خوام از خواب بميرم.
ولى دلم نمى خواد بخوابم.
مى دونم كه دير يا زود، پنج دقيقه يا حداكثر ده دقيقه ى ديگه بدنم على رغم ميل باطنيم به نخوابيدن، مى خوابه.
انگار كه دلم مى خواد خودمو آزار بدم.
خودم هم نمى دونم چرا.
امشب از خودم مى پرسيدم به چى دل بستى؟ باد؟

هر چقدر دستم روى صفحه موند و هى خوابم برد و صفه ى گوشى روشن موند و بيدار شدم و درى ورى هاى تايپ شده رو پاك كردم بسه، بخوابم.

۱۳۹۳ مرداد ۳, جمعه

۱۳۹۳ مرداد ۱, چهارشنبه

526 - Never let her go they said, they never said how

يه موقعى يه نوتى خونده بودم تو ناين گگ كه نوشته بود وقتى به يه دختر تكست مى دى و اون هميشه همون موقع جوابت رو مى ده جورى كه حس مى كنى بيست چار ساعته گوشيش دستشه و وقتى باهاته به گوشيش اصلن دست نمى زنه. هيچ وقت نذار از دستت بره.

يه وقتا كه اون آدم باهاته ممكنه يادش بره گوشيش رو كجا گذاشته، ممكنه وقتى با تو مياد تو اتاق گوشيشو بذاره توى سالن به شارژ بمونه...
با خودم مى گم اما حالا، حالا وقتى يواش يواش سرعت جواب دادنش كم مى شه چى؟

525 - You are the key

That awesome moment when you realize you are the reason your friends hanging together.

۱۳۹۳ تیر ۳۰, دوشنبه

524

گاهی وقتا، بعضی از رخدادهای زندگیت که به وقوع می‌پیوندن.
چه شاد و چه غمناک.
فرداش که از راه می‌رسه، با خودت یاد دیروزت میافتی، یه وقتا، ساعت‌ها و دقیقه‌ها رو هم یاد می‌کنی. شاید با خودت فکر می‌کنی یک روز گذشت... با خودت شاید تمام لحظه‌ها رو مرور کنی، شاید به روشنایی روز نگاه کنی و فکر کنی همین موقع بود که فیلان...
فردا که بیاد، اگه قضیه اونقدر برات مهم باشه که هنوز هم حالت دگرگون باشه، حساب روز دوم رو هم می‌کنی.
روز سوم؟ نه دیگه، روز سوم حساب ساعات رو نداری، فقط یا خوشحالی یا غمگین.
به یک هفته که رسید، با خودت می‌گی یه هفته شدها، شاید ذوقش رو کنی، شاید غمگین بشی از اینکه تموم شد، شاید رها شی از اینکه تموم شده، شاید خوشحال باشی که گذشت... كه این هم گذشت.
احتمالن دیگه با تاریخ یادش نکنی تا سر یک ماه، رخدادهای غمناک، بیشتر به یادت میان این موقع‌ها، شادها معمولن چیزایی‌ان که ديگه اگر قرار باشه ياد بياريشون سر يه سال به ياد مياريشون، گرچه كه گاهى انقد خوبن باز هم حواست هست بهشون...

اينو سه شنبه پيش نوشته بودم، مى خواستم ادامه ش بدم، ولى ديگه نمى دونم.

523

وقتايى كه انقدر سر ذوقم كه بعيد نيست چشمامو كه مى بندم خودم در حال پرواز ببينم و با خودم بخونم
I believe I can fly
I can touch the sky...
همون موقع با مغز سقوط كردم كف آسفالت.

۱۳۹۳ تیر ۲۷, جمعه

522

هنوز هم گه گدار افرادى رو مى بينم كه براى اينكه مثلن بگن چقدر فلانى رو دوست داشتن.
از اين نوشتن حالا كه فلان كس نيست، به يادش جق زدن!!!
بد نيست. :)
به زعم من آدم ها هر وقت بخوان عشق، ياد و خاطره ى كسى رو به لجن بكشن بهترين كار سر زدن به حمام خانه شان است.
لااقل فكر مى كنم هيچوقت در غياب كسى كف دستى زدن باعث بهتر شدن نمى شود.
فقط كثافت كارى و تو خالى بودنش رو بيشتر مى كند.
شايد براى فراموشى راه خوبى باشد.
اما تفت ندهيد كه بخاطر عشقتان و ازين دست كسشرها، با تشكر.

521

از او، تنها قلب او از آن من است. باقى اش نه.

۱۳۹۳ تیر ۲۳, دوشنبه

520

فقط اينكه من خوب مى دونم چرا چراغ قرمزها رو دوست داشتيم.
يادت هست دستت تو دستم بود و چطور احساسم لو رفته بود؟ يادته بعدن چند بار از اون لحظه ياد كردى و  گفتى از خواستن من پر شدى؟

519


انقدر كه اين شعر خوبه، انقدر كه خوبه، گفتم بذارمش اينجا و نگه ش دارم. براى خودم. فقط گاهى فكر مى كنم آيا واقعن اين شعره!؟ كه خب تصميم گرفتم ديگه راجبش فكر نكنم، كه آخه چه اهميتى داره؟
آخ، بميرم براى اونجايى كه گفته
"بهانه برای رفتن زیاد است 
این ماندن است که بهانه نمی خواهد
این ماندن است که دل می خواهد
شهامت می خواهد، عشق می خواهد..."


وقتی قرار است بروی، دل دل نکن...
منتظر نمان  
هیچ اتفاقی ماندگارت نمی کند.
وقتی قرار است بروی، حتما دل شوره هایت را مرور کرده ای
یادگاری هایت را، بغض های پشت سرت را...
یا می روی بی آنکه یادت بیاید کوچه هایی را که قدم زدیم 
و باران هایی که بر سرمان بارید 
و چراغ قرمز هایی که هنوز نمی دانم چرا دوستشان داشتیم.
بهانه برای رفتن زیاد است 
این ماندن است که بهانه نمی خواهد
این ماندن است که دل می خواهد
شهامت می خواهد، عشق می خواهد...

حالا هی تو بگو باید بروی، اصلا همه دنیا را جاده بکش
بگو که عشق به درد شعر ها می خورد 
و من می ترسم از کسی که دیگر 
حتی شعر هم قلبش را نمی لرزاند
کسی که می داند به غیر از من، کسی منتظرش نیست
اما دلش، هوای پریدن دارد...

وقتی قرار است بروی، حتی به آیینه نگاه نکن
شاید چشم های کسی که روبروی تو ایستاده 
منصرفت کند از رفتن
شاید نم اشکی ببینی، غباری
خیالی دور در آستانه ویران شدن
شاید ناخودآگاه در آینه لبخند بزنی
و به تصویر دیرآشنای محصور در قاب بگویی: سلام...
شاید هنوز روح کودکانه ات از گوشه ای سرک بکشد
و نگران باشد که مبادا فراموشش کنی...

تو لبخند بزن!
من غربت پشت آن لبخند را خوب می شناسم
نمی گویم نرو
اصلا مگر چیزی عوض می شود!؟
فقط یک والله خیرالحافظین می خوانم 
و به چهار جهت فوت می کنم...

حتی اگر دیگر نبینمت
هر شب به خوابت می آیم 
تا به یادت بیاورم که بی خداحافظی رفتی...

نیلوفر لاری پور

۱۳۹۳ تیر ۱۰, سه‌شنبه

518

دم صبح، نزديكاى چار و پنج بيدار شده بودم، بيدار بود.
يكم با هم حرف زديم، قربون صدقه ى هم رفتيم.
هر تكستى كه مى دادم، چشممو مى بستم تا جواب بده، با هر بار كه پلكام ميومد روى هم، خواب مى ديدم.
خواب مى ديدم توى تاريكى شب كنار يه جاده تو ماشين نشستم و به يه جاده ى صاف و مستقيم كه هر طرفش دو لاين بود، خيره شده بودم.
با لرزش گوشى بيدار مى شدم، جوابشو مى دادم و وقتى چشمم رو مى بستم دوباره ادامه ى خواب رو با جزيات بيشتر مى ديدم.
به نور ماشين هايى كه از روبرو ميومدن خيره مى شدم، شكافى كه تيراهن هاى ستونى گاردريل وسط جاده توى نور بالاى ماشين ها مى انداخت، چرخش نورى كه از بين ستون هاى گاردريل مى ديدم رو خوشم ميومد.
دوباره بيدار مى شدم...
جاده انقدر خلوت بود كه اگر هر از گاهى ماشينى رد نمى شد، فقط صداى نفس هامو مى شنيدم، ماشين بعدى كه رد شد، فكر كردم اينكه اينطور نور ديده مى شه از غبار توى هواست، زيرلب گفتم با غبار صميمى ام من...
ديگه خوابم برده بود، گرچه كه توى خوابم هم مى دونستم دارم خواب مى بينم.
وقتى ماشينى رد نمى شد كه نورش بتابه، ظلمات شب بود كه همه جا رو فرا مى گرفت، فقط كورسوى نور مهتاب كه از شيشه ى جلو به داخل ميومد باعث مى شد از جزيات صورتش فقط بتونم برق چشماشو ببينم كه به روبرو خيره شده بود و هيچ نمى گفت، نگاهمو آوردم پايين، دستشو گرفتم تو دستم، سرش رو انداخت پايين، جورى دستمو تو دستش فشار مى داد كه ناخوناش به دستم فرو مى رفت، صدام در نميومد، سرشو كه بالا آورد، حالا صورتشم برق مى زد تو نور مهتاب، آروم گفت چى گفتى؟
ديگه يادم نمياد.