۱۳۹۳ دی ۱۱, پنجشنبه

556

بگذار پس از من هرگز کسی نداند از رُکسانا با من چه گذشت. 

بگذار کسی نداند که چگونه من از روزی که تخته‌های کف این کلبه‌ی چوبین ساحلی رفت و آمد کفش‌های سنگینم را بر خود احساس کرد و سایه‌ی دراز و سردم بر ماسه‌های مرطوب این ساحل ِ متروک شنیده شد، تا روزی که دیگر آفتاب به چشم‌هایم نتابد، با شتابی امیدوار کفن خود را دوخته‌ام، گور خود را کنده‌ام...
□
اگرچه نسیم‌وار از سر عمر خود گذشته‌ام و بر همه چیز ایستاده‌ام و در همه چیز تأمل کرده‌ام رسوخ کرده‌ام؛ اگرچه همه چیز را به دنبال خود کشیده‌ام؛ همه‌ی حوادث را، ماجراها را، عشق‌ها و رنج‌ها را به دنبال خود کشیده‌ام و زیر این پرده‌ی زیتونی‌رنگ که پیشانی آفتاب‌سوخته‌ی من است پنهان کرده‌ام، اما من هیچ کدام این‌ها را نخواهم گفت لام‌تاکام حرفی نخواهم زد می‌گذارم هنوز چو نسیمی سبک از سر بازمانده‌ی عمرم بگذرم و بر همه چیز بایستم و در همه چیز تأمل کنم، رسوخ کنم. همه چیز را دنبال خود بکشم و زیر پرده‌ی زیتونی‌رنگ پنهان کنم.

همه‌ی ِ حوادث و ماجراها را، عشق‌ها را و رنج‌ها را مثل رازی مثل سرّی پشت این پرده‌ی ضخیم به چاهی بی‌انتها بریزم، نابودشان کنم و از آن همه لام‌تاکام با کسی حرفی نزنم...

بگذار کسی نداند که چگونه من به جای ِ نوازش‌شدن، بوسیده‌ شدن، گزیده شده‌ام! 

بگذار هیچ‌کس نداند، هیچ‌کس! و از میان همه‌ی خدایان، خدائی جز فراموشی بر این همه رنج آگاه نگردد.

و به کلی مثل این که این‌ها همه نبوده است، اصلاً نبوده است و من هم‌چون تمام آن کسان که دیگر نامی ندارند نسیم‌وار از سر این‌ها همه نگذشته‌ام و بر این‌ها همه تأمل نکرده‌ام، این‌ها همه را ندیده‌ام...

بگذار هیچ‌کس نداند، هیچ‌کس نداند تا روزی که سرانجام، آفتابی که باید به چمن‌ها و جنگل‌ها بتابد، آب این دریای مانع را بخشکاند و مرا چون قایقی فرسوده به شن بنشاند و بدین‌گونه، روح مرا به رُکسانا ـ روح دریا و عشق و زندگی ـ بازرساند. چرا که رُکسانای من مرا به هجرانی که اعصاب را می‌فرساید و دلهره می‌آورد محکوم کرده است. و محکومم کرده است که تا روز خشکیدن دریاها به انتظار رسیدن بدو در اضطراب انتظاری سرگردان محبوس بمانم...

و این است ماجرای شبی که به دامن رُکسانا آویختم و از او خواستم که مرا با خود ببرد. چرا که رُکسانا ــ روح دریا و عشق و زندگی ــ در کلبه‌ی چوبین ساحلی نمی‌گنجید، و من بی‌وجود رُکسانا ــ بی‌تلاش و بی‌عشق و بی‌زندگی ــ در ناآسوده‌گی و نومیدی زنده نمی‌توانستم بود...
□
...سرانجام، در عربده‌های دیوانه‌وار شبی تار و توفانی که دریا تلاشی زنده داشت و جرقه‌های رعد، زندگی را در جامه‌ی قارچ‌های وحشی به دامن کوهستان می‌ریخت؛ دیرگاه از کلبه‌ی چوبین ساحلی بیرون آمدم. و توفان با من درآویخت و شنل سرخ مرا تکان داد و من در زردتابی‌ی فانوس، مخمل کبود آستر آن را دیدم. و سرمای پائیزی استخوان‌های مرا لرزاند. 

اما سایه‌ی دراز پاهایم که به‌دقت از نور نیم‌رنگ فانوس می‌گریخت و در پناه من به ظلمت خیس و غلیظ شب می‌پیوست، به رفت‌وآمد تعجیل می‌کرد. و من شتابم را بر او تحمیل می‌کردم. و دلم در آتش بود. و موج دریا از سنگ‌چین ساحل لب‌پر می‌زد. و شب سنگین و سرد و توفانی بود. زمین پرآب و هوا پرآتش بود. و من در شنل سرخ خویش، شیطان را می‌مانستم که به مجلس عشرت‌های شوق‌انگیز می‌رفت.

اما دلم در آتش بود و سوزنده‌گی این آتش را در گلوی خود احساس می‌کردم. و باد، مرا از پیش رفتن مانع می‌شد...

کنار ساحل آشوب، مرغی فریاد زد و صدای او در غرش روشن ِ رعد خفه شد. و من فانوس را در قایق نهادم. و ریسمان قایق را از چوب‌پایه جدا کردم. و در واپس‌رفت نخستین موجی که به زیر قایق رسید، رو به دریای ظلمت‌آشوب پارو کشیدم. و در ولوله‌ی موج و باد ـ در آن شب نیمه‌خیس غلیظ ـ به دریای ِ دیوانه درآمدم که کف جوشان غیظ بر لبان کبودش می‌دوید.

موج از ساحل بالا می‌کشید و دریا گرده تهی می‌کرد.

و من در شیب تهی‌گاه دریا چنان فرو می‌شدم که برخورد کف قایق را با ماسه‌هائی که دریای آبستن هرگز نخواهد ِشان زاد، احساس می‌کردم.

اما می‌دیدم که ناآسوده‌گی روح من اندک‌اندک خود را به آشفتگی دنیای خیس و تلاش‌کار بیرون وا می‌گذارد. و آرام‌آرام، رسوب آسایش را در اندرون خود احساس می‌کردم.

لیکن شب آشفته بود و دریا پرپر می‌زد و مستی دیرسیرابی در آشوب سرد امواج دیوانه به جُست‌وجوی لذتی گریخته عربده می‌کشید... و من دیدم که آسایشی یافته‌ام و اکنون به حلزونی دربه‌در می‌مانم که در زیروزبررفت بی‌پایان شتابندگان دریا صدفی جسته است.
و می‌دیدم که اگر فانوس را به آب افکنم و سیاهی شب را به فروبستگی چشمان خود تعبیر کنم، به بودای بی‌دغدغه ماننده‌ام که درد را از آن ‌روی که طلیعه‌تاز نیروانا می‌داند به دلاسودگی برمی‌گزارد.
اما من از مرگ به زندگی گریخته بودم.
و بوی لجن نمک‌سود شب خفتن‌جای ماهی‌خوارها که با انقلاب امواج برآمده هم‌راه وزش باد در نفس من چپیده بود، مرا به دامن دریا کشیده بود. و زیروفرارفت زنده‌وار دریا، مرا به سان قایقی که باد دریا ریسمانش را بگسلد از سکون مرده‌وار ساحل برآب رانده بود، و در می‌یافتم از راهی که بودا گذشته است به زندگی بازمی‌گردم.
و در این هنگام در زردتابی نیم‌رنگ فانوس، سرکشی کوهه‌های بی‌تاب را می‌نگریستم. و آسایش تن و روح من در اندرون من به خواب می‌رفت. و شب آشفته بود و دریا چون مرغی سرکنده پرپر می‌زد و به سان مستی ناسیراب به جُست‌وجوی ِ لذت عربده می‌کشید.
□
در یک آن، پنداشتم که من اکنون همه چیز زندگی را به‌دل‌خواه خود یافته‌ام.
یک چند، سنگینی خردکننده‌ی آرامش ساحل را در خفقان مرگی بی‌جوش، بر بی‌تابی روح آشفته‌ای که به دنبال آسایش می‌گشت تحمل کرده بودم؛ ـ آسایشی که از جوشش مایه می‌گیرد!
و سرانجام در شبی چنان تیره، به سان قایقی که باد دریا ریسمانش را بگسلد، دل به دریای توفانی زده بودم.
و دریا آشوب بود. و من در زیروفرارفت زنده‌وار آن‌که خواهشی پرتپش در هر موج بی‌تابش گردن می‌کشید، مایه‌ی آسایش و زندگی خود را بازیافته بودم، همه چیز زندگی را به‌دل‌خواه خویش به‌دست آورده بودم.
اما ناگهان در آشفتگی تیره و روشن بخار و مه بالای قایق ـ که شب گهواره جنبانش بود ـ و در انعکاس نور زردی که به مخمل سرخ شنل من می‌تافت، چهره‌ای آشنا به چشمان‌ام سایه زد.
و خیزاب‌ها، کنار قایق بی‌قرار بی‌آرام در تب سرد خود می‌سوختند.

فریاد کشیدم: «رُکسانا!»

اما او در آرامش خود آسایش نداشت و غریو من به مانند نفسی که در توده‌های عظیم دود دمند، چهره‌ی او را برآشفت. و این غریو، رخساره‌ی رویائی او را به سان روح گنه‌کاری شب‌گرد که از آواز خروس نزدیکی سپیده‌دمان را احساس کند، شکنجه کرد.
و من زیر پرده‌ی نازک مه و ابر، دیدمش که چشمان را به خواب گرفت و دندان‌هایش را از فشار رنجی گنگ بر هم فشرد. 

فریاد کشیدم: «رُکسانا!»

اما او در آرامش خود آسوده نبود و به سان مهی از باد آشفته، با سکوتی که غریو مستانه‌ی توفان دیوانه را در زمینه‌ی خود پُررنگ‌تر می‌نمود و برجسته‌تر می‌ساخت و برهنه‌تر می‌کرد، گفت: «من همین دریای بی‌پایان‌ام!»

و در دریا آشوب بود
در دریا توفان بود...

فریاد کشیدم: «رُکسانا!»
اما رُکسانا در تب سرد خود می‌سوخت
و کف غیظ بر لب دریا می‌دوید
و در دل من آتش بود

و زن مه‌آلود که رخسارش از انعکاس نور زرد فانوس بر مخمل سرخ شنل من رنگ می‌گرفت و من سایه‌ی بزرگ او را بر قایق و فانوس و روح خودم احساس می‌کردم، با سکوتی که شُکوه‌اش دلهره‌آور بود، گفت:
«من همین توفانم من همین غریوم من همین دریای آشوبم که آتش صدهزار خواهش زنده در هر موج بی‌تابش شعله می‌زند!»

«رُکسانا!»

«اگر می‌توانستی بیایی، تو را با خود می‌بردم. تو نیز ابری می‌شدی و هنگام دیدار ما از قلب ما آتش می‌جست و دریا و آسمان را روشن می‌کرد...
در فریادهای توفانی خود سرود می‌خواندیم در آشوب امواج کف کرده‌ی دورگریز خود آسایش می‌یافتیم و در لهیب آتش سرد روح پرخروش خود می‌زیستیم...
اما تو نمی‌توانی بیایی، نمی‌توانی تو نمی‌توانی قدمی از جای خود فراتر بگذاری!»

می توانم
رکسانا
می توانم

«می‌توانستی، اما اکنون نمی‌توانی
و میان من و تو به همان اندازه فاصله هست که میان ابرهایی که در آسمان و انسان‌هایی که بر زمین سرگردانند...»

«رُکسانا...»

و دیگر در فریاد من آتش امیدی جرقه نمی‌زد.

«شاید بتوانی تا روزی که هنوز آخرین نشانه‌های زندگی را از تو بازنستانده‌اند چونان قایقی که باد دریا ریسمانش را از چوب‌پایه‌ی ساحل بگسلد بر دریای دل من عشق من زندگی من بی‌وقفه‌گردی کنی... با آرامش من آرامش یابی در توفان من بغریوی و ابری که به دریا می‌گرید شوراب اشک را از چهره‌ات بشوید.
تا اگر روزی، آفتابی که باید بر چمن‌ها و جنگل‌ها بتابد آب این دریا را فرو خشکاند و مرا گودالی بی‌آب و بی‌ثمر کرد، تو نیز به سان قایقی برخاک‌افتاده بی‌ثمر گردی و بدین‌گونه، میان تو و من آشنائی نزدیک‌تری پدید آید.
اما اگر اندیشه کنی که هم‌اکنون می‌توانی به من که روح دریا روح عشق و روح زندگی هستم بازرسی، نمی‌توانی، نمی‌توانی!

«ــ رُک... سا... نا»

و فریاد ِ من دیگر به پچپچه ای مأیوس و مضطرب مبدل گشته بود.

و دریا آشوب بود.
و خیال زندگی با درون شوریده‌اش عربده می‌زد.
و رُکسانا بر قایق و من و بر همه‌ی دریا در پیکری ابری که از باد به‌هم برمی‌آمد در تب زنده‌ی خود غریو می‌کشید: 
«شاید به هم بازرسیم؛ روزی که من به سان دریایی خشکیدم، و تو چون قایقی فرسوده بر خاک ماندی
اما اکنون میان ما فاصله چندان است که میان ابرهایی که در آسمان و انسان‌هایی که بر زمین سرگردانند»

می توانم
رکسانا
می توانم

«نمی‌توانی!
نمی‌توانی»

«رُکسانا...»
خواهش متضرعی در صدایم می‌گریست و در دریا آشوب بود.

«اگر می‌توانستی تو را با خود می‌بردم تو هم بر این دریای پرآشوب موجی تلاش‌کار می‌شدی و آن‌گاه درالتهاب شب‌های سیاه و توفانی که خواهشی قالب‌شکاف در هر موج بی‌تاب دریا گردن می‌کشد، در زیروفرارفت جاویدان کوهه‌های تلاش، زندگی می‌گرفتیم.»

بی‌تاب در آخرین حمله‌ی یأس کوشیدم تا از جای برخیزم اما زنجیر لنگری به خروار بر پایم بود.
و خیزاب‌ها کنار قایق بی‌قرار بی‌سکون در تب سرد خود می‌سوختند.
و روح تلاشنده‌ی من در زندان زمخت و سنگین تنم می‌افسرد و رُکسانا بر قایق و من و دریا در پیکر ابری که از باد به‌هم برآید، با سکوتی که غریو شتابنده‌گان موج را بر زمینه‌ی خود برجسته‌تر می‌کرد فریاد می‌کشید:

«نمی‌توانی!

و هرکس آن‌چه را که دوست می‌دارد در بند می‌گذارد.
و هر زن مروارید غلتان خود را به زندان صندوقش محبوس می‌دارد،

و زنجیرهای ِ گران را من بر پایت نهاده‌ام، ورنه پیش از آن‌که به من رسی طعمه‌ی دریای بی‌انتها شده بودی و چشمانت چون دو مروارید جان‌دار که هرگز صید غواصان دریا نگردد، بلع صدف‌ها شده بود...

تو نمی‌توانی بیایی

نمی‌توانی بیایی!

تو می‌باید به کلبه‌ی چوبین ساحلی بازگردی و تا روزی که آفتاب مرا و تو را بی‌ثمر نکرده است، کنار دریا از عشق من، تنها از عشق من روزی بگیری...»
□
من در آخرین شعله‌ی زردتاب فانوس، چکش باران را بر آب‌های کف کرده‌ی بی‌پایان دریا دیدم و سحرگاهان مردان ساحل، در قایقی که امواج سرگردان به خاک کشانده بود مدهوشم یافتند...
□
بگذار کسی نداند که ماجرای من و رُکسانا چگونه بود!

من اکنون در کلبه‌ی چوبین ساحلی که باد در سفال بامش عربده می‌کشد و باران از درز تخته‌های دیوارش به درون نشت می‌کند، از دریچه به دریای آشوب می‌نگرم و از پس دیوار چوبین، رفت‌وآمد آرام و متجسسانه‌ی مردم کنج‌کاوی را که به تماشای دیوانه‌گان رغبتی دارند احساس می‌کنم. و می‌شنوم که زیر لب با یک‌دیگر می‌گویند: 

«هان گوش کنید، دیوانه هم‌اکنون با خود سخن خواهد گفت.»

و من از غیظ لب به دندان می‌گزم و انتظار آن روز دیرآینده که آفتاب، آبِ دریاهای مانع را خشکانده باشد و مرا چون قایقی رسیده به ساحل به خاک نشانده باشد و روح مرا به رُکسانا ـ روح دریا و عشق و زندگی ـ بازرسانده باشد، به سان آتش سرد امیدی در تَه چشمانم شعله می‌زند. و زیر لب با سکوتی مرگ‌بار فریاد می‌زنم:

«رُکسانا!»

و غریو ِ بی‌پایان رُکسانا را می‌شنوم که از دل دریا، با شتاب بی‌وقفه‌ی خیزآب‌های دریا که هزاران خواهش زنده در هر موج بی‌تابش گردن می‌کشد، یک‌ریز فریاد می‌زند:

«نمی‌توانی بیایی!
نمی‌توانی بیایی...»

مشت بر دیوار چوبین می‌کوبم و به مردم کنج‌کاوی که از دیدار دیوانه‌گان دل‌شاد می‌شوند و سایه‌شان که به درز تخته‌ها می‌افتد حدود هیکلشان را مشخص می‌کند، نهیب می‌زنم:
می شنوید؟
         بدبخت ها
می شنوید ؟

و سایه‌ها از درز تخته‌های دیوار به زمین می‌افتند.
و من، زیر ضرب پاهای گریزآهنگ، فریاد رُکسانا را می‌شنوم که از دل دریا، با شتاب بی‌وقفه‌ی امواج خویش، هم‌راه بادی که ازفراز آب‌های دوردست می‌گذرد، یک‌ریز فریاد می‌کشد:

«نمی‌توانی بیایی!
نمی‌توانی بیایی!»

احمد شاملو
با تشکری همیشگی از محمدرضا محمدی مهر - بهترین شعرهایی که خوندم (+)

۱۳۹۳ دی ۸, دوشنبه

555

صبح از خواب بيدار شده بودم، تو مغزم يه نفر كه من نبودم، جورى كه معلوم بود داره اداى ابى رو در مياره، ولى لااقل تپق نمى زنه صداشو انداخته سرشو داره با صداى من مى خونه:
تو رو من از خودم گرفتم تو رو من از خودم گرفتم تو رو من از خودم گرفتم تو رو...

۱۳۹۳ آذر ۳۰, یکشنبه

554

خواستم بگم يخ نكردى اون بالا با اون بادهاى تخميش؟ اون بالا حتمن باس يكى باشه وجودش گرمت كنه، وگرنه كه چاى و نسكافه و اينا كه سريع سرد مى شن.
خواستم بگم عه اينجا!
نخواستم دوباره شروع كنم. نخواستم وسط پايان دادن به تمام ماجراها، به قول بعضيا پايون دادن، دوباره خريت كنم.

امروز داشتم فكر مى كردم مهم نيست افراد واقعن داراى شخصيت، فرهنگ يا رتبه ى اجتماعى بالايى باشن. گاهى افرادى كه اونارو نسبت به خودشون برتر و بالاتر مى دونن، ممكنه فكر كنن هر حركت اون افراد درست يا غلط رو تعيين مى كنه. صغيل بودن يك رفتار يا سنگين بودنش رو از نگاه اونا مى سنجن. حال اينكه شايد تا ديروز متوجه اون رفتارها نبوده باشن.
مى دونم مى دونم، آدما تغيير مى كنن، پيشرفت مى كنن و از اين صحبت ها كه مى شه ادامه ى پاراگراف داد.
اما حرف اينجاست كه به چه قيمتى؟
مهم نيست اگر شما هيچى از حرفام نفهميدين، خودم هم روزى كه داستاناى امروز رو يادم بره و اينجارو بخونم هيچ سر در نميارم چى بلغور كردم.

