تاریکی محض

تا وقتی هر شب موقع خواب یکی بغل گوشت خر و پف نکنه.

تا زمانی که هر شب از خواب بیدار نشی تا ببینی صدای حرف زدنی که میاد، متعلق به کسیه که تو خواب داره حرف می‏زنه.

تا موقعی که یه نفر ساعت دو و نیم بعد از نصف شب که توی خواب رفتی پیش ملکه/شاه سوم، نیاد بیدارت کنه و بگه: کامران ساعت چنده؟ یا اینکه: سیفون توالت فرنگی کار نمی‏کنه...

مزه‏ی یه خواب راحت رو نمی‏فهمی...

حتی نمی‏تونی درک کنی که یکی مثل من، چه جوریه که الان انقدر در حالت ذوق مرگ به سر می‏برم که ساعت نزدیک سه شده و خوابم نبرده.

آخ که این سیاهِ محضِ موقع خواب چقدر لذت بخش و آرامش دهنده ست...