۱۳۹۰ اردیبهشت ۸, پنجشنبه

235

در اینکه سعی مدام دارم تا ذهنم رو از یاد و خاطرت خالی کنم و در طول شبانه‌روز ثانیه‌ای بهت فکر نمی‌کنم، شکی نیست. هر چند که گاهی دست من نیست و فقط توانایی جلوگیری از پردازش فکرم رو دارم تا بهش بال و پر نده.
ولی اینکه با وجود تمام این‌ها هنوز هم توی نیم‌ساعت-یه ساعتی که روی کاناپه از خستگی غش می‌کنم به خوابم میای، اونوقته که باید به خودم شک بکنم.

هیچ نظری موجود نیست: