۱۳۹۲ اردیبهشت ۱, یکشنبه

406

چند روز پیش توی تاکسی، رادیو سراسری یه قصه‌ای تریف می‌کرد که حالا من چون بلد نیسم مث خودش بگم، به زبون خودم تریف می‌کنم برادون.
می‌گفت یه روز یه صیادی گنجشکی رو شکار کرد، گنجشکه وقتی تو دستای مرد بود، بش گفت از کشتن من چیزی عایدت نمی‌شه، حتا شکمتم سیر نمی‌کنم، ولی اگه آزادم کنی سه تا پند بت می‌دم.
صیاد گفت بگو، گنجشکه گفت یکی رو وقتی توی دستاتم می‌گم، دومی رو وقتی آزادم کردی و سومی رو وقتی نوک کوه - عن آقا - نشستم، صیاد قبول کرد، گنجشک گفت نخست اینکه هرگز حسرت گذشته رو نخور، وقتی صیاد آزادش کرد، گفت سکند آو آل محال را باور نکن.
نوک کوه که نشسته بود، صیاد گفت خب؟ پند سوم؟ گنجشک صیادو دس انداخت و گفت کس‌خول، اگه منو می‌کشتی، دو تا مروارید، هر کدوم بیست مثقال تو شکمم بود. صیاد دپ زده بود که چه ساده‌لوح بوده و زیر لب می‌گفت هعـــی، از گنجشک خواست تا پند سوم رو بشنوه.
گنجشک گفت شاسکول، آیا از تبار آذربایجانی!؟ تو به همین دو پندی که بهت دادم عمل نکردی سومی رو می‌خوای چی کار؟ صیاد گفت چطو که آخه اینطور؟ گنجشک گفت من از دستت آزاد شدم و تو دیگه کاری نمی‌تونی بکنی، حسرت خوردن ندارم، بعدشم اینکه مرتیکه الدنگ من کل هیکلم، سر و ته مو که بزنی ده مثقال نمی‌شه، چطوری دو تا مروارید، اونم هر کدوم بیست مثقال توی شکمم جا بگیره!؟ هان؟ اینو گفت و پر زد و رفت.
گوینده رادیو وقتی داستان رو تموم کرد، گفت این قصه رو وقتی می‌گن که صوبت از طمع باشه و اینا.
یاد قضیه‌ای افتاده بودم که چن شب قبلش برام اتفاق افتاده بود.
یه شب، وقتی برمی‌گشتم خونه، یکی از همون شبای مکرری که حوصله‌ی خونه رفتن ندارم و پایه پیدا نکردم، طرفای نه بود، خودمو رو زمین می‌کشیدم، نزدیک خونه، کنار راهنمایی دخترونه‌ی سر کوچه‌مون یه کیف بزرگ - بین کیف و چمدون بود اندازه ش - خیلی شیک گوشه‌ی پله‌ها گذاشته بودن، هر چی اطراف رو نگاه کردم، کسی رو ندیدم، راستش جرات نکردم طرفش برم، نزدیک ده دقه تو فاصله‌ی چند متری وایسادم، خبری نشد، فکر کردم نکنه خطری داشته باشه، بهرحال جو گرفت و زنگ زدم پلیس و گزارش دادم، تقریبن دو تا سه دقیقه طول کشید تا رسیدن، تشخیص دادن مشکوکه و تیم خنثاسازی و اینا رو خبر کردن، خودشون هم نزدیکش نمی‌رفتن، قضیه که فیصله پیدا کرد هم نفهمیدم توی کیف چی بود.
فرداش وقتی برای چن تا از بچه‌ها تریف کردم، می‌گفتن کس خولی، اول می‌گفتن پول بوده، بعدن به این نتیجه رسیدن مواد بوده و حساب کتاب می‌کردن چقدر مواد جا می‌شده و هر موادی اگر بوده چقدر ارزش داشته و در آخر هم می‌گفتن دلار بوده حتمن، نه اصلن دلار بوده، به قرعان که دلار بوده....
می‌دانید؟ انقدر برام مضحکه طرز تفکر بعضی‌ها، به همین تعریف کردنش بسنده می‌کنم، دیگه تحلیل ور نمی‌داره.

هیچ نظری موجود نیست: