‏نمایش پست‌ها با برچسب عنتر. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب عنتر. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ دی ۲۹, دوشنبه

559

داشتيم با هم راه مى رفتيم و بعدش رفتيم نشستيم يه جا... به خودم اومدم با خودم گفتم وقتى دو سه سال همه ش سمت راست يه نفر راه برى و سمت چپش بشينى، معلومه كه عادت مى كنى و نمى تونى به اين زوديا عين آدم راه برى.

۱۳۹۳ آبان ۲۱, چهارشنبه

549

پارسال خرداد-تير بود كه با خودم عهد كردم ديگه فكر رفتن رو نكنم.
چند روزيه دوباره دارم فكر مى كنم دوباره بيافتم تو خطش و براش تلاش كنم.

۱۳۹۳ مرداد ۲۸, سه‌شنبه

532

نگاهش مى كردم و فكر مى كردم خدايا لب هاش شبيه كيه؟ شبيه يكى از همين مدلاى ويكتوريا سيكرته!
يادم نميومد، اما از همين فكرم هم نيشم باز شده بود.
امروز تو اينستاگرام فهميدم شبيه كيه.

۱۳۹۳ خرداد ۲۵, یکشنبه

514

معمولن تو رابطه‌هایی که داشتم، نمی‌گم همه‌شون! بدترین قسمت یا بدترین خاطره یا به قولی worse part اون آخر آخرش که تموم می‌شه نبوده.
همیشه یه کم قبل از اون اتفاق افتاده، یه روز مزخرفی که انقدر با خودت کلنجار رفتی که فقط خودت می‌دونی و خدای خودت.
یه موقعی که می‌شه گفت فقط بخاطر روزای قبل و یا شاید آینده‌ی اون روز نکبتی می‌مونی تو رابطه.
بعد از اینکه مدتی از رابطه‌ی تموم شده‌ت گذشت، حالا به هر دلیل که دلت تنگ شد، شاید حتا دلت فقط برای یه چیز اون آدم تنگ بشه، وقتی می‌دونستی نباید حتا بهش حرفی بزنی، ولی دلت می‌خواست بهش بگی.
به اون روز نکبتی فکر کن، به احساس تنفری که بهت دست داده.
وقتی دلت و مغزت یا منطقت دارن با هم کلنجار می رن که بهش زنگ بزنی یا نزنی؟ تکست بدی یا ندی؟ بری پیشش یا نری پیشش.
اون وقت ببین دلت بیشتر می‌خواد بهش زنگ بزنی یا اون روز مزخرف دلت می‌خواسته باهاش بهم بزنی؟
یا شاید حتا اون روزی که رابطه‌تون تموم شد به این فکر کرده بودی که باید همون روز که اون اتفاق افتاد بهم می‌زدی.

بی ویرایش

۱۳۹۳ خرداد ۷, چهارشنبه

510

يه طورى شونه م گرفته كه واس اينكه بش توجه نكنم پاهامو تو هوا تكون مى دم.
ماه كيريه اين خرداد، اون از پارسال، اين از امسال

۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه

499

گاهی وقتا توی یه لحظه‌هایی از رابطه، با خودت فکر می‌کنی از این به بعد هر وقت این موزیک رو بشنوم یادش میافتم، یا اگه صحبت از این موضوع بشه حتمن یادش میافتم، یا اگه این کلمه رو به کار ببرم یا بشنوم یادش میافتم، این رنگ، این صدا، این خیابون، این مکان، این ماشین، این نیمکت و هزار تای دیگه که الان می‌شه اسم برد.
گرچه که الان فکر می‌کنم یه بار دیگه هم یک همچین پستی نوشتم، ولی چه اهمیتی داره خو؟ دلم می‌خواد بازم بنویسم.
چند روز پیش صحبت از یه رنگی بود و از سر شوخی و خنده طی چند روز هی بهش اشاره شد، فکر کنم از سر اشاره‌هایی که روز سوم بهش شد یادم افتاد یه روزی با خودم فکر کرده بودم هر بار این کلمه رو بشنوم یاد فلانی میافتم.
مثلن یکی از خوبی‌های ولیعصر اینه که انقدر توش راه رفتم و با آدمای مختلف توش گشتم، دیگه فقط همون آخری رو یادم میاره، احتمالن همونی که دلم می‌خواد یادش بیافتم، شاید هم اصلن کسی رو به یادم نیاره، بهرحال ولیعصر هم با همه‌ی خاص بودنش یه وقتا خیلی معمولی می‌شه.
این کارا رو با آدمای دیگه هم می‌شه انجام داد، یه کافه یا رستوران رو با افراد دیگه امتحان کرد و ...
اما چیزی که فراموش کردنش سخته هیچ‌کدوم اینا نیست.
تو برای یه موزیک پنج دقیقه‌ای توی یه سال حدود صد هزار بار وقت داری، برای جایگزین کردن خاطراتت توی رستوران‌ها و کافه‌ها اگه نگیم همه‌ی سال، سیصد روز وقت داری، برای قدم زدن تو کوچه‌ها، رنگ‌ها و صداها... ولی برای تاریخ‌ها هر سال فقط یه روز وقت داری. وقتی یه خاطره‌ای رو تو یه روز می‌سازی و روزش رو به خاطر می‌سپاری یا یه وقتا احتیاج نداری به خاطر بسپاری، هالی‌دی‌ها این کارو برات انجام می‌دن، بدبختی اینجاست که هیچ‌وقت تا به اون روز نرسی حواست نیست قراره چه پدری ازت در بیاره.

می‌دونین؟ نوشتنای من که بیخوده، معمولن کسانی که علاقه به خوندنم دارن بخاطر نوشتنم نیست که می‌خونن، به خاطر منو خوندنه که می‌خونن. اما در همین راستا قلم کسی (+) رو بخونین که خوندنیه.

۱۳۹۲ اسفند ۹, جمعه

496

لیوانای تو سالن رو جمع کردم بردم تو آشپزخونه.
گل‌سرش رو باز کردم.
گفت "آی! نکن کامران! موام می‌ریزه تو غذا!!".
گل‌سر رو انداختم رو میز اپن، لیوان از تو کابینت برداشتم، رفتم طرف کتری که چای بریزم.
همزمانی که لیوانم پر می‌شد، گفتم "به قول یه بنده خدایی، می‌گفت اصلن غذا بدون موی مامان که فایده نداره.".
گفت "من مامانتم!؟".
گفتم "فک کردی اون مامانم بود؟".
خندید، ادامه نداد.
اومدم سر گوشیم، اشک ریخته بود...

۱۳۹۲ شهریور ۱۰, یکشنبه

459

امروز کانورسیشن اس‌ام‌اسش رو از روی گوشی‌م پاک کردم.
هفت دقیقه طول کشید تا پاک بشه.
تمام مدت فحش می‌دادم به سی‌پی‌یوی دوال کورِ گوشی‌م که چه جونی می‌کنه.
از طرفی هم به گوشی‌م حق می‌دادم که براش سخت باشه، فقط وقتی می‌خوای به بالاش برسی پنج دقیقه طول می‌کشه...
میون فحش دادن‌ها، ذهنم میون تکست‌های رد و بدل شده‌ی این هشت نه ماه می‌گشت.
در گذشته بارها و بارها پشیمون شدم از این کانورسیشن یا آرشیو ایمیل پاک کردن‌ها، ولی خب همیشه هم لازم بوده.
یه صدایی می‌گفت کانتکتشم باید پاک کنی؛ کردم.
هر چند برای دلم قضیه همچنان ادامه داره، ولی خب جملگی شک نداریم که دل خر است...

۱۳۹۱ دی ۲۰, چهارشنبه

371

شاید اگه آمار و احتمالاتم خوب بود می‌تونستم حساب کنم چند درصد امکان داره آدمی فرد مورد نظرش رو طرف‌های ظهر - با اطلاع به شاغل بودنش - تو یکی از شاهراه‌های تهرانِ چندین میلیونی ببینه. حالا هر چقدر هم که اون شاهراه نزدیک خونه‌ش باشه، مثل اینکه کسی انتظار داشته باشه وقتی گذرش به چهارراه ولیعصر میافته منی که تقریبن هر روز ده ساعتم رو اونجا می‌گذرونم رو ببینه. حالا شاهراهی که من ازش حرف می‌زنم میدون صنعت بود، تفاوتشون یه ذره دو ذره نیست، ولی خو... اون لحظه‌ای که سر می‌چرخوندم و فکر می‌کردم بعد از چند ماهه که اومدم صنعت؟ چهار ماه؟ وقتی به خودم اومدم که فکرم رو بلند زدم، رو به بغل دستیم کردم و گفتم از مرداد تا حالا چند ماه می‌گذره؟ هیچی نگفت، حتا لبخند هم نزد، کلن هیچی. شاید اصلن نشنید. بعد با خودم می‌گفتم من فقط دارم نگاه می‌کنم ببینم چقدر عوض شده الان که چند ماهه این اطراف پیدام نشده.

چند سال پیش یکی از رفقام یه صب تا شب اومده بود ایران و دعوت‌ش کرده بودم خونه‌مون، اون روز از هر دری گفتیم، یه وقتی صحبت از این شده بود که دخترهای آمریکایی چطوری‌ان!؟ بعد از یه خورده صحبت کردن و وقتی می‌خواست "فول آو شت" رو برای وصف بیشترشون به کار ببره، مونده بود چه واژه‌ی فارسی رو می‌تونه بگه که حق مطلب رو ادا کنه، آخر سر هم به این نتیجه رسیدیم که یه تپه گه و غیره عمرن اون مفهوم رو نمی‌ده و بی‌خیال شدیم و همونطوری به حرف زدن‌ش ادامه داد. بعد از هشت سال زندگی تو وگاس به این نتیجه رسیده بود.
هوم، هر بار به پست این پر چونه‌هایی که منتظرن گوش مفت گیر بیارن تا شروورهاشون رو به خوردت بدن می‌خورم، یاد اون لحظه‌ای میافتم که امیر دستش رو تو هوا می‌چرخوند و اممم و اممم می‌کرد میافتم.
تقریبن تمام این آدم‌ها همونایی هستن که از سکوتت برداشت می‌کنن، حرفی برای گفتن نداری یا به زبون خودشون زبونت تو کونت گیر کرده. می‌دانید؟ در همسایگیِ محل کارم چند تایی از این موجودات که خلق نکردنشون برای طبیعت مسلمن فقط منفعت بوده و بس، زندگی می‌کنن.
با همین آدم و یکی دو نفر دیگه وایساده بودیم به صوبت کردن، داشتم از این می‌گفتم که دو سال پیش اگه پونزده تومن داشتم و فک می‌کردم اگه بخوام برم با حمایت خاله‌م تا یه مدتی می‌تونم دووم بیارم، الان که پولم دو برابر شده می‌دونم که حتا نمی‌تونم پاشم برم و الخ. کلن بحث‌مون تو این محور می‌چرخید که ما - ینی جوون‌ها - تو این مملکتی که سگ می‌زنه گربه می‌رقصه هیچ غلطی نتوانیم کنیم. همین موقه‌ها بود که یه مرد لاغر قدبلند عینکی، با موهای جوگندمی که به چهره‌ش میومد چهل یا که چهل و پنج سال سن داشته باشه، اومد دم در، همه طبق عادت که مشتری میاد، ساکت شدیم، همونطوری که وایساده بودم و وزنم رو روی یه پام و دستم که گذاشته بودم روی ویترین انداخته بودم، داشتم به مرد که نگاه‌ش رو روی صورت چهارتامون می‌چرخوند و کت خاکستریش رو که روی ساعد دستش انداخته بود گرفته بود طرفمون نگاه می‌کردم. مرد گفت "آقایون کت می‌خرین؟"، انتظار یه همچین حرفی رو نداشتم، فکر کردم از این گداهای شیک‌پوشه، سرم رو به چپ و راست تکون دادم که ینی نع، بقیه هم به سبک خودشون گفتن نه، نگاهم به شلوار مرد افتاد که ستِ کتش بود، مرد یه حرکت ناامیدانه به سرش داد که انگار بگه "آهان، باشه، خله خب، باشه، من رفتم"، رفت، بچه‌های دیگه رو نگا کردم، همه همدیگه رو نگاه کردیم، دهنم رو باز کردم، ولی یکی از بچه‌ها همون حرف من رو زد و گفت فک کردم الانه که مثلن بگه پس پول کرایه بده برم تا کرج، ولی مرد هیچی نگفت و وقتی از در رفت بیرون، رفت طرف دختر جوونی که تشخیص اینکه همسرش بود یا کسِ دیگه، سخت بود. از توی شیشه دنبالشون کردیم، به تک‌تکِ حجره‌های پاساژ سر زدن، هر بار مرد می‌رفت جلو، دم در و زن تو فاصله‌ی یکی دو متری می‌ایستاد و روش رو می‌کرد طرف دیگه‌ای، انقدر رفتن تا از در پاساژ مجبور شدن برن بیرون، رفتن.
با خودم فکر می‌کردم کدوممون نداشتیم که مثلن صد تومن، نه دویست تومن بهش بدیم، به کسی که کتِ تنش رو درآورده که بفروشه. ولی انقدر کثافت زیاد شده که... به دروغگویی‌ها نباید جواب داد، نمی‌دم. ولی وقتی شک می‌کنم که آیا طرف دروغ می‌گه یا نه، سخت می‌شه، نه اینکه ندونم که از این وضعیت بدترها چقدر زیاده‌ها، می‌دونم، ولی خب یهو آدمی به خودش میاد که سر چی داره ناله می‌کنه و یکی دیگه تو چه وضعیتیه، می‌ترکه یهو آدم...
می‌ترکه دل آدم...

