۱۳۹۱ مهر ۶, پنجشنبه

348

یه خورده به بابام مرض ریختم!
عاقل اندر سفیه نگام کرد، گفت تو ناخوشی، مریضی، اصلن مرض داری.
گفتم از سرِ بیرون نرفتنه، کرمام تخلیه نمی‌شه، داره سر ریز می‌کنه، ترکشاش به تو می‌گیره همه‌ش.
گفت مگه قرار نیست راه بری؟ برو تو همین فضا سبز جلو خونه، انقدری رد می‌شن که تو تخلیه شی.
چپ چپ نگاش کردم، با حرص گفتم من از اوناش نیستم! دوباره عادی گفتم از همه ایناشم که بگذریم آدم باهاس طرفشو بشناسه، نسبت به شناختش مرض بریزه.
وگرنه منی که این همه به شعورم لااقل در زمینه‌ی برخورد با جامعه می‌نازم، چه فرقی دارم با اون ابله‌هایی که عقده‌های جنسی‌شون رو سر دخترکان خالی می‌کنند؟
بعد از چند ساعت هنوزم عصبی ام از حرفش! :|

هیچ نظری موجود نیست: