۱۳۹۱ خرداد ۶, شنبه

313

صدای گوشیم که در اومد از رو میز ورداشتمشو اسم طرفو نگاه کردم، سایلنتش کردم و دوباره گذاشتم سر جاش، یه خورده دیگه چراغش خاموش روشن شد تا اینکه قط شد.
دوباره زنگ خورد، بدون نگاه کردن سایلنت کردم، دوباره زنگ زد، نگا کردم، یکی دیگه بود، ورداشتم. تا گفتم سلام، گفت مرتیکه چرا گوشیتو ورنمی‌داری؟ گفتم تو جلسه‌م، گفت آره مرگ تو، صدا قل قل میاد، گفتم خو جلسه تو قهوه‌خونه‌س. گفت خیله خب زنگ بزن بعدن، کارت دارم، گفتم باشه، قط کرد.
گفت کامی اینو ببین، روزنامه رو نشون می‌داد، تیتر زده بود که پیرمرد هشتاد و سه ساله تو ابرکوه بچه‌دار شده. یه خنده‌ی تمسخرآمیزی کردم و گفتم بی خیال، بریم ادامه صوبتمون. گفت چطو شد آخه؟ گفتم مگه جوکشو نشنیدی؟ سه تایی با هم گفتن نه! گفتم خیلی معروف و قدیمیه که! اصن بینُله! چطور نشنیدین؟ می‌گه یارو پیرمرده رفت پیش دکترش با ذوق داشت از زن جوونش می‌گفت و از این که دوباره بچه‌دار شده. دکتره هم بهش گفت بذار یه داستانی رو برات تعریف کنم، یه روز شکارچی اول صبح توی تاریکی اومد بره شکار، وقتی خواست از خونه بره بیرون، به جای تفنگ چترشو ورداشت، تو جنگل یه پلنگ جلو راهش سبز شد، چترشو آورد بالا و شلیک کرد، صدای شلیک اومد و پلنگه مرد. پیرمرده گفت اما این امکان نداره. دکتره هم گفت هوووم. زدن زیر خنده، یکی از بچه‌ها گفت توام با این هوم گفتنت نمودی مارو، ولی جدن همینه، پیرمرده اگه عاقل باشه باس بره آزمایش دی‌ان‌ای، گفتم بگذریم، بریم سر صوبت خودمون... گوشیم دوباره زنگ خورد، سه تایی گفتن بهع.

واقعن چرا من این خزعبل رو نوشتم؟

۱۳۹۱ اردیبهشت ۳۱, یکشنبه

312

یه پنج دقه پیش تو فیسبوک یه نوتی خوندم که نوشته بود همیشه هم نباس سگ درونت رو کنترل کنی... که خب باقیش رو نخوندم.
با خودم فکر کردم نه فقط سال‌هاست ولش کردم که واس خودش بپلکه.
هر وقت هم لازم می‌شه همچین پارس می‌کنه که رفیقاشم از پس کوچه‌های درونم می‌ریزن بیرون.

۱۳۹۱ اردیبهشت ۲۵, دوشنبه

شیرینی یکی دیگه رو هم خوردیم

مراحل زندگی، بین هم سن‌ها، چه تو فامیل، چه بین رفقا، ممولن تشکیل شده از فارغ‌التحصیل شدن‌ها، خدمت رفتن‌ها، ازدواج کردن‌ها و خیلی چیزای دیگه.
این موضوع خیلی وقتا تو جمع رفقا یا فامیله که واس من این چن سال اخیر به مرحله‌ی ازدواج رسیده، مثلن می‌گن جدی جدی فلانی هم ازدواج کردا، انگار همین دیروز بود رفته بود خدمت، انگار همین دیروز بود فیلان و من ممولن این انگار همین دیروزها رو با انگار همین دیروز بود سر جاش می‌شاشید تموم می‌کنم و یه سری اح اح و دری وری می‌شنوم که خب برام مهم نیست.
ولی متسفانه بحث همچنان ادامه داره و برای تموم کردن بحث راهی نیست به جز اینکه برگردی رو به نفر آخری که حرف زده بگی یه روزم می‌رسه من به فلانی می‌رسم و می‌گم شنیدی بهمانی - اشاره به خود طرف - هم مُرد؟ انگار همین دیروز بود... تجربه نشون داده که در این مواقع جمع توسط اعمال فیزیکی از ادامه‌ی صوبت باز می‌دارت.

۱۳۹۱ اردیبهشت ۱۰, یکشنبه

ای امان

امان از خاطرجمعی، امان
یه وقتا این خاطر جمعیه بین پدر و بچه‌س.
بچه‌هه مطمئنه حین بازی از دست باباش نمیفته، بابائه هم انقدر به خودش مطمئنه که فکر می‌کنه عمرن بچه رو نمی‌ندازه، ولی خو وقتی افتاد بچه به فنا می‌ره و وض بابائه هم معلومه دیگه.
یه وقتا بین دو نفر از اعضای یه خونواده یا فامیله.
یکی به اون دیگری پول کلونی قرض می‌ده، اولی مطمئنه که دومی پولش رو برمی‌گردونه، دومی هم با خیال راحت بالا می‌کشه، چون مطمئنه اولی واس خاطر روابط فامیلی دومی رو نمی‌ندازه حلفدونی.
یه وقتام بین دو تا رفیق توی جمعه.
اولی به شوخی به دومی یه چیزی می‌گه، می‌دونه که دومی می‌دونه اگر به کل‌کل بکشه، دومی عمرن حریف‌ش نیست و خب رو این حساب فکر می‌کنه، عمرن دومی حرفی نمی‌زنه که بخواد ضایعش کنه. اما دومی با وجود اطلاع به اون موضوع، می‌دونه که حتا اگر اولی رو ضایع کنه، اون کاری نمی‌کنه! آره، اینطوریاس که یه وقتا اون اولی‌ها فقط لبخند می‌زنن.

۱۳۹۱ اردیبهشت ۶, چهارشنبه

هی فلانی

به یه نفر می‌گی هی فلانی، هر بار که بارون می‌زنه یادت میافتم، هر بار قرص ماهِ کامل رو می‌بینم یادت میافتم، می‌گی هر بار از فلان جا - خیلی زیاد بودن - رد می‌شم یادت میافتم، به یکی می‌گی هر بار می‌شینم پای منقل یادت میافتم، به دیگری می‌گی هر بار فلان موسیقی - اینم زیادن - رو گوش می‌کنم یادت میافتم، یا حتا وقتی خواهرزاده‌ی چن ماهه‌ت رو بغل می‌کنی و الخ.
ولی می‌دونی؟ خیلی وقتا آدما فقط اینا رو می‌گن که فلانی‌ها هر بار اون کارو می‌کنن، از اونجا رد می‌شن، اونو گوش می‌دن و غیره یادت بیافتن.
درسته که وقتی این حرف رو زدن یاد طرف افتادن، ولی شاید همیشه‌ای در کار نبوده. جالب اینجاست که خیلی وقتا به محض اینکه برای بار اول این حرف رو می‌زنی، همیشگی می‌شه، ینی تازه از اون موقه به بعد هر بار این اتفاق میافته یاد طرف میافتی. اما دیگه به طرف نمی‌گی، هر بارونی می‌زنه، هر بار از خیابون، کافه، پارک، رستوران، سینما، پاساژ و غیره رد شدی و یاد افراد مختلفی هم افتادی، دیگه بهشون نمی‌گی.
اصلن خیلی وقتا ترجیح می‌دی کاش یادشون نیافتی.
شاید حتا خیلی وقتا حس کنی شرم‌آوره.

۱۳۹۱ اردیبهشت ۲, شنبه

بن بستِ شانس

این پست هم از همون پست‌هاست که مدت خیلی زیادی.. نه! خیلی خیلی زیادی توی درفت بوده و من هنوز ننوشتمش.
شاید بعضیا با خودشون بگن یا حتا بیان مستقیم بهم بگن تو که قبلن گفته بودی درفت‌هات توی گوشیته و بلابلابلاه که خب این از همون دسته‌س که قبل از اینکه بیام پیش شما، یادم بوده گوشی رو چک کنم، چرا که شما هر بار که میام می‌بینمتون، گوشیم رو به همین نیت خفت می‌کنی و پسووردشم که می‌دونی - گرچه هر دفه یادت می‌ره، ولی چون یه دفه بهت گفتم، بازم بهت می‌گم، البته می‌تونم نگم، ولی خب بهرحال این کرمیه که خودم هم دارم - و می‌ری تا درفت‌ها رو بخونی، بعد که از خوندن ارضا شدی و کشفیاتت رو به عمل آوردی و مث هر بار یه تیکه به گوشیِ لکنته‌ی من انداختی و همو اون نگاه موشکافانه‌ت رو انداختی رو صورتم و بت گفتم بگو، هیچی نگفتی، باز گفتم حرفتو بزن، هیچی نگفتی، گفتم ده بنال، خندیدی لگد زدی... خلاصه اینکه قبل از رفتن پیش بعضیا اینو تو درفت ایمیلم نوشتم و گذاشتمش کلی وقت خاک بخوره.
عاوره، اینطوریاس.
بم بست شانس، این سابجکت رو کی نوشتم؟ یادم نیست، ولی اینو می‌دونم که زمستون بود.
می‌دونی؟ وقتی می‌نویسی، ینی وقتی می‌نویسی که بگی، نه اینکه بنویسی که نوشته باشی، می‌فمی چی می‌گم؟ آره؟ خب! وقتی می‌نویسی که بگی بن بستِ شانس، کسی فکرش حول محور کوچه‌ی بن بستی که اسمش شانس باشه نمی‌ره. فک نمی‌کنم حتا یه نفر به ذهنش خطور کنه که واقعن کوچه‌ی بن بستی به اسم شانس تو خیابون کریم خان هس، یا اگرم می‌دونه فکرش اون دور و ور نمی‌ره.
من اگر نویسنده بودم، نویسنده که نع، لااقل بلد بودم بنویسم که خب چه بسیار آدمایی رو شناختم که خیلی ناز می‌نویسن و نویسنده نیستن. مسلمن از این موضوع یه چیز در خوری در میاوردم که هر کس خوند بگه که اوه! که ای خدای من!
بن بست شانس رو چهار روز در طول هفته می‌بینم و فکرای مختلفی با خودم می‌کنم، امروز که دیگه تصمیم گرفتم بیام و بنویسم، داشتم با خودم فکر می‌کردم، آخه دیگه کول‌تر از این که آدم بخواد آدرس‌ش رو بده، بگه تهِ بن بستِ شانس، پلاک فیلان مثلن؟
همو اون ته مها...