دیگ؛ قابلمه

چند وقت پیش... البته اینکه من می‌گم "چند وقت پیش" شما نذار پای اینکه منظورم به چند ماه پیشه، منظورم همین یکی دو هفته‌ی اخیره! قابل توجه بعضیا که هی به قدیما گفتنِ من گیر می‌دن! :پی باز نیای بگی بهم برخورده‌ها! :دی

خلاصه داشتم می‌گفتم، چند وقت پیش ایمیلی متنی به دستم رسید که از خاصیت‌ها و قابلیت‌های دیگ و قابلمه‌های مسی می‌گفت و اینکه اون نون خشکی هایی که میومدن دیگ و قابلمه‌های مسی رو از ننه‌ها می‌خریدن و به جاش روحی و غیره رو غالب خلق می‌کردن... چه خیانتی در حق این ملت کردن، چرا که غذا پختن تو قابلمه‌ی مسی بسیار خاصیت دارد.
اینم لینک مطلبش، البته خیلی جاهای دیگه هم بودا! منتها من حوصله‌ی سرچ کردن بیشتر رو نداشتم.
بازم به پارس و پارسی کلی نازیدم و خوی نژادپرستی‌مون رو یه کم جلا دادیم با سیاهی کف دیگ مسی...

بعد مطلب رو همینطوری هوسی برای بعضی از افراد فرستادم، نگو بابا هم برداشته مطلب رو واسه مامان ما خونده و دو تایی کلک کلک راه افتادن رفتن چند سری قابلمه، کف‌گیر و ماهی‌تابه‌ی مسی خریدن. تازه یه نعل اسب هم گرفتن!(متن رو که بخونی، متوجه نکته‌ی نعل اسب هم می‌شی...)
البته من هم خداییش پشیمون نشدم، چرا که فهمیدم اگر هوای تهران بذاره من یه کم بیشتر زنده بمونم، این ماهیتابه‌های تفلون و قابلمه‌های نچسب نمی‌ذاره... و صد البته نکته‌ای که خیلی حائز اهمیته و من به کلیه دوستان پیشنهاد می‌دم که اقدام به خرید کنن! چرا که طعم و مزه‌ی غذا توی این تابه و قابلمه‌ها یه چیز دیگه‌ست...

پ. ن: شیکمو عمه‌ته! :دی