۱۳۹۳ خرداد ۱۸, یکشنبه

512

تو راه برگشت، همين كه دوباره سر چارراه وايسادم و ترمز دستى رو كشيدم بالا، اومد وايساد دم در، كلى اصرار اصرار اصرار كه يه فال بخر، تو رو خدا يه فال بخر عمو جون.
گفتم بدم مياد بچه ها بهم بگن عمو!
نيشش باز شد، باز گفت يه فال بخر ديگه.
تو ترافيك چراغ قرمز سه دقيقه اى، به چشماى مشكى و صورت كثيف و سياهش نگا مى كردم كه نمى دونم عمدن اينطورى بود يا كه نه.
با خودم مى گفتم كاش شيشه بالا بود.
نيت كردم، يه تومن دادم بهش، يه فال ورداشتم، اين اومد:

خوش است خلوت، اگر یارْ یار من باشد
نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد
من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم
که گاهگاه بر او دست اَهرمن باشد
روا مدار خدایا! که در حریم وصال
رقیب مَحرم و حِرمان نصیب من باشد
هُمای گو: «مفکن سایهی شرف هرگز
در آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشد»
بیان شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل
توان شناخت ز سوزی که در سُخن باشد
هوای کوی تو از سر نمیرود؛ آری
غریب را دلِ سرگشته با وطن باشد
به سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ
چو غنچه پیش تواَش مُهر بر دهن باشد

بوق پرايد پشت سرى از تو فكر بيرونم آورد و از زل زدن به كاغذ فال دست ورداشتم و راه افتادم...

هیچ نظری موجود نیست: