۱۳۸۹ آذر ۲۰, شنبه

سال‌های دور شاید...

می‌دونی پسرم/دخترم؟
یه زمانی یه دونه‌های سفیدِ خنکی از آسمون میومد پایین، بهش می‌گفتیم برف...
اینکه دارم برات می‌گم مال اون سال‌هاست که صبح و ظهر آسمون آبی بود و سوز میومد، جالبیش اینجا بود که عصر وقتی ابرا میومدن تو آسمون دیگه از سوز خبری نبود و شب که به آسمون نگاه می‌کردی، می‌دیدی آسمون قرمز شده، بعد اگه حواست به این چیزا جمع بود، می‌تونستی به اونی که پیشته بگی هی فلانی، آسمون قرمز شده! بوی برف میاد...
صبح که از خواب پا می‌شدیم، می‌دیدیم همه جا سفید شده و همچنان هم برف می‌باره و از توی کوچه هم صدای اونایی که زودتر بیدار شدن میاد که رفتن برف بازی و اکثرا هم توی همون حوالی صدای پیکان‌های خسته‌ی بی زنجیر چرخ که روی برف و یخ لیز می‌خوردن و کون‌شون اینور اونور می‌شد میومد...
تو که ندیدی اینها رو، خیلی راحت‌تری! آخ که صدای خرپ‌خرپ راه رفتن روی برف چقدر به آدم حال می‌داد، دلم حتی واسه زنجیر چرخ بستن هم تنگ شده! می‌دونی؟ اون زمان‌ها بارون که میومد همه وحشت نمی‌کردن، کسی از ریختن سم و اسید روی سرِش ترس نداشت! اون موقع‌ها یه دیوونه‌هایی مث من تازه هوس می‌کردن بزنن برن بیرون و واسه خودشون چند ساعت قدم بزنن، یه سریا هم همین کارو می‌کردن ولی با چتر بودن رو ترجیح می‌دادن! تو اصلا چه می‌دونی هوای دو نفره چیه! حتی نمی‌تونی درک کنی وقتی هوا دو نفره باشه و تو تک نفر چه حال و هوایی داره...
یه شب‌هایی رو یادم میاد که وقتی برف بارشش طولانی شده بود و شهر سفیدپوش شده بود، شبا می‌زدیم بیرون، تو یه ارتفاع بلندی که وایمیسادی انگار که از همه جای شهر نور می‌زنه بیرون، همه جا روشن بود، سفیدیِ برف همه جا رو روشن می‌کرد...
هـِــــی بابا، بی‌خیال! دلم کلی هوایی شد...

هیچ نظری موجود نیست: