۱۳۹۲ تیر ۲۴, دوشنبه

448

این روزا به نسبت حد و اندازه‌ای که پر از حرفم هیچی نمی‌گم.
اصلن بیخود نیست همیشه آخر اسمم می‌نوشتم سایلنت که...
یه جمله‌ای هست خیلی جاها از قول هاوکینگ می‌نویسن که افراد ساکت درونشون پر سر و صداست، قصه‌ی منه.

دیروز برای چک‌آپ کلیه‌م رفتم پیش پزشکم، برام سونوگرافی نوشت.
دکتر سونوگراف گفت یه سنگ 4.8 میلیمتری توی کلیه چپت داری، یه چند تا بچه‌ام کرده.
نتیجه رو که پیش پزشکم بردم گفت لحظه‌ای نباید دهنت خشک باشه یا احساس تشنگی کنی، باید... گفتم می‌دونم دکتر، باید شاشم سفید باشه و فعالیت زیاد و ... حفظم، فقط یه وقتا انقدر می‌رم تو خودم که وقتی برمی‌گردم از بس گلوم خشکه حرف بزنم گلوم می‌سوزه...
مثل همیشه حال رفیق 20-30 ساله‌ش که بابا باشه رو پرسید و باز هم طبق روالی که ازم یه سری چیزا می‌خواد، خواست براش یه آیپد مینی بخرم بفرستم. گفتم چشم و خدافظی و اومده بودم بیرون، ساعت پنج و نیم بود، از رسالت تا چارراه ولیعصر تو اون ترافیک لااقل یه ساعت تو راه می‌بودم، تکست زدم به شریکم که من دیگه کلن نمیام.
وقتی رسیده بودم خونه، داداشم پرسید چی شد؟ گفتم کلن فقط توم قطعات دست دوم به کار بردن، خندید گفت امکانات نبوده، گفتم کاش مغزم دست دوم بود، برند نیو نبود، نگام کرد فقط، با خودم گفتم عوضش این یکی اندازه‌ی هزار سال خسته‌س، به دلم فکر می‌کردم..

بش می‌گفتم چرا غم داری؟ می‌گفت من، تو، اون، فلانی، هعی

هیچ نظری موجود نیست: