نهایت روزمرگی اونجایی نمود پیدا میکنه که شبت نزدیک ساعت 5صبح تموم بشه، وقتی که یک ساعت-یک ساعت و نیم گذشته رو در حال غلت زدن روی تخت گذرونده باشی، گاهی به موزیک گوش دادن، گاهی از پنجره بیرون رو نگاه کردن و خیره شدن به چراغ تک ماشینهایی که از اتوبان رد میشن و افکار درهم و برهمت... اینکه افتادی دنبال چه برنامهی کاریای و فردا که میخوای بری دنبال این کارها، هر کس چه حرفی خواهد زد و...
نهایت روزمرگی اونجاست که ساعت 11، صبحت شروع بشه و از درد شونهت تا دو ساعت نتونی بلند بشی! وقتی بلند میشی، قبل اینکه صورتت رو بشوری، دکمهی پاور کامپیوتر رو بزنی و بری دستشویی، وقتی میای بیرون، همونطور ایستاده پسووردت رو بزنی تا کامپیوتر کامل ران بشه، بری موهات رو برسی چیزی بزنی و لباسی بپوشی، بعد دوباره برنامههای همیشگی کامپیوترت رو باز کنی و ببینی اوه! آیتمهای گودرت چقدر زده بالا! با خودت بگی چرا اینها انقدر آپ میکنن؟ با خودت بگی خوبه لااقل زیاد فالو نمیکنی که توی خوندنشون بمونی، بعد بری یه قهوهی تلخ بریزی و اندازهی صد صفحه کتاب بشینی گودر بخونی...
توضیح عکس: این رو 10سالی میشه که دارم...

۱ نظر:
خب از نهایت روزمرگی بیا بیرون..ولی من میگم آدم نباید بذاره روزمرگی بیاد کم کم تو زندگیش..باید خودش حواسش باشه
ارسال یک نظر