۱۳۸۹ خرداد ۷, جمعه

وسعتی به بزرگی یک به درک

خیلی وقتا نوشتنم میاد و نمی‌تونم بنویسم. میام می‌شینم اینجا و چند ساعتی ورد بازه و من منتظرم تا یه چیزی بیاد تا بریزمش بیرون... یعنی نه اینکه چیزی جدید برون تراود، منظور اینکه همونایی که هست چگونه به برون تراود! اما خوب نمی‌شه و منم بعد از نثار اندکی فحش‌های سنگین و سبک به همه چیز، بلند می‌شم و می‌رم.

اما تازگی‌ها همش ننوشتنم میاد! اینه که توی بی‌قانون هیچی ننوشتم. یعنی دلم می‌خواست بنویسما! منتها اون حسه نمیومد.
هر وقت میومدم و می‌نوشتم، فقط زر بود که انگشتام برای نوشتنشون می‌رفتن!
حس می‌کردم عواطفم همچون استیک آب‌دار هوس انگیزی بوده که من خوردمش و حالا دارم بالا میارمش و نوشته‌های من درست مثل صحنه‌ی کریه‌المنظر بعد از عق زدنم می‌مونه.
فقط آه و ناله و شکایت...

درست در همین لحظه که دارم این واژه‌های ناهمگون و پر از تضاد همیشگی‌م رو بلغور می‌کنم، حسی تو وجودم رشد کرده به اسمِ به درک
الان که فکر می‌کنم، می‌بینم بین تمام احساس‌هایی که توی چند سال اخیر تجربه‌شون کردم، این لامصب از همه باحال‌تره.
اعتقاد دارم که باید بهش شک کرد کسی رو که فکر کنه من چقدر عقب‌افتاده‌م که این حس رو تازه کشف کردم.
بین احساس و عقیده و همین چرندیاتی که می‌شه با هم‌دیگه بینشون تفاوت قائل شد و یا مقایسه کرد، فکر نمی‌کنم افراد زیادی باشن که به درک رو در زمینه‌ی احساسش درک کرده باشن...

۵ نظر:

مرجان گفت...

كلا اين به درك جاي خوبي براي حواله كردن موضوعاته ولي بدبختي اينجاس كه اين " به درك"ِ گم و گور بشه و نتوني با به درك گفتن از شر چيزي خلاص شي

maralbanoo گفت...

چند سال بعد در چنين روزي ...
... برف مي بارد و لحظه هاي عمر من همچون تكدانه هاي برف آرام بر زمين مي افتد و زمين با عطش خاصي آنها را در كام خود فرو مي كشاند ... مي خواهم دمي بياسايم ...آسايشي در اوج سرما ، در اوج خفقان... شمارش معكوس آغاز شده ... براي روزي خاص ، مادرم لباس سياهش را از گنجه در مي آورد ... مادرم آن روز را مي شناسد ... آن روز را مي فهمد ... روز ميلاد دوباره ي من فرا مي رسد ... زندگي دوباره آغاز مي شود ... سي و هفت ... سي و شش... سي و پنج ... و ت مثل تولد
و ناگهان
در غروب غم افزاي يك روز سرد زمستاني
تنها خطي از من به جا خواهد ماند
و تو ناباورانه
- شايد با بغضي در گلو -
يگانه پرسش جاودان بشري را از خود مي پرسي :
اگر اشتباه كرده باشم !
ديگر هيچ كششي هيچ جاذبه اي احساس نمي كنم ....
باور كن حتي واژه بودن هم عذاب آور شده
من نبودن را ترجيح مي دهم ...
خدايا من هنوز هم فلسفه جبر و اختيار تو را درك نكرده ام !!!
كوله‏بارم را بسته‏ام
براي يك سفر طولاني
به مقصدي نامعلوم
همراه قاب عكسم
و خيال تو
- خدا نگهدار -

نیکی گفت...

اونقدر خسته ام که حتی یه کلمه از حرفاتو نفهمیدم!!!!!

مرجان گفت...

مرسي از تبريكت
لطف داري
تولدم امروزه و تبريكت دير نشده
مرسي

آشنا گفت...

اقا با این حس به درک موافقم اساسی