رو به شمال

ولیعصر، از خود میدون ولیعصر تا تجریش غرق کثافت، غرق خاطره‌ست.

هی میام یه جایی رو بگم که فلان جا از هر جایی بیشتر، ولی لامصب همه‌ش پره از خاطره.

یکی نوشته بود آدم وقتی شروع به پیر شدن می‌کنه که خاطره‌هاش از امیدهاش بیشتر می‌شن. می‌دونم اونی که نوشته بود در اصل این جمله رو نگفته، چون مال این حرفا نیست. حس گشتن هم ندارم که ببینم کی بوده در اصل.

خط روی پیشونیم هم که توی این یکی دو سال جاش ثابت شده، احتمالن از همین بیشتر شدنه خاطره‌هاست.