‏نمایش پست‌ها با برچسب تنهایی. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب تنهایی. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۴ شهریور ۲۴, سه‌شنبه

573 - تیکه‌پاره از دست‌نوشته‌های دو سه ماه اخیر

•       گفتم گمونم باس بگم خدافظ…
گفت نگو.
گفتم چى بگم پس؟
گفت هيچى.
گفتم هيچى.

•       اممم، يادته گفته بودى بسه ديوونه، انقدر خاطرهبازى نكن؟ تمام عكسامونو پاك كردم، عكسايى كه تو ازم گرفته بودى، عكسايى كه من ازت گرفته بودم، عكساى دو نفرهمون، سايههامون، اسكرينشاتهاى حرفامون، همه رو… اصن ورداشتم اسمتو پاك كردم. بعد ديدم خب تو رو كه پاك كردم از هر كى ديگه هم هر عكسى مونده بود پاك كردم.

•       امروز يه جا خوندم زندگى تو ٨٠ سالگى خيلى حوصله سر بر و خسته كنندهس، خصوصن اينكه ديگه سكس هم نمىتونى بكنى. پس با يكى ازدواج كن كه بتونه بخندونت، مىتونه بخندونت؟

•       هه! تا همين چند روز پيشا صحبت خواستگارى رفتن يكى از دوستان بود، چقدر از دختره خوشش ميومد، بعد فكر كن دو شب قبل از مراسم خواستگارى يكى بياد فيلمى كه از طرف مخفيانه موقع سكس گرفتن و پخش شده رو بهت نشون بده، نه اينكه خود حركته مهم باشهها، ولى اينكه فيلمش هست. اينكه يه خرى اين كارو كرده…

•       يه الدنگى مىگفت نصف اينا ارتباط عاطفى يا نزديك با تو ندارن، هر كى ندونه انگار خودش عاشق دلخستهى منه! والا…

•       گفت تو از همه چى بدت مياد.
گفتم خو من از خيلى چيزا خوشم مياد، ولی فقط اونايى كه بدم ميادو مىگم.
گفت ولى بيشتر بدت مياد.
گفتم ياپ، آيم هيتر.
گفت آيم لاور.
من نگاه…

•       به خدا زشته رو كيك تولد يه نر ٢٧ ساله به قد و اندازههاى من يه ٢ بزارن و يه علامت سوال، توجيهشون هم اين باشه كه قنادى ٧ نداشت. خب به جاى فشفشه و دود و مكافات ده تا دونه شمع خالى مىگرفتين که بهتر بود.

•       چند روز پيش واسه خاطر تولدم همديگه رو ديده بوديم، وقتى داشتم از ماشينش پياده مىشدم، گفت دوست دارم، دوباره برگشتم سر جام، نگاش كردم، گفت هيچى هيچى! هيچى نگفتم، اصن غلط كردم، برو! خدافظ… خندهم گرفته بود، گفتم خدافظ و پياده شدم.

•       مىگفت زن انقد درشت بده، گفتم زن بايد بياد تو بغل جا شه. با ذوق مىگفت آره آره؛ كوچولوموچولو، ريز نباشه البته، يه طورى ظريف باشه كه تو بغل فيت بشه، بيرون نزنه، جا كه كرد خودشو تو بغلت بهش بگى كوچولو. حالا اينكه اون بفهمه از ذوقزدگىِ آغوشش بهش اينو مىگى يا فقط بخاطر هيكلش مىگى ديگه پاى خودش و درك و شناختش از تو.

•       گفتم انصاف نيست تو انقد منو حفظى، گفت نيس تو اصن منو بلد نيستى، گفتم آست رو سريع رو كردى عزيزدلم، گفت آره بابا، من كلا رو بودم از اول با تو.

•       گفت نرو، بمون حرف بزنيم. نشستم سر جام.

•       چقدر خوبه يكى دروغ نگه، رك باهات موافق باشه و بگه پول دواى هر درديه! وقتى كه مىگه برس به خودت و مىگى دارم عين خر كار مىكنم پول درارم خوب مىشه حالم.

•    اگه يكى هست كه حرفت رو قبل از گفتن مىدونه، از حالاتش مىفهمى كه مىدونه، بهش مىگى خودت كه میدونى، اون تاييد مىكنه كه مىدونه، با این حال بازم از احوالاتش مىفهمى كه دلش مىخواد براش بگى و گوش بده؛ اينارو نزار برن، چنگ بنداز به هر چيزى كه لازمه، با هر جايى كه مىتونى نگهشون دار، نزار برن از زندگيت. نزار فقط تو زندگيت باشن، مال خودت بكنشون.


۱۳۹۳ بهمن ۲۶, یکشنبه

560

من…
من بايد گردن مى زدم اين رابطه رو…
بايد تمومش مى كردم هر چى كه بوده رو…
هر چى كه مونده بوده رو…
اسمش اينه كه منِ داشاق كله ى سفت و سختى هستم كه خيلى وقتا خيليا كه گه گدار انتظارش هم نمى ره روم حساب باز مى كنن كه توپ و تشرى رو كه يه گروه شراكت يا يه خونواده 
بايد بخورن رو يه تنه مى خورم، اما… اما خودم كه مى دونم توم چه خبره!

حالا اسمش هر چى كه بود، هر نوعى كه بود، بايد گردن مى زدم اون چيزى كه منو به تو وصل مى كرده رو…
از اينكه تو براى خودت خوشحال باشى و من اينجا - الكى - غصه ى نداشتنت رو بخورم.

پ. ن: از بيست و شيش ژانويه مونده بود تو درفت كه ادامه ش بدم، تا همين جاشو گفتم پابليش كنم، من كه عمرن ادامه نمى دمش. :)

۱۳۹۳ دی ۱۶, سه‌شنبه

557

يه وقتا آدم با يكى مى تونه شب تا صب نخوابه و صبح هم ناراضى نباشه از كرده ش.
يه وقتام آرامشى كه تو نيم ساعت خواب با يكى داره به تمام شب بيدارياش ميارزه.

۱۳۹۳ آذر ۲۷, پنجشنبه

553 - بميرم براى ذهن آشفته م

الان نزديك بيست روزه كه سر تيترهاى يه پست بلند بالا رو نوشتم و هنوز حوصله ى نوشتنش رو پيدا نكردم.
تو اين مدت هر بار كه يه چيزى به ذهنم مى رسه كه بنويسم با خودم مى گم تو اگه خيلى تنگى برو اونو بنويس و اون يكى رو هم نمى نويسم.
اما امشب دلم مى خواست ديگه حتمن يه چيزى بنويسم.
يه چن تا از خورده نوت هاى تيتروارى كه تو اين ده بيست روز نوشته بودم كه مثلن بعد از نوشتن اون پست بلند بالا ادامه بدم رو خوندم، اصلن ازشون سر در نياوردم كه چى بودن و براى چى نوشته بودم و قرار بوده چى بشن. يا حتا اگه يه خورده واضح بود هم نمى دونستم به كجا قرار بوده برسه.
همه رو پاك كردم.
مثلن يكى از چيزايى كه مى خواستم بنويسم و ننوشتم اين بود كه چند روز پيش حواسم بهت بودِ رضا صادقى رو تو ماشين گوش مى دادم، با خودم گفتم اينو اون موقع كه حواسم بهت بود نبايد مى دادم گوش بدى. اون موقع كه خب حواسم بهت بود، الان كه گذشته شده بايد گوش مى دادى. مى فهميدى كى به كيه، گرچه كه فهميدنت هم توفيرى نداشت. حتمن مى گفتى حتمن همينطوره.
تو يكى از نوتا سه خط نوشته بودم كه به خودى خود جالب بود برام، چون واقعن هيچى ايده اى ندارم كه اين چى بوده و از كجا خلق شده،  نوشته بودم:
عكس گرفتن رو پل ٦٤
هوا چطور باشد تو اين فصل و من چى بپوشم
او گاد اوه گاد

حالا شما خودت كس خل بودن منو به نوت بردارى در نظر بگير، موقع درس خوندنمم همين بودم، نوت بر مى داشتم كه مثلن از طريق تيترش بفهمم چه خبره و كى به كيه، هيچيش يادم نمى موند، همينه كه هيچ گهى نشدم ديگه!

تو يكى از نوت ها نوشتم قضيه ى ديوا گفتن فلانى، البته جاى فلانى اسم طرف رو هم نوشتم، ولى خب نمى خوام اينجا بگم كه نكنه - هيم واى! - غيبت بشه. يادم نمياد در رابطه ش چى مى خواستم بگم، اما خب جوك قضيه اين بود كه يه نفر منو به ديواى يه نفر ديگه تشبيه كرده بود، حال اينكه من با اين ريخت زمختم به كجام مى خوره كه لفظ مونث برام به كار ببرن نمى دونم.
چند وقت پيش ها، نمى دونم كى بود، لااقل سه تا چهار هفته پيش، همون روز كه اون عكس خوشگله از پنجره اتاقمو گذاشتم اينستاگرام، همون روز صبح، بيدار شده بودم، ساعت قبل از هفت بود، چون بدون زنگ ساعت بيدار شده بودم، چشمامو باز نكرده بودم، خيلى به ندرت اين موضوع اتفاق ميافته، يعنى در واقع اصلن نميافتاد، اما تازگى آروم بيدار مى شم، نه كه آرامشى در كار باشه كه فقط آروم بيدار مى شم. حتا وقتايى كه مى خوام بازم بخوابم، تا بيدار مى شم چشمام باز مى شه، حالا يا ساعتو مى بينم يا از نور محيط رو چك مى كنم كه ساعتو تشخيص بدم و ... اما تازگى نه، تو اوج بهم ريختگى، كابوس، فكراى درب داغون و ... آرومِ آروم بيدار مى شم.
اون روزم اينطورى بود، چشمام كه بسته بود ياد تهديدايى كه پسرداييم رو كرده بودم افتادم، تهديدايى كه به اشتباه اول توى وايبر براى دوست دوران راهنماييم فرستادم كه هم اسم پسرداييمه، داشتم تحليلش مى كردم، فكر مى كردم پسردايى ١٤ ساله م چه شخصيتى داره، چقدر ممكنه ناراحت شده باشه يا بهش برخورده باشه و اين ها كه ذهنم رفت به چند شب قبلش كه اومده بودن خونه مون. ياد اين افتادم كه اومده بود نشسته بود بغل دستم تا فول آلبوم متاليكا رو بهش بدم، يكى دو ماه قبلش، براى اولين بار تو كل عمرش تو ماشين من نشسته بود كه بريم براى مهموناى خونه ى مامان بزرگ از پرپروك پارك وى پيتزا بخريم. صداى جيمز كه لاورمن رو مى خوند و منم ناخودآگاه باهاش بى صدا لب مى زدم و مى خوندم توجهش رو جلب كرده بود و خوشش اومده بود، از فرداى اون شب تا همون شبى كه اومده بود خونه مون تك تك آهنگاى خوب متاليكارو ازم پرسيده بود و گوش داده بود. خنده م مى گرفت، ياد دوره ى راهنماييم ميافتادم، اون موقع ها متاليكا تو اوج بود و ما چه حماقتايى در مياورديم كه مثلن بگيم ما بيگ فن متاليكاييم.
ذهنم بال هاش باز شده بود ديگه، به هر قبرستونى داشت سر مى زد، ياد گودر افتادم، يادم اومد يه بار چند تا گيف شر كرده بودم از چند تا گربه كه مثلن هر كدوم يه موزيكى گوش مى دادن و حديث گفته بود من مثل هوى متاله مى مونم و سالى و چند تاى ديگه تاييد كرده بودن.
ديگه يادم نمياد تو اون لحظه چه فكرايى از ذهنم گذشت، فقط تا همينجاش يادم مونده، آلارم گوشى در اومد، تو همون ثانيه اول خاموشش كردم، آروم پتو رو كنار زدم، حتا پتو كنار زدنم هم عادى نبود، هميشه با شدت كنارش مى زنم، چون نود درصد اوقات گرمم شده، بلند شدم، طبق معمول بلند شدم برم ببينم هوا چطوره، هه! الان يادم اومد اون "هوا چطور باشد تو اين فصل و من چى بپوشم" رو براى چى نوشته بودم، براى همين جا بود، كار هميشه مه آخه! پاييز زمستون كه مياد هميشه از پنجره بيرونو نگاه مى كنم كه ببينم ابريه يا نه كه اگه لازم شد لباس مناسبترى بپوشم. اون "او گاد اوه گاد" رو هم الان يادم اومد، وقتى پرده رو كنار زدم و پل ٦٤ رو داشتم نكاه مى كردم، چشمم كه به آسمون افتاد، از قشنگيش گفتم او گاد اوه گاد، به حالت دو اومدم گوشى رو برداشتم كه عكس بگيرم.
همينطور كه هى عكساى مختلف مى گرفتم، يادش افتادم، با خودم گفتم بذار براش فيلم بگيرم، پنجره رو باز كردم دستمو بيرون كرم فيلم گرفتم. الان حتا يادم نيست براش فرستادم يا نه!
وقتى باز انگار غم دنيا نشسته باشه تو دلم راه افتادم رفتم، نشسته بودم فكر مى كردم كه تصويراى مشوش خوابم توى ذهنم پديدار مى شدن، تا اون موقع يادم نبود چه خواب هايى ديدم، انگار از تمام آدماى حال و گذشته ى زندگيم يه تيكه اى ديده باشم...
بماند، بماند كه بماند كه بماند.
اون صبح كه شب شد، خواب ديدم با داداشم و پسرعمه م، تو يكى از خيابوناى شيب دار شهر داريم مى چرخيم، پياده، طبق معمول اونا حرف مى زدن و من تو سكوت همراهيشون مى كردم و هر از چندگاهى يه كسشرى تحويلشون مى دادم، تو خوابم هم مثل يه وقتا تو بيدارى شروع كرده بودم درى ورى گفتن و براى مسخره بازى فاز قافيه دار حرف زدن گرفته بودم، سرم طرف آسمون بود، پسرعمه م گفت چى كار مى كنى؟ گفتم سياهى شب رو ديد مى زنم، هيزى شب رو مى كنم. حالا يادم نيست ديگه چيا گفته بودم، فقط يادمه يه چيزايى گفته بودم راجب اينكه شب چقدر پاكه و از اين دست خزعبلات شعرگونه. اونا هم مث منِ كس مغز ويران شروع كرده بودن آسمون سياه و بى ستاره ى تهران رو ديد زدن، جالبيش اينجا بود كه ستاره داشت توى خوابم، همينطورى سرامون بالا بود كه يه چيزى مثل ستاره دنباله دار رد شد، داداشم گفت شهاب بود؟ پسرعمه م گفت يعنى ممكنه شهاب بارون بوده باشه و ماها خبر نداشته باشيم؟ با همون حالت مسخره گفتم معاذالله! خنديد و گفت اصلن مى دونى يعنى چى؟ گفتم نه والا! يكى ديگه ام رد شد،هل كردم و گفتم بذار فيلم بگيرم، شروع كردم فيلم گرفتم كه چند تاى ديگه هم اومد، اما فاصله شون خيلى نزديك بود، نگاهمو از آسمون گرفتم، مسير حركتشو نگاه كردم، تازه فهميديم اونى كه مى ديديم شهاب نبود، نمى دونم كجا بوديم، اما تمام شهر رو مى ديدم كه نورانى هايى كه فك مى كرديم ستاره ى دنباله داره مى خورن توى تهران و منفجر مى شن و تبديل به قارچ مى شن، صداى آژير قرمز ميومد، صورتم از اشك خيس شده بود، حس اين لحظه رو كه تو خواب داشتم قشنگ يادمه، يكى ديگه هم جورى خورد زمين كه بردش به ما هم برسه، آروم سرمو آوردم پايين و گوشيمو نگاه كردم، ساعت 3:00 بود، گرما رو كه روى صورتم حس كردم بيدار شدم. به همون آرومى، جالب بود كه كاملن هوشيار بودم، اصلن هميشه ى وقتايى كه اينطورى بيدار مى شم، هوشيارم. آروم چرخيدم و ساعت گوشى رو نگاه كردم، ساعت 3:00 بود. قبل تر ها بازم اين اتفاق افتاده بود، اينكه ساعت توى خواب و بيدارى يكى باشه.
يادم افتاد اون روز ظهر تو دفتر پسرعمه م بعد از خوندن چند تا خبر اقتصادى، فحش مى كشيد به سران مملكتى و مى گفت اصلن بياد آمريكا بزنه خوار مملكتو بگاد، يه هسته اى بندازه وسط تهران. با داداشم بحث كرده بودن و بازم من تو سكوت هر از گاهى تيكه مى انداختم فقط...

مطلقن بى ويرايش

۱۳۹۳ آبان ۱۶, جمعه

548

همه گذاشتن گذاشتن گذاشتن.
رفتنشون رو گذاشتن واسه پاييز.
به قول حبيبِ چهرازى پاييز چرا هيچ كى بر نمى گرده؟
حالم اصلن خوش نيست.
فقط هر كس بم بگه خوبى؟ مى گم آره، خوبم.
از خوشى از سر كتف هام داره بال در مياد اصن...
برم باقى غرامو اون ور بزنم.

۱۳۹۳ مهر ۲۸, دوشنبه

543

بايد توى فلشم كه تو ماشينه يه فولدر درست كنم، اسمشو بذار Under 40Km بعد آهنگايى كه آدم فقط دلش مى خواد باهاشون ٤٠ تا يا كمتر بره رو بريزم توش. فقطم شبا، تو اين خيابوناى تاريك بدون چراغ...
اول از همه بايد قصه ى گل و تگرگ رو مى ريختم.

۱۳۹۳ مهر ۱۸, جمعه

540

آدما دو دسته ن. نه، يوخده بيشترن، نمى دونم چن تا، بزا بگم بعد بشمرش شما خودت. 
آدما توى فهميدن نقششون تو زندگيت و اينكه چه تاثيرى دارن به چند دسته تقسيم مى شن. 
بزرگترينشون، سواستفاده گرهايى هستن كه تا از موضوع بو مى برن به هر نحوى جريان رو به نفع خودشون بر مى گردونن كه خب بسته به آدماى رابطه دير يا زود كلك بودنشون كنده مى شه. 
يه دسته ى بزرگ ديگه شون اونايى هستن كه كلن اين موضوع رو نمى فهمن، درك هم نمى كنن حتا، اينا اون هايى هستن كه مى زارنت مى رن، يا دلشكستگى هاى آنچنانى برات رقم مى زنن. اينا همونان كه وقتى بهشون بگى هم يا از بيخ و بن تعطيلن و هيچ نمى فهمن يا تبديل مى شن به دسته ى اول و يا اين موضوع رو از ضعف تو مى دونن، كه خب معمولن خود اين ضعفه باعث رفتنشون مى شه. هه! 
دسته ى بعدى اونايى هستن كه وقتى ديگه نيستن، تو تازه نقششون رو مى فهمى، اكثرن آدمى توى اين گروه خودش گند بالا آورده. اينا خودشونم نمى فهميدن داستان رو. 
نمى دونم چرا وقتى اين پاراگراف آخر رو نوشتم تصوير يكى از خونه هاى روياهام اومد جلوى چشمم، البته خود خونه هه نه، همون كوچه هه. يه صبح سرد زمستون، شايدم آخراى پاييز، آخه آسفالت كوچه پر از برگاى زرد و خشكه، ديدى يه وقتا روى زمين باد مياد و برگ ها مى چرخن تو هوا انگار يه گردباد كه از بغل روى زمين خوابيده باشه داره به سمت جلو حركت مى كنه، يه همچين صحنه اى اومد جلوى چشمم، چرا؟ نمى دونم. 
يه دسته اى هستن، نقششون رو مى دونن، مى فهمن، خودشونو به نفهمى مى زنن، مى زارن مى رن. 
يه دسته اى هست، اينا مى فهمن كى ان و چى ان براى تو، توام مى فهمى، اينا همونايى ان كه تو داستاناى تخيلى ان فقط، وجود خارجى ندارن. 
حال ندارم بازم بنويسم، حتا اونى كه مى خواسم همه ى اينارو بگم تا بگم رو هم حال ندارم بنويسم. 

تمام اين حرفا و كلمه هاى بالا رو ديشب نوشتم، نمى دونم ساعت چن بود، ولى مطمئنم از سه گذشته بود. آخراش تو عالم خواب و بيدارى بودم. 
اون موقعى كه ديگه حال نوشتن نداشتم... 
الان ساعتشو نگاه كردم، ساعت ٣:٢٥ بامداد سيو شده بوده. 
مى دونى؟ ديشب همزمانى كه مى نوشتم ديگه حال ندارم، حس پابليش كردنش رو هم حتا نداشتم و با خودم گفتم فردا اين كارو مى كنم. داشتم فك مى كردم فردا شايد اون قسمت آخر رو پاك كنم و بازم ادامه بدم. بعد به خودم مى گفتم تو اكثرن نوشته هايى كه پابليش نمى كنى رو بعدن كه مى خونيشون يا پاكشون مى كنى يا توى اون يكى سيو مى كنى يا شايد فقط براى بعضيا ارسال مى كنى. فك كرده بودم براى يك نفر ارسال كنم و بگم اين از همون نوشته هاييه كه دلم نخواسته جايى سيوش كنم و فقط براى تو مى فرستم و بعدن پاكش مى كنم. 
صب وقتى از خواب بيدار شدم، البته صبح ينى ساعت ١١، طبق معمول كه عادت به چك كردن آثارش توى نوتيفيكيشن هام دارم گوشيو نگاه كردم. خبرى نبود، از ارسالش پشيمون شدم. 
بلند شدم رفتم حموم و به ديروز و پريشب فكر كردم، به ساعتايى كه گذرونده بودم، به آدما، تازه وقتى داشتم پروسس مى كردم يهو با خودم گفتم عه، راستى اين هيوا همون داداش شيواست. باز با خودم گفتم چرا يه نفر بايد اسم پسرشو بذاره هيوا؟ به قول رفيقم كه مى گفت هى هد عه هارد تايم اين هاى اسكول، گفتم هيوا كه خوبه، داداش فلانى اسمش رهاس، گفت جدى؟ 
با خودم مى گفتم ديروز كه سر ظهر نشستم تو ماشين و تا شب پشت فرمون بودم بدون نهار خوردن چه شبيه اون روز بود. 
چقدر خيابونارو گشتم، فرعى هاى جديد رو امتحان كردم، ترافيك ولى عصر به همه ى اتوبان گردى ها و سرعت رفتن ها ارجحيت دارد. هوم، الان كه فكر مى كنم مى بينم زر زدم، اينكه با ١١٠ تا سرعت از بين دو تا ماشين جورى رد بشى كه آينه هاى ماشين سانتى مترى رد شن لذت بيشترى داره. همين كه راننده ى اكس ٣ بياد بغل دستتو بت بگه با اين ماشينت خيلى دل دارى اينطورى رد مى كنى، تو بگى فرعى به اصلى ميومدى بهرحال مقصر تو مى بودى و طرف فقط حرص بخوره... 
اصلن همون موقع ها بود كه دلم خواست امشب حتمن بنويسم، يكى از آهنگاى فلشم كه پلى شد، بعد از مدت ها بخاطر سرنشيناى ماشين ردش نكردم، وقتى به شعرش گوش مى دادم، با خودم مى گفتم چقدر داستان ما دو تاس، نه ما دو تا، داستان اين روزاى من با تو. 
امشب همين كه سر و كله ش پيداش شد، از حرفاش حالم عوض شد، به اين ختم شد كه خواهرم موقع رفتن نگاهم مى كرد و بهم مى گفت چته؟ 
يواش يواش دارم نسبت به اين "چته؟" گفتن آدما هيستريك مى شم، يهو ممكنه در كمال آرامش با شنيدن اين كلمه ى سه حرفى كاملن از كوره در برم. ياد هنكاك افتادم، وقتى كه مى گفت كال مى اسهول وان مور تايم. البته من بيشتر ترجيح مى دم به جاى ويل اسميت، چارليز ترون بياد تو ذهنم كه خب همينطور هم هست. 
دلم خواست اينو بگم كه از لبه هاى آيفون ٦ كه گرد شده هيچ خوشم نمياد كه خب امشب به اطلاعم رسوندن اونم از ريخت من خوشش نمياد. 
آدما همونطور كه آفتاب مى گيرن، وقتى موجوداتى مث من وجود دارن كه براى سردردهاى تخمى شون به تاريكى احتياج دارن، تاريكى مى گيرن. البته تاريكى كه وجود نداره، همون نبود نور. 
الان اين گفتن داشت واقعن؟ خب كه چى؟ 
يازده پا شدم الانم دلم مى خواد باز بخوابم، خوابم نمى بره عمرن. به نظرتون چه غلطى مى تونم بكنم براى اينكه خوابم ببره، وقتى گوش شنوا سراغ ندارم؟

۱۳۹۳ تیر ۱۰, سه‌شنبه

518

دم صبح، نزديكاى چار و پنج بيدار شده بودم، بيدار بود.
يكم با هم حرف زديم، قربون صدقه ى هم رفتيم.
هر تكستى كه مى دادم، چشممو مى بستم تا جواب بده، با هر بار كه پلكام ميومد روى هم، خواب مى ديدم.
خواب مى ديدم توى تاريكى شب كنار يه جاده تو ماشين نشستم و به يه جاده ى صاف و مستقيم كه هر طرفش دو لاين بود، خيره شده بودم.
با لرزش گوشى بيدار مى شدم، جوابشو مى دادم و وقتى چشمم رو مى بستم دوباره ادامه ى خواب رو با جزيات بيشتر مى ديدم.
به نور ماشين هايى كه از روبرو ميومدن خيره مى شدم، شكافى كه تيراهن هاى ستونى گاردريل وسط جاده توى نور بالاى ماشين ها مى انداخت، چرخش نورى كه از بين ستون هاى گاردريل مى ديدم رو خوشم ميومد.
دوباره بيدار مى شدم...
جاده انقدر خلوت بود كه اگر هر از گاهى ماشينى رد نمى شد، فقط صداى نفس هامو مى شنيدم، ماشين بعدى كه رد شد، فكر كردم اينكه اينطور نور ديده مى شه از غبار توى هواست، زيرلب گفتم با غبار صميمى ام من...
ديگه خوابم برده بود، گرچه كه توى خوابم هم مى دونستم دارم خواب مى بينم.
وقتى ماشينى رد نمى شد كه نورش بتابه، ظلمات شب بود كه همه جا رو فرا مى گرفت، فقط كورسوى نور مهتاب كه از شيشه ى جلو به داخل ميومد باعث مى شد از جزيات صورتش فقط بتونم برق چشماشو ببينم كه به روبرو خيره شده بود و هيچ نمى گفت، نگاهمو آوردم پايين، دستشو گرفتم تو دستم، سرش رو انداخت پايين، جورى دستمو تو دستش فشار مى داد كه ناخوناش به دستم فرو مى رفت، صدام در نميومد، سرشو كه بالا آورد، حالا صورتشم برق مى زد تو نور مهتاب، آروم گفت چى گفتى؟
ديگه يادم نمياد.

۱۳۹۳ خرداد ۳۰, جمعه

515

لابد یک وقتی هم به خودم میام و می‌بینم مدت‌هاست با هم حرف نزدیم، فکر می‌کنم چه به مرور تموم شدیم برای هم، یه دلم می‌خواد دنبال مقصر بگردم، یه دلم می‌گه خب که چی؟ لابد می‌رم توی کانتکت‌هام و به اسمش زل می‌زنم که آیا پاکش کنم یا نه؟
آدما وقتی سرد می‌شن، بی تفاوت می‌شن، آروم آروم کم می‌شن، به مرور تموم می‌شن، از همدیگه می‌رن، دیگه برگشتنشون ممکن نیست.
اما انگار برای اونایی که تو یه نقطه‌ی عطفی تمومش می‌کنن، همیشه یه راه برگشتی هست، انگار که گند نزده باشن به همه‌ی خوبی‌هایی که از همدیگه به یاد دارن.
می‌دونی؟ یه وقتا آدم وقتی به یکی علاقه داره و از طرفی هم نمی‌خواد، حالا به هر دلیلی - دلیلش اینجا مطرح نیست - هی برای خودش بهونه جور می‌کنه، مثلن وقتی یکی رو عاشقی، ایرادهاش هم برات بانمکه و بهش عشق می‌کنی، اما وقتی می‌خوای از یکی زده بشی، می‌‌خوای ازش دل بکنی، ساده‌ترین ایرادهاش رو هم برای خودت بزرگ جلوه می‌دی. خودتو گول می‌زنی، اونو به گند می‌کشی.

خودم می‌دونم گنگ می‌نویسم، فردا نیا به من بگو ما می‌خونیم بلاگت رو، ولی هیچی نمی‌فهمیم. انگلیستم که امشب حذف شد برادر من.

سرسری، بی ویرایش

۱۳۹۳ اردیبهشت ۲۴, چهارشنبه

507

كامى كى را دور ريختم.
از هر جايى كه يادم بود حذفش كردم.
ديگه دلم نمى خواد حرف بزنم راجبش كه چرا...
ذهن ديگران هم خود به خود عادت مى كنه، نكرد هم گوشزد خواهم كرد.
تا كه صدام نكنن.
غمگينم.
انقدر اين دو روز رو به الكى خوش بودن سر كرده ام كه به خودم هم تلقين شه.
انقدر نقش بازى كردم تا كه عمرن كسى بفهمه توم چه خبره.
اما الان زده بالا.
با كار خفه نكردن خودم و خسته نشدن تو روز تعطيل باعث شده اين وقت شب حالم بهم بريزه.
از تو يكى انگار داره مى خورتم.
لعنت.
لعنت به همه ى تلخندايى كه اين روزا تحويل مى گيرم.

۱۳۹۳ فروردین ۱۳, چهارشنبه

502

همین که از شلوغی و هیاهوی سیزده به در رهایی یافتی و مهمونا رفتن.
از سر بی‌حوصلگی می‌خزی توی تختت، توی تاریکی دراز می‌کشی و به سقف زل می‌زنی.
بدون اینکه چراغ رو روشن کنه - چون می‌دونه تو از هر چی نوره نفرت داری - میاد بالاسرت، دقت می‌کنه ببینه چشمات بازن یا که بسته‌ن، آروم اسمتو صدا می‌زنه که نکنه یه وقتی خواب باشی و بیدار بشی، سرتو برمی‌گردونی طرفش که ینی حواسم بهت هست، که ینی بیدارم.
ازت می‌پرسه چیزی شده؟ می‌گی حوصله ندارم، می‌گه چرا؟ می‌گی فقط حوصله ندارم.
انقدر می‌شناست که می‌دونه نباید بیشتر بپرسه، می‌ذاره توی غار تنهاییت هر چقدر دل لعنتیت خواست بپوسی.
مادرم، یه دونه باشه. :)

۱۳۹۲ اسفند ۱۱, یکشنبه

497

کاش بود یک نفر این حوالی که می‌خوندم نوشته‌هاشو... دلم برای خوندن آدم‌ها تنگ شده، نه اینکه نخونمشون‌ها، نه!
برای اینکه مثلن سوراخ نوشته‌های یک نفرو پیدا کنم. مثلن بلاگ ناآشنایی که انقدر جذبم کنه که تا پست‌های یک سال قبل یا بیشترش رو هم بخونم. مثلن یک نفر یادداشت‌های روزانه‌ش رو بده بخونم. مثلن نوت‌های توی گوشی. مثلن دفترچه خاطرات.
دلم برا خوندن آدما تنگ شده.
دلم برای نگاه تو چشم کسی که دوستش دارم از فاصله‌ی صفر، نوازش کردن، خندیدنای بی دلیل، دلم برای خوندن چشما از فاصله‌ی صفر تنگ شده.
یه وقتا با وجود قهقهه و خنده‌های شدید، آدم چشماش نمی‌خنده، یه وقتا تو یه سکوت یا یه آرامش‌های خاصی لباش که نه، فقط چشماش می‌خنده. دلم برای دیدن اون چشمای خندون تنگ شده.
دلم طولانی نوشتن نمی‌خواد، دلم طولانی خوندن می‌خواد.
می‌دونی نازنین؟ دلم سیر نشدن می‌خواد.‌

۱۳۹۲ اسفند ۹, جمعه

496

لیوانای تو سالن رو جمع کردم بردم تو آشپزخونه.
گل‌سرش رو باز کردم.
گفت "آی! نکن کامران! موام می‌ریزه تو غذا!!".
گل‌سر رو انداختم رو میز اپن، لیوان از تو کابینت برداشتم، رفتم طرف کتری که چای بریزم.
همزمانی که لیوانم پر می‌شد، گفتم "به قول یه بنده خدایی، می‌گفت اصلن غذا بدون موی مامان که فایده نداره.".
گفت "من مامانتم!؟".
گفتم "فک کردی اون مامانم بود؟".
خندید، ادامه نداد.
اومدم سر گوشیم، اشک ریخته بود...

۱۳۹۲ بهمن ۱۵, سه‌شنبه

493

سکوت رو به وقت باریدن برف دوست دارم.
مثلن اینکه شب‌ها برف بباره و بدون اینکه بفهمی صبح پا شی و ببینی همه جا سفیدپوش شده. شهر خاکستریت سفید شده باشه و از همیشه‌ی شب‌های بدون برفش روشن‌تر شده.
نه اینکه صدای بارون رو دوست نداشته باشم‌ها، ولی خب این سکوته یه حال دیگه‌ایه واس خودش.
قدم زدن زیر بارون و خیس شدن لذتیست وصف نشدنی.
ولی وقتی توی برف قدم می‌زنی، برفی که لااقل ده بیست سانت نشسته باشه و صدای خورد شدن برف‌های پا و لاستیک و دست نخورده زیر قدم‌هات...
قدیما، سال هشتاد و سه اینا، یه کلاس زبان می‌رفتم که درست روبروی دوراهی قلهک بود، روبروی همون نیمچه پارکه، تو زمستون، یه وقتا که برف میومد، تو شریعتی برای سر میرداماد ماشین گیر نمیومد، پیاده راه میافتادم به سمت پایین، میومدم سر میرداماد، هر چی صبر می‌کردم برای ونک هم ماشین گیر نمیومد، موهام اون موقع‌ها تا سر شونه‌م بلند بود، انقدر خیس می‌شد که آب میومد توی گردنم و کمرم خیس می‌شد، بی خیال تاکسی و مسافرکش می‌شدم، از میرداماد راه میافتادم، می‌رفتم و جردن و از اونجا ونک... لذت روی برف راه رفتنای اون شب‌ها هنوز هم یادمه، نمی‌دونم چرا الان مثل اون موقع‌‌ها نیست دیگه.
اخبار ساعت شیش صبح گوش دادن‌ها، تو دهه هفتاد، وقتی دبستان می‌رفتم برای اینکه ببینیم تعطیل شده یا نه، وقتی می‌گفتن تعطیل نیست و بابا خودش می‌رسوندمون، چون سرویس نمیومد...
وقتی پیاده راه می‌ری، حتا شنیدن آروم راه رفتن ماشین‌ها هم خوبه، اونایی که زنجیرچرخ بستن.
یا مثلن وقتی با رفیقم توی ملاصدرا می‌رفتیم از بستنی منصور فالوده می‌خریدیم و زیر برف راه می‌رفتیم سمت ونک، فالوده می‌خوردیم و خنده‌های مستانه می‌کردیم.
ماشین‌ها انقدر آهسته راه می‌رفتن که می‌فهمیدن در اوج بلاهت چه می‌کنیم، برامون بوق می‌زدن، می‌خندیدن، دست تکون می‌دادن.
برف آخر اسفند پارسال هم که شاهکاری بود برای خودش، همون روزی که توی بی قانون نوشتم عه دی تو ریممبر، خیلی شود بی ریممبر. (+) همون نشستن کذایی (کزایی؟) روی برف نیمکت پارک.
لذت در آغوش گرفتن و بوسیدن بی مهابا تو خیابون‌های برفی تهران هم توصیف شدنی نیست، از دونسته‌هام می‌گم...
گر چه که تنهایی تنها قصه‌ی این روزاست.

۱۳۹۲ بهمن ۸, سه‌شنبه

491 - برای فرزند به دنیا نیامده‌ام

وقتی دلت خواست به آدما بگی "نرو"، فقط بگو.
آخرش اینه که می‌رن دیگه.
سرافکندگی پیش خودت از هر چیزی بدتره. فکر اینو بکن که بعدش هی با خودت می‌شینی می‌گی "اگه گفته بودم چی می‌شد!؟"
بدتر از همه زمانیه که بهش می‌گی دلت چی می‌خواسته بگی و اونم بهت بگه نمی‌خواسته بره.
اون‌وقته که دلت می‌خواد سرتو بزنی تو دیوار.
پس برای اینکه هم به مراد دلت برسی، هم خرج روی دست من بدبخت برای دوا درمون کله‌ی پوکت نذاری. می‌تونی به این روش اکتفا کنی که با خودت تا 3 بشمری و فقط بگیش.

490

خیالت جمع، درد نمی‌کنه.

۱۳۹۲ آبان ۲۲, چهارشنبه

480

دارین از کف می‌دین منو.
تو روزای اوجم به سر می‌برم.
دو روز دیگه اگه اومدین سراغم، بعد یهو ریدم به در و پیکرتون، نگین چراها.

۱۳۹۲ شهریور ۱۰, یکشنبه

459

امروز کانورسیشن اس‌ام‌اسش رو از روی گوشی‌م پاک کردم.
هفت دقیقه طول کشید تا پاک بشه.
تمام مدت فحش می‌دادم به سی‌پی‌یوی دوال کورِ گوشی‌م که چه جونی می‌کنه.
از طرفی هم به گوشی‌م حق می‌دادم که براش سخت باشه، فقط وقتی می‌خوای به بالاش برسی پنج دقیقه طول می‌کشه...
میون فحش دادن‌ها، ذهنم میون تکست‌های رد و بدل شده‌ی این هشت نه ماه می‌گشت.
در گذشته بارها و بارها پشیمون شدم از این کانورسیشن یا آرشیو ایمیل پاک کردن‌ها، ولی خب همیشه هم لازم بوده.
یه صدایی می‌گفت کانتکتشم باید پاک کنی؛ کردم.
هر چند برای دلم قضیه همچنان ادامه داره، ولی خب جملگی شک نداریم که دل خر است...

۱۳۹۲ مرداد ۹, چهارشنبه

450

گاهی عکس آدم‌ها انگار جلوی رویت سبز می‌شود و درسته که سر تاریخ‌های خاصی همیشه یادشان می‌کنی، ولی خب همیشه هم که یادشان نیستی، اما همین که عکسشان ناگهان جلوی رویت ظاهر می‌شود، وقتی به فولدری اشتباهی می‌روی، یکی از جاهایی که خاطره‌ها را دفن کرده‌ای، قلبت درد می‌گیرد، بعد از این همه، می‌فهمی چقدر دلت برایش تنگ شده.
مدت‌ها بود حتا اسمش توی ذهنم هم صدا زده نشده بود.
امشب، به طور همزمان توی فیسبوک داشتم کانورسیشن‌های فیسبوکم، کم اهمیت‌ترها رو پاک می‌کردم و بعضی‌ها رو آرشیو می‌کردم که باز هم عکس و اسمش رو دیدم، سر به پروفایل‌ش زدم، هی تلخند زدم، هی نفسم رو محکم از سوراخ‌های بینیم بیرون دادم.

ما، پشمالوها، وقتی قلبمون درد می‌گیره و به اصطلاح می‌خوایم سینه مونو چنگ بزنیم، پیرهنمون فقط نیست که تو دستمون مچاله می‌شه، کلی مو هست که کنده می‌شه و دهنمون رو سرویس می‌کنه.

۱۳۹۲ تیر ۲۴, دوشنبه

449

آدما چه راحت آرزویت می کنند، که ای کاش هرگز پاتو تو زندگی شون نذاشته بودی.
یاد سه سال پیش و روز اولی که دیدنت می کنن و ... تو هم می نشینی یاد لحظه ای میافتی که تو سرمای دی ماه تمام صف ترمینال ونک رو باهاش واستادی تا سوار بشه بعد خودت بری.
یاد نگاه رو به بالاش که بتونه صورتت رو ببینه، لبخندهایی که پر از حرف بود، چشمایی که... من تمام تو، تمام توی آن روز رو هم از بحرم هنوز، می دانی؟