۱۳۹۱ بهمن ۱۰, سه‌شنبه

376

یه ربع به هشت بود گوشیم زنگ خورد، فکر می‌کردم اونی که بهش زنگ زدم و برنداشت زنگ زده. می‌خواستم ماشین قیمت کنم ازش، بارها در موارد مختلف تلفن‌هایی که برداشته نشدن باعث شدن کلن از تصمیمم منصرف شم و خرجی که می‌خواستم بکنم رو نکنم.
بهرحال کس دیگه‌ای بود، برداشتم گفتم جانم؟ قربون هم رفتیم یه کم و بعد پرسید کجایی؟ گفتم مغازه‌م، گرچه الان دارم می‌بندم. پرسید میای بریم شمال؟ گفتم ینی امشب بریم تا جمعه مثلن؟ گفت آره مثلن، یه خورده فکر کردم، از خودم می‌پرسیدم چه فیلمی بود مرده سر دختره داد می‌زد که رفیق‌ش بی خیال سفر شده و نمی‌خواد بره بخاطر اینکه می‌خواد دوست دخترشو ببوسه؟ عمرن یادم نمیومد و فقط دیالوگ‌ها رو مدام تکرار می‌کردم برای خودم، صدام زد، گفتم نه، چارشنبه کار دارم. گفت بی خیال بابا، خب بذار شنبه، خلاصه‌ی امر اینکه پیچونده بودمش.. با خودم گفته بودم هوم، دوره زمونه‌ای شده، بی خیال شمال رفتنم می‌شم جدیدن.

375

هشت-نه سال پیش که دوم هنرستان بودم، تیپم تاثیر گرفته از شخصیت مستندی بود که فیلمش رو هم دیده بودم. البته دلم نمی‌خواد بگم کی، البته من عین اون تیپ نمی‌زدم، به روش اون لباس می‌پوشیدم.
ینی چند رنگ از یک نوع پیرهن، چند شلوار جینِ هم شکل، کفش و کتونی هم به همین منوال داشتم. هوم، پیرهن‌های کلوین کلاینی که تمام مدت به تنم بود، بین دوستان و هم کلاسی‌ها شهرتی داشت. هه، اگه بخوام همچون پیرهنایی رو الان، با این وضعیت مملکت بخرم، یحتمل باید نصف درآمد یه ماهم رو بدم.
یادمه یکی از بچه‌ها رو خفت کرده بودن، بوت‌های تیم‌ش، ساعت و هر چیز با ارزشی که داشت رو ازش زده بودن. یه روز ناظم اومده بود سر کلاس و به روش خودش، یه حالت خشن و ناظم‌طوری می‌گفت گرون نپوشین، از همون میز یکی مونده به آخر که طبق معمول یه وری نشسته بودم و به دیوار تکیه داده بودم، فکر کرده بودم سر تا پام چقدر می‌ارزه؟
الان سال‌هاست اکثر اوقاتی که از در می‌زنم بیرون، با خودم فکر می‌کنم سر تا پام چقدر می‌ارزه؟ البته الانه دیگه این موضوع محدود به لباس‌ها نمی‌شه، گوشی، لپ‌تاپ، عینک و خیلی چیزای دیگه رو در بر می‌گیره.
راستش اصلن یادم نیست چرا این رو می‌خواستم بنویسم، فقط اینو می‌دونم که خیلی وقت پیش توی اورنوت، یه نوت زده بودم با این مضمون که "اینکه آدمی سر و ته‌ش چقدر می‌ارزد"، می‌دونستم یعنی چی، اما دلیل نوشتنش یادم نیست.

۱۳۹۱ دی ۳۰, شنبه

374

از وقتی اومده بودم، راستش از وقتی اومده بودم که نه، از وقتی که همه‌ی مهمون‌ها رسیده بودن و اصطلاحن مهمونی شروع شده بود، دوربین داده بودن دستم و گفته بودن عکس بگیر.
نه اینکه ناراحت باشم چرا باید بین این همه من عکس بگیرم؟ یا که مگه من دل ندارم که بخوام توی عکسا باشم؟
می‌شناختندم، احتیاج به زر اضافه نبود که! ولی...
یک ربعی که گذشت و شاید بیشتر از پنجاه تا عکس گرفته بودم و  خب اگه شارژ شدنِ فلش دوربین انقدر معطلی نداشت، شاید از صد تا هم بیشتر می‌گرفتم.
به بغل دستی‌م، همزمانی که عکس می‌گرفتم، گفتم شنیدی که می‌گن دوربین دیجیتال آفت سفره؟ آفت دورهمی‌ها و مهمونی‌هاست؟
همزمانی که جمله‌م تموم می‌شد، نگاه‌ش کردم.
گفت نه.
قیافه‌اش سوال‌طور شده بود، روم رو برگردوندم و هیچ نگفتم.
بعدن، بعدن که می‌گم نه اینکه همون شب و ساعت یا که ساعاتی بعد، یعنی مثلن ماجرا مال یک ماه پیش و این بعدن چند روز پیش باشه. آره، بعدن ازم پرسید فلان روز یادته فلان حرف رو زدی؟ البته مسلمن اون فلان نگفت که!
گفت نشون به اون نشون که فیلان، چطو که آخه اینطور؟
:)
پرسیده بودم چطور که این رو می‌پرسی؟ خواسته بود نپرسم و فقط گفته بود یک مسئله‌ای حرف اون شبم رو یادش آورده.
گفتم می‌دونی فلانی؟ - اسمش رو گفته بودم - یه روز با چند دیوانه‌ای مثل خودم، رفتیم یه جایی که تو مسیر رودخونه، نه اینکه فکر کنی از کنارش، از وسط خود رود، یک ساعتی رفتیم جلو، خیس خیس، رسیدیم به یه آبشار، داشتیم سگ لرزه می‌زدیم، آتیش ساختیم، جوجه سیخ کشیدیم، کباب کردیم، یکی‌مون تل زد، سیگار کشیدیم، از آبشار بالا رفتیم، ولی می‌دونی؟ همه‌ی اینا کنار یه سنگ خیلی بزرگ بود، یه سنگ که شاید هفت هشت متر ارتفاع و به همون اندازه قطر داشت، گردِ گرد نبود، ولی یک تکه بود و ... می‌دونی؟ روی تمام سنگ، گل‌های زرد بود، رفیق‌م گفته بود گل سنگ که می‌گن همینه‌ها، جوابشو نداده بودم و بجاش تو دل کوه زده بودم زیر آواز و خونده بودم گل سنگم گل سنگم، امان از دل تنگم و دیگه باقیش رو بلد نبودم، اما اون بلد بود، تا آخرش رو خوند و باز هم برامون خوند.
همه‌ی این‌ها رو که گفتم، گفت خب!؟ آخرش چی؟ چه ربطی به حرف من داشت؟
گفتم اگه دوربین برده بودیم، نه اون می‌خوند، نه از آبشار بالا می‌رفتیم، نه وقت می‌کردیم آتیش بسازیم یا که جوجه کباب بزنیم و نه هیچ کدوم از تمام عشق و حال‌هایی که کرده بودیم، احتمالن فقط یه تعداد زیادی عکس داشتیم با صورتای خندونی که خودمون می‌دونیم فقط کنار گل سنگ به دوربین لبخند زدیم. هوم، شاید هیچ کدوم کنار آتیش خشک نمی‌شدیم و از سرما دهن‌مون سرویس می‌شد و سرماخوردگیِ سختی تو جونمون میافتاد.
گفته بود اشک تو چشاش جم شده، لبخند زده بودم، گفته بود دمت گرم، رفته بود.
خطاب به او فکر کرده بودم دیگر چطور بگویم که به سراغ منِ آشفته‌مغز نیایید؟

۱۳۹۱ دی ۲۷, چهارشنبه

373

گاهی قبل از اینکه برم سر کار، می‌رم خلوت‌ترین و گوشه‌ترین گوشه‌ای که توی خونه می‌شه پیدا کرد، نزدیک یک ساعت کنار پنجره می‌شینم و با گوشی توی اینترنت چرخ می‌زنم.
امروز نوری که از پنجره به داخل میومد، خبر ازین می‌داد که هوا ابریه و خب شاید احتیاجی به برداشتن عینک آفتابی نباشه.
همین که سرم رو بالا آوردم و از پنجره به بیرون، سمت بالا نگا کردم، خورشید از پشت ابر اومد بیرون، چشم‌م رو زد، سرم رو پایین انداختم و چشمام رو بهم زدم که از تاری در بیاد، دیدم که واضح شد، نور دوباره داشت کمرنگ می‌شد، انگار خورشید دوباره می‌رفت پشت ابر.
به خودم خندیدم، فکر کردم ینی چی آخه؟ عن، فقط می‌خواست چشِ منو بترکونه؟ فک کردم شاید خیلی آدما نشونه‌ای بگیرن ازین مسایل، ولی خب من... نمی‌دونم.
یه شب ساعت نه و نیم-ده بود، سر میز نشسته بودیم و اصطلاحن ته‌بندی می‌کردیم که بعد از نیمه‌شب گشنگی سراغ‌مون نیاد، به داداش‌م می‌گفتم باید سعی کنم یواش یواش خوابمو تنظیم کنم که زودتر بخوابم، بابا از اون طرف میز، تقریبن شیش تا صندلی اون طرف‌تر گفت اصلن آدم باید ده-ده و نیم خواب باشه دیگه.
داشتم لقمه رو پایین می‌دادم که بعدش جواب حرفش رو بدم، داداشم گفت نگفت می‌خوام مرغ بشم که! گفتم منظورم از زود خوابیدن ساعت دوازده بود دیگه حداکثر، نه اینکه دیگه یه طوری بخوابم که پنج و شیش صب بیدار شم و مجبور باشم تو تختم به سقف زل بزنم.
الان که این‌ها رو می‌نویسم دقیقن شبی رو گذروندم که ازش حرف زدم، ساعت ده شب نشستم پای کامپیوتر، تصمیم داشتم مثلن حداکثر ساعت دوازده و نیم شات داون رو کلیک کرده باشم.
ولی خب طبق روال همیشگیِ زندگانی‌ام، یک نفر که رویش را نمی‌شود زمین زد، خواست که با من حرف بزند، نه اینکه حالا رودربایستی در کار باشه‌ها، دلم نمی‌خواست حالا که خواسته بعد از این همه حرف بزنیم، خودم رو چس کنم که من امشب برنامه دارم دوازده و نیم خواب باشم، - الان خنده‌م گرفته - از یک که گذشت، گفتم یک و نیم می‌گم می‌رم، یک ربع یک ربع به همین منوال برام گذشت، تا بلخره یک ربع به سه بلند شدیم بریم.
این‌ها رو صبح، قبل از اینکه برم سر کار، وقتی نشسته بودم گوشه‌ترین گوشه‌ی خونه، با گوشی نوشتم، فقط از سر اینکه نمی‌شه با برنامه‌ی بلاگر نمی‌شه لیبل زد و البته اگر هم بشود، بلد نیستم با اندروید نیم‌فاصله بزنم، الان می‌خوام پابلیش کنم.
ولی خب الان که نشستم پای کامپیوتر و تقریبن دارم غش می‌کنم راستش دلم می‌خواد بازم از همین روزمرگی‌های همیشگی بنویسم‌ها، ولی خب هیچ چیز توی ذهنم نیست فعلن.

۱۳۹۱ دی ۲۴, یکشنبه

372

آدما وقتی دوستت داشته باشن، نه اینکه ایرادهات رو نبینن یا حالا اصلن حرفم این نیست که چشم می‌گذارن روی مشکلات‌ت و همونطور که هستی قبولت می‌کنن و این حرفا.
موضوع که همیشه قبول کردن ایرادها نیست، این حرف برای بعضیا که دایم فقط تریپ روشنفکری ور می‌دارن کاربرد داره، حرف اینه که یه عادتی غلطه، پس باید از سر افراد بیافته، حالا اینکه طرف اِن سال با اون عادت زندگی کرده و وقتی بخوای مطرحش کنی اگر به دعوا نکشه هم مثالِ یاسین در گوش خر خوندنه، بماند.
اینه که منِ نوعی بی خیال اصلاح بعضی عادات مزخرف اطرافیانم می‌شم یا بالعکس.
حالا همه‌ی اینا رو گفتم، اصلن برای گفتن اینا نیومده بودم، می‌خواستم بگم آدما وقتی دوستت داشته باشن، نه اینکه فک کنن همه باید دوستت داشته باشن‌ها، نه! ولی انگار که فکر می‌کنن دوست داشتنت آسونه، یعنی دوست‌دار تو شدن سهله.
اینکه دوستات دوستت داشته باشن خیلی خوبه‌ها، از خوب هم فراتره، اینکه افراد از سر عادت به سراغت نیان، از سر اینکه کس دیگری نبوده و ...
اما باورت بشود یا نشود به همون سادگی که تو من رو دوست داری نازنین رفیق من، آدما حتا از من خوششون هم نمیاد.
یه تیکه‌ای داشت فیلم The Vow، - دارم با گوشی می‌نویسم، حوصله‌ی لینک IMDB دادن ندارم - پسره که از به دست آوردن زنش ناامید می‌شد و می‌رفت می‌نشست تو استودیوش به گیتار زدن، دوستش که میومد پیشش، یه خاطره‌ای از وقتی تازه با زنش آشنا شده بود تعریف می‌کرد و می‌گفت اون دفعه فقط دو هفته طول کشید تا عاشقم شه.
هوم، فقط دو هفته طول کشیده بود تا بهش بگه عاشقشه و این بار بعد از چند ماه نتونسته بود عاشقِ خودش بکنش.
به زعم من یکی از تاپ‌ترین سکانس‌های فیلم بود.
زندگیِ من از این سکانس‌ها خیلی زیاد داره.
همین.

۱۳۹۱ دی ۲۰, چهارشنبه

371

شاید اگه آمار و احتمالاتم خوب بود می‌تونستم حساب کنم چند درصد امکان داره آدمی فرد مورد نظرش رو طرف‌های ظهر - با اطلاع به شاغل بودنش - تو یکی از شاهراه‌های تهرانِ چندین میلیونی ببینه. حالا هر چقدر هم که اون شاهراه نزدیک خونه‌ش باشه، مثل اینکه کسی انتظار داشته باشه وقتی گذرش به چهارراه ولیعصر میافته منی که تقریبن هر روز ده ساعتم رو اونجا می‌گذرونم رو ببینه. حالا شاهراهی که من ازش حرف می‌زنم میدون صنعت بود، تفاوتشون یه ذره دو ذره نیست، ولی خو... اون لحظه‌ای که سر می‌چرخوندم و فکر می‌کردم بعد از چند ماهه که اومدم صنعت؟ چهار ماه؟ وقتی به خودم اومدم که فکرم رو بلند زدم، رو به بغل دستیم کردم و گفتم از مرداد تا حالا چند ماه می‌گذره؟ هیچی نگفت، حتا لبخند هم نزد، کلن هیچی. شاید اصلن نشنید. بعد با خودم می‌گفتم من فقط دارم نگاه می‌کنم ببینم چقدر عوض شده الان که چند ماهه این اطراف پیدام نشده.

چند سال پیش یکی از رفقام یه صب تا شب اومده بود ایران و دعوت‌ش کرده بودم خونه‌مون، اون روز از هر دری گفتیم، یه وقتی صحبت از این شده بود که دخترهای آمریکایی چطوری‌ان!؟ بعد از یه خورده صحبت کردن و وقتی می‌خواست "فول آو شت" رو برای وصف بیشترشون به کار ببره، مونده بود چه واژه‌ی فارسی رو می‌تونه بگه که حق مطلب رو ادا کنه، آخر سر هم به این نتیجه رسیدیم که یه تپه گه و غیره عمرن اون مفهوم رو نمی‌ده و بی‌خیال شدیم و همونطوری به حرف زدن‌ش ادامه داد. بعد از هشت سال زندگی تو وگاس به این نتیجه رسیده بود.
هوم، هر بار به پست این پر چونه‌هایی که منتظرن گوش مفت گیر بیارن تا شروورهاشون رو به خوردت بدن می‌خورم، یاد اون لحظه‌ای میافتم که امیر دستش رو تو هوا می‌چرخوند و اممم و اممم می‌کرد میافتم.
تقریبن تمام این آدم‌ها همونایی هستن که از سکوتت برداشت می‌کنن، حرفی برای گفتن نداری یا به زبون خودشون زبونت تو کونت گیر کرده. می‌دانید؟ در همسایگیِ محل کارم چند تایی از این موجودات که خلق نکردنشون برای طبیعت مسلمن فقط منفعت بوده و بس، زندگی می‌کنن.
با همین آدم و یکی دو نفر دیگه وایساده بودیم به صوبت کردن، داشتم از این می‌گفتم که دو سال پیش اگه پونزده تومن داشتم و فک می‌کردم اگه بخوام برم با حمایت خاله‌م تا یه مدتی می‌تونم دووم بیارم، الان که پولم دو برابر شده می‌دونم که حتا نمی‌تونم پاشم برم و الخ. کلن بحث‌مون تو این محور می‌چرخید که ما - ینی جوون‌ها - تو این مملکتی که سگ می‌زنه گربه می‌رقصه هیچ غلطی نتوانیم کنیم. همین موقه‌ها بود که یه مرد لاغر قدبلند عینکی، با موهای جوگندمی که به چهره‌ش میومد چهل یا که چهل و پنج سال سن داشته باشه، اومد دم در، همه طبق عادت که مشتری میاد، ساکت شدیم، همونطوری که وایساده بودم و وزنم رو روی یه پام و دستم که گذاشته بودم روی ویترین انداخته بودم، داشتم به مرد که نگاه‌ش رو روی صورت چهارتامون می‌چرخوند و کت خاکستریش رو که روی ساعد دستش انداخته بود گرفته بود طرفمون نگاه می‌کردم. مرد گفت "آقایون کت می‌خرین؟"، انتظار یه همچین حرفی رو نداشتم، فکر کردم از این گداهای شیک‌پوشه، سرم رو به چپ و راست تکون دادم که ینی نع، بقیه هم به سبک خودشون گفتن نه، نگاهم به شلوار مرد افتاد که ستِ کتش بود، مرد یه حرکت ناامیدانه به سرش داد که انگار بگه "آهان، باشه، خله خب، باشه، من رفتم"، رفت، بچه‌های دیگه رو نگا کردم، همه همدیگه رو نگاه کردیم، دهنم رو باز کردم، ولی یکی از بچه‌ها همون حرف من رو زد و گفت فک کردم الانه که مثلن بگه پس پول کرایه بده برم تا کرج، ولی مرد هیچی نگفت و وقتی از در رفت بیرون، رفت طرف دختر جوونی که تشخیص اینکه همسرش بود یا کسِ دیگه، سخت بود. از توی شیشه دنبالشون کردیم، به تک‌تکِ حجره‌های پاساژ سر زدن، هر بار مرد می‌رفت جلو، دم در و زن تو فاصله‌ی یکی دو متری می‌ایستاد و روش رو می‌کرد طرف دیگه‌ای، انقدر رفتن تا از در پاساژ مجبور شدن برن بیرون، رفتن.
با خودم فکر می‌کردم کدوممون نداشتیم که مثلن صد تومن، نه دویست تومن بهش بدیم، به کسی که کتِ تنش رو درآورده که بفروشه. ولی انقدر کثافت زیاد شده که... به دروغگویی‌ها نباید جواب داد، نمی‌دم. ولی وقتی شک می‌کنم که آیا طرف دروغ می‌گه یا نه، سخت می‌شه، نه اینکه ندونم که از این وضعیت بدترها چقدر زیاده‌ها، می‌دونم، ولی خب یهو آدمی به خودش میاد که سر چی داره ناله می‌کنه و یکی دیگه تو چه وضعیتیه، می‌ترکه یهو آدم...
می‌ترکه دل آدم...