۱۳۹۲ مرداد ۱۶, چهارشنبه

452

می‌دانید؟ گاهی آدما هر چقدر هم که بهت نزدیک باشن یک سری حرفا رو نمی‌تونی براشون بزنی.
نه که بخوام باز جریان غریبه‌ای-در-اتوبوس رو پیش بکشما، نه! ولی خب مثلن من با برادرم از خصوصی‌ترین مسایل حرف می‌زنم، اما فقط از خود مساله حرف می‌زنم، یاد ندارم از احساسی که به اون موضوع داشتم حرف زده باشم.
اینطوریه که می‌شه گفت طرف از زندگیت با خبره.
در حالی که هر چیزی رو هم راجب تو نمی‌فهمه، شاید سال تا سال نفهمه فلان روز چرا ناراحت بودی یا بهمان روز چرا خوشحال.
اما بعضیا برات اینطوری نیستن، نه اینکه از اولش اینطوری بوده باشن، تنها کسانی که از اول اینطوری‌ان همون غریبه‌هان، که البته اونا هم فقط جریان خبری مسایل رو می‌گیرن، احساس رو اگه دلتم بخواد نمی‌تونی باهاشون به اشتراک بذاری یا انتقال بدی. چرا که باید بشناسنت، باید ادراک داشته باشن روت، می‌دونی؟ باید وقتی یه سری چیزا رو از اون ته‌مه‌های دلت براشون می‌گی، لبخند پر از آرامشی به صورتت بزنن که انگار دنیا مال توست. اینا همون آدمایی هستن که بعد از گفتن یه سری حرفا خودتم باورت نمیاد براشون گفتی. بعد ناخودآگاه می‌گی "تا حالا برای کسی نگفته بودم."، وقتی چند بار تکرار شد قضیه، حس می‌کنی اگر بازم این جمله‌ی "تا حالا برای کسی نگفته بودم." رو بگی حالت لوثی پیدا می‌کنه، ولی قبل از اینکه فک کنی که آیا بگی آیا نگی، ناخودآگاهت این حرفو زده...

دلم نمی‌خواد بیشتر از این راجبش حرف بزنم، فکر هم می‌کنم شدیدن ناواضح نوشتم و باز هم دلم نمی‌خواد بشینم ویرایش کنم.
همین دیگه.

هیچ نظری موجود نیست: