۱۳۹۱ اردیبهشت ۲, شنبه

بن بستِ شانس

این پست هم از همون پست‌هاست که مدت خیلی زیادی.. نه! خیلی خیلی زیادی توی درفت بوده و من هنوز ننوشتمش.
شاید بعضیا با خودشون بگن یا حتا بیان مستقیم بهم بگن تو که قبلن گفته بودی درفت‌هات توی گوشیته و بلابلابلاه که خب این از همون دسته‌س که قبل از اینکه بیام پیش شما، یادم بوده گوشی رو چک کنم، چرا که شما هر بار که میام می‌بینمتون، گوشیم رو به همین نیت خفت می‌کنی و پسووردشم که می‌دونی - گرچه هر دفه یادت می‌ره، ولی چون یه دفه بهت گفتم، بازم بهت می‌گم، البته می‌تونم نگم، ولی خب بهرحال این کرمیه که خودم هم دارم - و می‌ری تا درفت‌ها رو بخونی، بعد که از خوندن ارضا شدی و کشفیاتت رو به عمل آوردی و مث هر بار یه تیکه به گوشیِ لکنته‌ی من انداختی و همو اون نگاه موشکافانه‌ت رو انداختی رو صورتم و بت گفتم بگو، هیچی نگفتی، باز گفتم حرفتو بزن، هیچی نگفتی، گفتم ده بنال، خندیدی لگد زدی... خلاصه اینکه قبل از رفتن پیش بعضیا اینو تو درفت ایمیلم نوشتم و گذاشتمش کلی وقت خاک بخوره.
عاوره، اینطوریاس.
بم بست شانس، این سابجکت رو کی نوشتم؟ یادم نیست، ولی اینو می‌دونم که زمستون بود.
می‌دونی؟ وقتی می‌نویسی، ینی وقتی می‌نویسی که بگی، نه اینکه بنویسی که نوشته باشی، می‌فمی چی می‌گم؟ آره؟ خب! وقتی می‌نویسی که بگی بن بستِ شانس، کسی فکرش حول محور کوچه‌ی بن بستی که اسمش شانس باشه نمی‌ره. فک نمی‌کنم حتا یه نفر به ذهنش خطور کنه که واقعن کوچه‌ی بن بستی به اسم شانس تو خیابون کریم خان هس، یا اگرم می‌دونه فکرش اون دور و ور نمی‌ره.
من اگر نویسنده بودم، نویسنده که نع، لااقل بلد بودم بنویسم که خب چه بسیار آدمایی رو شناختم که خیلی ناز می‌نویسن و نویسنده نیستن. مسلمن از این موضوع یه چیز در خوری در میاوردم که هر کس خوند بگه که اوه! که ای خدای من!
بن بست شانس رو چهار روز در طول هفته می‌بینم و فکرای مختلفی با خودم می‌کنم، امروز که دیگه تصمیم گرفتم بیام و بنویسم، داشتم با خودم فکر می‌کردم، آخه دیگه کول‌تر از این که آدم بخواد آدرس‌ش رو بده، بگه تهِ بن بستِ شانس، پلاک فیلان مثلن؟
همو اون ته مها...

هیچ نظری موجود نیست: