۱۳۹۳ اردیبهشت ۸, دوشنبه

506

پرسيد سمت شما چيه اينجا؟
گفتم حسابدارم
پرسيد حسابدارى هم بلدى؟
خواستم بگم شما ژاعرى كه انقد شر مى گى؟
گفتم اى، كم و بيش، با كامپيوتر
پرسيد تحصيلاتتون حسابدارى نبوده؟
گفتم خير
پرسيد چى بوده؟
گفتم كامپيوتر
پرسيد چى چى كامپيوتر؟
خواستم بگم ها برا چى چى مى پرسى؟
گفتم سخت افزار
پرسيد دانشگا يادتون دادن؟
گفتم خير
پرسيد كجا ياد گرفتين؟
حساب كردم اگه بگم تجربى ياد گرفتم بازم مى خواد زر بزنه.
گفتم دو تا از دوست دختراى سابقم حسابدار بودن.
البته من راست گفته بودما، ولى خب فهميد بايد لال شه.

۱۳۹۳ اردیبهشت ۲, سه‌شنبه

505

تنها كسي كه مي دونست حال خوشي ندارم خودش بود و خودش.
روزي چند بار بهم مي گفت خوبي؟
انگار كه حق نداشته باشم بد باشم.
بهش مي گفتم خوبم، اي، بدك نيستم. انگار كه اگه بگم حال نزاري دارم بهم بگه چرا بدي؟ بيخود كردي، خوب باش.

۱۳۹۳ فروردین ۳۰, شنبه

504

همین تازگی یکی یه گوشه‌ی دنیا انقدر شبیه ما بوده که نوشته بوده
WHEN
You are
JEALOUS
But you
DON'T HAVE
The rights
TO BE.
یک چند روزیست تلخند از روی لبمان پاک نمی‌شود.
ما، اون فاکدآپ‌هایی که از یه قماشیم، موجودات بافهمی هستیم، خرهایی هستیم پر از ادراک که وقتی آدما همینطوری عادی دلشون می‌خواد بفهمیم، همیشه می‌فهمیم.
ینی چی؟ ینی مثلن وقتی آدما برای معمولیا، خوبا، عنا حرفاشونو بزنن، ممکنه حرفی که ما توی دو جمله می‌فهمیم رو لازم باشه توی ده جمله بگن.
اما وقتی یه موردی هست که دوست ندارن بت بگن و قرارشون با دلشون اینطوریه که تو خودت بفهمی، صد سال سیاه نمی‌فهمیم، تا اینکه بلخره دیر می‌شه و کار از کار می‌گذره و خودشون میان بت می‌گن، ولی دیگه دیره.
تازه یه وقتا این گفتنه، همین "دیگه دیره"ها، واس اینه که لست چنس رو بت داده باشن، ولی تو از اون قماش بگارفته‌هایی هستی که قرار نیست بفهمی.
مثلن الان این حرفای منو، شما نمی‌فهمین، فک می‌کنین دارم کسشر می‌گم، ولی هم‌قبیله‌ای‌هام می‌فمن از چی می‌نالم.
ما لعنتی‌های دوست‌داشتنیِ احمقی هستیم، خودمون آگاهیم.
مثلن ما الان که این‌ها رو نوشتیم دلمان می‌خواهد با فرهاد بخونیم
در روزهای آخر اسفند، (مثلن بیست و پنج اسفند)
در نیم‌روز روشن،
وقتی بنفشه‌ها را
با برگ و ریشه و پیوند و خاک،
در جعبه‌های کوچک چوبین جای می‌دهند.
جوی هزار، زمزمه‌ی درد و انتظار،
در سینه می‌خروشد و بر گونه‌ها روان.
ای کاش آدمی،
وطنش (مثلن استعاره از دلش) را هم‌چون بنفشه‌ها
می‌شد با خود ببرد هر کجا که خواست!
در روشنایی باران،
در آفتاب پاک،
در نیم‌روز روشن...
به خدا اگه بفهمین.
چرا دستم بوی کبریت می‌ده؟
چرا یه سری از این دوستای اینترنتی، شاد و خرم و خندان برای همون توی اینترنت نمی‌مونن؟ چرا هی می‌خوان ما رو بکشن بیرون از توش؟ چرا هی می‌خوان خودامون رو ببینن؟ ما هیچ عن خاصی نیستیم. دوستشون داریما، منتها نه برای بیرون، شاید از اونایی که باهاشون می‌ریم بیرون هم بیشتر دوستشون داشته باشیم حتا، ولی دلمون نمی‌خواد ببینیمشون!
بعد سوال دیگه‌ای که مطرحه اینه که چرا ما برای اونایی که بهشون تمایل داریم مث خودمون برای اون دوست اینترنتیاییم؟
از اونجایی که تب "ــِـ" رو "ـه" ننوشتن خیلیا رو گرفته و یه سریام دارن تو این زمینه مبارزه می‌کنن، مث اون موقع‌ها که در راستای پینگلیش ننوشتن مبارزه می‌کردیم. لازم به ذکره، قرار نیست هر چیزی رو جنده کنین، شما اگه بلد نیستی همون مث قبل بنویس، من تضمین می‌دم کسی بهت گیر نده! فقط اینو بدون که "ــِـ" رو غلط نوشتنه، خیلی ضایع‌تره.
خب دیگه برم گم شم، افسردگی‌هام و باقی چس‌ناله‌هام رو توی خودم خفه کنم. دیگه حوصله‌ی نوشتن ندارم.
کاش از نیمه‌شب گذشته بود.
کاش بهار نمیومد.
کاش شبا هنوزم بلند بود.
امروز بم می‌گه چه هواییه! می‌گم اوهوم، می‌گه دونفره‌س، می‌گم هوا، هوای لواطه. می‌گه خاک بر سرت، می‌گم آدم به پسر که نمی‌گه هوا دو نفره‌س، باس اینطوری بگه.
این بالاییه قرار بود توییت بشه، حسش نبود.
خیلی ازینا رو می‌خواستم توییت کنم.
خیلیاشو سانسور کردم، نه از سر خودسانسوری، از سر "خب که چی؟"، از سر بی حوصلگی.
سابجکتم پونصد و چاره، هیه.