۱۳۹۱ مهر ۱۷, دوشنبه

349

آدما وقتی باهات تو کافه نشستن و به دروغ می‌خوان تریپ اینو وردارن که من کی‌ام؟ اِوا اینجا کجاست؟ مطمئنن اگه تو چشمات زل بزنن و حرفشونو بزنن خیلی زودتر باور می‌کنی تا اینکه چشماشونو هی تو حدقه بچرخونن و نظاره گر اطراف شن و محیط کافه رو برانداز کنن که چی؟ که مثلن دارن تو ذهنشون جستجو می‌کنن تا که یادشون بیاد که کی‌ان و اونجا کجاست.

۱۳۹۱ مرداد ۲۶, پنجشنبه

سرگردونی

امروز تو خونه می‌گفتم من اون موقه‌ش هم که تو دفتر خودمون بودم و واسه کارم بیرون نمی‌رفتم انقدر کم از خونه بیرون نمی‌زدم، دارم دیوونه می‌شم. حالم از این استراحت مطلق بهم می‌خوره!
سخت است، بسی سخت است بعضی خیابان‌ها را نرفتن، بعضی‌ها رو ندیدن، بعضی حرفا رو نگفتن، کلمه‌هایی رو نشنفتن، چشم‌هایی رو ندیدن...
ساعت پنج و نیم صبحه که دارم اینا رو می‌نویسم، انقدر که استراحت کردم خسته شدم، یک وقت‌ها به بعضیا می‌گم که فلانی انقدر که خوابیده خسته شده، الان خوابیده که خستگی اون خوابه در بره. یا همون قضیه که می‌گن خواب خواب میاره! طی این هفته‌ای که گذشته انقدر استراحت کردم تمام ساعات خوابم بهم ریخته، خسته‌م...
هی نازنین، خیلی خسته ام

۱۳۹۱ تیر ۲۸, چهارشنبه

316

مي‌خواستم بنويسم :'(
نوشتم :('
گفت :'( ديده بوديم، اين يكى چيه ديگه؟
محض كم نياوردن می‌خواستم بگم "اين من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم، چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدمه"
کلش در گذرى از ثانيه از ذهنم رد شده بود، فقط اصلاحش كردم و فرستادم...