حواله‌ی مفتی

دخترک می‌گفت: ما مثل شما مردها بی احساس نیستیم، مثلا شما امروز یه اتفاق ناگوار یا تلخی که براتون میافته، حداکثر تا دو روز دپرس می‌شین و می‌رین تو لب! بعدش می‌گین به درک و همه چیز رو فراموش می‌کنین.

در جوابش گفتم: اینطوریام نیست! ما هم احساساتی هستیم! گاهی هم خیلی بیشتر از شما احساساتی و البته زودرنج در بعضی از مسائل هستیم، اون به درک هم که می‌گی به دلیل اینه که ما چیزی داریم که هر بازی مسخره‌ای که زندگی سرمون در میاره رو بهش حواله می‌دیم و با پرروییِ تمام خودمون رو گردن کلفت‌تر از زندگیِ نکبتی می‌بینیم و فقط برای اینکه کم نیاریم، به روی خودمون نمیاریم، حالا کی می‌گه ما فراموش می‌کنیم؟ فراموشی در کار نیست! همیشه فقط عادت به نبودن، رفتن، از دست دادن اون چیز یا اون کس هست... وگرنه فراموشی در کار نیست، شاید بگی شما زودتر عادت می‌کنین... آره، شاید ما اینطوری باشیم، ولی این هم از همون احساس کم نیاوردن نشات می‌گیره، بهتره بگم ما عادت نمی‌کنیم. فقط خودمون رو وفق می‌دیم.