۱۳۹۳ فروردین ۱۸, دوشنبه

503

تا بوده این‌گونه بوده که موجود خواب‌بین و خیال‌پردازی بودم.
یه وقتا می‌شد یه خوابی می‌دیدم و بعدنا باهاش خیال‌پردازی می‌کردم، با اینکه به قوه‌ی تخیلم کاملن ایمان دارم، همیشه جلوی ناخودآگاهم کم میاره.
بچه که بودم، وقتی دلم می‌خواست یه خوابی رو دوباره یا ادامه‌ش رو ببینم یا حتا از روزمرگی‌هام چیزی رو تو خواب ببینم، هر وقت بهش فکر می‌کردم امکان نداشت اون خواب رو ببینم. یوخده بعدتر وقتی به این موضوع فکر می‌کردم که کاش خوابشو ببینم، از دست خودم حرص می‌خوردم که چرا این فکرو کردم، حالا که اینطوری فکر کردم، امکان نداره دیگه خوابشو ببینم.
این‌ها که گفتم مال خیلی سال پیشه، اما هنوز توی وجودم مث یه هابی مونده، مث یه خاطره‌بازی، مث یه بازی فکری برای خودم، بهرحال بویز ویل بی بویز، خودم می‌دونم که ربط به اینجا نداره، این بیشتر به کودک درون ربط داره.
یه وقتا، بعدنا، یه طوری که مثلن انگار بخوام سر ناخودآگاهم شیره بمالم یا دورش بزنم، با خودم می‌گفتم خب دیگه الان که فکرشو کردم حتمن خوابشو نمی‌بینم، در حالی که یه جایی تو وجودم که دلم می‌خواست چون الان دارم با اطمینان می‌گم خب دیگه خوابشو نمی‌بینم، خوابشو ببینم.
اینکه شما این نوشته رو نفهمی به من هیچ ربطی نداره.
دیشب یا فی‌الواقع ساعت چار و بیست دقیقه که از پشت میزم بلند شدم برم بخوابم، باز همینطوری اومد تو ذهنم، فکر کرده بودم منی که انقدر بهش فکر می‌کنم، منی که امشب نشسته بودم نگاش می‌کردم لابد باید خوابشم ببینم، بعد باز همون ذهنیت توم ایجاد شد، البته دیگه با خودم اون حرفا رو نمی‌زنم، یه جورایی مث یه فرمان ایجاد شده توی مغزم می‌مونه که توی صدمی از ثانیه اجرا می‌شه.
انگار هر وقت با ایمان کامل با این موضوع برخورد می‌کنم که خب چون به خوابشو دیدن فکر کردم پس خوابشو نمی‌بینم، دقیقن همون شب خوابشو می‌بینم.

۱۳۹۳ فروردین ۱۳, چهارشنبه

502

همین که از شلوغی و هیاهوی سیزده به در رهایی یافتی و مهمونا رفتن.
از سر بی‌حوصلگی می‌خزی توی تختت، توی تاریکی دراز می‌کشی و به سقف زل می‌زنی.
بدون اینکه چراغ رو روشن کنه - چون می‌دونه تو از هر چی نوره نفرت داری - میاد بالاسرت، دقت می‌کنه ببینه چشمات بازن یا که بسته‌ن، آروم اسمتو صدا می‌زنه که نکنه یه وقتی خواب باشی و بیدار بشی، سرتو برمی‌گردونی طرفش که ینی حواسم بهت هست، که ینی بیدارم.
ازت می‌پرسه چیزی شده؟ می‌گی حوصله ندارم، می‌گه چرا؟ می‌گی فقط حوصله ندارم.
انقدر می‌شناست که می‌دونه نباید بیشتر بپرسه، می‌ذاره توی غار تنهاییت هر چقدر دل لعنتیت خواست بپوسی.
مادرم، یه دونه باشه. :)

۱۳۹۳ فروردین ۹, شنبه

501

ساعت سه و سه دقیقه‌ی بامداده.
اینطور که به نظر میاد، حال من هیچ خوش نیست.
نابودم در واقع.
داغونم شاید.
دچارم - از همونا که اون یارو می‌گفت - انگار.
چمه واقعن؟
یه نیم ساعت پیش رفتم دوش گرفتم.
فردا کلی کار دارم، سر صبح راننده‌ی شخصی پدر خواهم بود، چرا که اونجایی که می‌خواد بره ماشین رو نمی‌تونه بذاره.
اینه که چون آگاهم به وضعیت خویشتن، اینکه توان و قابلیت دوش گرفتن صبحگاهی در این ایام رو ندارم، وایسادم ریشم رو تراشیدن.
بعد از ده سال تجربه‌ی ریش تراشیدن و اینکه شاید سرجمع بیست بار - تازه الان خیلی دست بالا گرفتم- صورتم رو بریدم، این دومین باره که توی یک ماهه‌ی اخیر کار دست خودم می‌دم.
پشت لبم رو که می‌خواستم بتراشم یاد لفظی که امشب در وصف لبم به کار می‌برد افتادم و نیشم باز شد، خون راه افتاد.
فقط با نیش باز وایساده بودم و به کارایی که از صدقه سریش دست خودم می‌دم فکر می‌کردم و خون روی صورتم لیز می‌خورد...
الان - یعنی قبل اینکه بخوام شروع کنم به نوشتن - داشتم با گوگل‌مپ از بالاسر جاهایی که این چند روز رفته رد می‌شدم. یه آن به خودم اومدم که چندین دقیقه‌س زل زدم به نقشه و فکر می‌کنم ببین که چقدر دنیا کوچیکه.
ببین که آدم به آدم می‌رسه.

بی ویرایش