۱۳۹۰ اسفند ۱۰, چهارشنبه

300

آدم باید طوری بنویسه که خودش هم حال کنه با نوشته‌ش، ینی مثل منی که هیچ از نوشتن نمی‌دونم جوری بنویسم که با خودم بگم هی پسر، نسبت به خودت بد ننوشتی، ترشی نخوری یه چیزی می‌شی. ولی خب از این حس و حال‌ها مدت‌هاست که ذره‌ای نداشته‌ام.
شاید درمان داشته باشد، شاید هم نع.
می‌دانید؟ من از این "شاید" زمانی متنفر بودم، یعنی شدم. از سر رابطه‌ای که هیچوقت نفهمیدم کجایش قرار دارم. از بس که نمی‌دونم و شاید و اما و اگر شنیدم. راستش اما و اگر یادم نمیاد، فقط محض پیازداغش گفتم. اینکه سردرگمی و یه لنگه پا در هوا ماندن چقدر بد است رو انقدر همه ازش گفتن که دیگه لازم نیست من باز هم بگم، اصلن بلد هم نیستم اونقدر خوب که خیلی‌ها بلدند و می‌گن، بگم. فقط می‌دونم از نوع خیلی ناجوریش سردرگمم.
داشتم از "شاید" می‌گفتم، یادمه با شنیدنش توی هر جمله‌ای عصبی می‌شدم، در بی مغز بودن من که شکی نیست البته، ولی خو... حالا چقدر الکی کشش می‌دم؟ نمی‌دونم. همه‌ی حرفم رو به همین هم می‌تونستم خلاصه کنم که زمانی از "شاید"ها نفرت داشتم، الان دلیل‌ش رو فقط یادمه، اینکه کی و کجا اون حس از بین رفت دیگه یادم نیست. هنوز ولی بی برو برگرد با نوشتنش، یادم میاد.

و خب تو گویی که خب که چی؟ خودم هم نمی‌دونم.

هیچ نظری موجود نیست: