از وقتی اومده بودم، راستش از وقتی اومده بودم که نه، از وقتی که همهی مهمونها رسیده بودن و اصطلاحن مهمونی شروع شده بود، دوربین داده بودن دستم و گفته بودن عکس بگیر.
نه اینکه ناراحت باشم چرا باید بین این همه من عکس بگیرم؟ یا که مگه من دل ندارم که بخوام توی عکسا باشم؟
میشناختندم، احتیاج به زر اضافه نبود که! ولی...
یک ربعی که گذشت و شاید بیشتر از پنجاه تا عکس گرفته بودم و خب اگه شارژ شدنِ فلش دوربین انقدر معطلی نداشت، شاید از صد تا هم بیشتر میگرفتم.
به بغل دستیم، همزمانی که عکس میگرفتم، گفتم شنیدی که میگن دوربین دیجیتال آفت سفره؟ آفت دورهمیها و مهمونیهاست؟
همزمانی که جملهم تموم میشد، نگاهش کردم.
گفت نه.
قیافهاش سوالطور شده بود، روم رو برگردوندم و هیچ نگفتم.
بعدن، بعدن که میگم نه اینکه همون شب و ساعت یا که ساعاتی بعد، یعنی مثلن ماجرا مال یک ماه پیش و این بعدن چند روز پیش باشه. آره، بعدن ازم پرسید فلان روز یادته فلان حرف رو زدی؟ البته مسلمن اون فلان نگفت که!
گفت نشون به اون نشون که فیلان، چطو که آخه اینطور؟
:)
پرسیده بودم چطور که این رو میپرسی؟ خواسته بود نپرسم و فقط گفته بود یک مسئلهای حرف اون شبم رو یادش آورده.
گفتم میدونی فلانی؟ - اسمش رو گفته بودم - یه روز با چند دیوانهای مثل خودم، رفتیم یه جایی که تو مسیر رودخونه، نه اینکه فکر کنی از کنارش، از وسط خود رود، یک ساعتی رفتیم جلو، خیس خیس، رسیدیم به یه آبشار، داشتیم سگ لرزه میزدیم، آتیش ساختیم، جوجه سیخ کشیدیم، کباب کردیم، یکیمون تل زد، سیگار کشیدیم، از آبشار بالا رفتیم، ولی میدونی؟ همهی اینا کنار یه سنگ خیلی بزرگ بود، یه سنگ که شاید هفت هشت متر ارتفاع و به همون اندازه قطر داشت، گردِ گرد نبود، ولی یک تکه بود و ... میدونی؟ روی تمام سنگ، گلهای زرد بود، رفیقم گفته بود گل سنگ که میگن همینهها، جوابشو نداده بودم و بجاش تو دل کوه زده بودم زیر آواز و خونده بودم گل سنگم گل سنگم، امان از دل تنگم و دیگه باقیش رو بلد نبودم، اما اون بلد بود، تا آخرش رو خوند و باز هم برامون خوند.
همهی اینها رو که گفتم، گفت خب!؟ آخرش چی؟ چه ربطی به حرف من داشت؟
گفتم اگه دوربین برده بودیم، نه اون میخوند، نه از آبشار بالا میرفتیم، نه وقت میکردیم آتیش بسازیم یا که جوجه کباب بزنیم و نه هیچ کدوم از تمام عشق و حالهایی که کرده بودیم، احتمالن فقط یه تعداد زیادی عکس داشتیم با صورتای خندونی که خودمون میدونیم فقط کنار گل سنگ به دوربین لبخند زدیم. هوم، شاید هیچ کدوم کنار آتیش خشک نمیشدیم و از سرما دهنمون سرویس میشد و سرماخوردگیِ سختی تو جونمون میافتاد.
گفته بود اشک تو چشاش جم شده، لبخند زده بودم، گفته بود دمت گرم، رفته بود.
خطاب به او فکر کرده بودم دیگر چطور بگویم که به سراغ منِ آشفتهمغز نیایید؟