ديشب خيلى اتفاقى، برحسب كليك كردن اشتباهى روى بوكمارك هاى كروم، وارد بلاگر شدم و ديدم فيلتر نيست. شايد نزديك شصت هفتاد تا از پست هاى آخر خودم رو خوندم و براشون ليبل گذاشتم، تقريبن تمام طول ٢٠١٤. چقدر بالا و پايين رفته بودم.
باورم نمى شه كه ١٤ داره تموم مى شه!
انگار چند ماهى اين وسط گم شده.
باورم نمى شه پاييز اومد و تموم شد.
آخ، تموم شد پاييز.
چقدر غرق بودم كه نفهميدم كى اومد و حالا داره مى ره.

۱۳۹۳ آذر ۲۷, پنجشنبه

553 - بميرم براى ذهن آشفته م

الان نزديك بيست روزه كه سر تيترهاى يه پست بلند بالا رو نوشتم و هنوز حوصله ى نوشتنش رو پيدا نكردم.
تو اين مدت هر بار كه يه چيزى به ذهنم مى رسه كه بنويسم با خودم مى گم تو اگه خيلى تنگى برو اونو بنويس و اون يكى رو هم نمى نويسم.
اما امشب دلم مى خواست ديگه حتمن يه چيزى بنويسم.
يه چن تا از خورده نوت هاى تيتروارى كه تو اين ده بيست روز نوشته بودم كه مثلن بعد از نوشتن اون پست بلند بالا ادامه بدم رو خوندم، اصلن ازشون سر در نياوردم كه چى بودن و براى چى نوشته بودم و قرار بوده چى بشن. يا حتا اگه يه خورده واضح بود هم نمى دونستم به كجا قرار بوده برسه.
همه رو پاك كردم.
مثلن يكى از چيزايى كه مى خواستم بنويسم و ننوشتم اين بود كه چند روز پيش حواسم بهت بودِ رضا صادقى رو تو ماشين گوش مى دادم، با خودم گفتم اينو اون موقع كه حواسم بهت بود نبايد مى دادم گوش بدى. اون موقع كه خب حواسم بهت بود، الان كه گذشته شده بايد گوش مى دادى. مى فهميدى كى به كيه، گرچه كه فهميدنت هم توفيرى نداشت. حتمن مى گفتى حتمن همينطوره.
تو يكى از نوتا سه خط نوشته بودم كه به خودى خود جالب بود برام، چون واقعن هيچى ايده اى ندارم كه اين چى بوده و از كجا خلق شده،  نوشته بودم:
عكس گرفتن رو پل ٦٤
هوا چطور باشد تو اين فصل و من چى بپوشم
او گاد اوه گاد

حالا شما خودت كس خل بودن منو به نوت بردارى در نظر بگير، موقع درس خوندنمم همين بودم، نوت بر مى داشتم كه مثلن از طريق تيترش بفهمم چه خبره و كى به كيه، هيچيش يادم نمى موند، همينه كه هيچ گهى نشدم ديگه!

تو يكى از نوت ها نوشتم قضيه ى ديوا گفتن فلانى، البته جاى فلانى اسم طرف رو هم نوشتم، ولى خب نمى خوام اينجا بگم كه نكنه - هيم واى! - غيبت بشه. يادم نمياد در رابطه ش چى مى خواستم بگم، اما خب جوك قضيه اين بود كه يه نفر منو به ديواى يه نفر ديگه تشبيه كرده بود، حال اينكه من با اين ريخت زمختم به كجام مى خوره كه لفظ مونث برام به كار ببرن نمى دونم.
چند وقت پيش ها، نمى دونم كى بود، لااقل سه تا چهار هفته پيش، همون روز كه اون عكس خوشگله از پنجره اتاقمو گذاشتم اينستاگرام، همون روز صبح، بيدار شده بودم، ساعت قبل از هفت بود، چون بدون زنگ ساعت بيدار شده بودم، چشمامو باز نكرده بودم، خيلى به ندرت اين موضوع اتفاق ميافته، يعنى در واقع اصلن نميافتاد، اما تازگى آروم بيدار مى شم، نه كه آرامشى در كار باشه كه فقط آروم بيدار مى شم. حتا وقتايى كه مى خوام بازم بخوابم، تا بيدار مى شم چشمام باز مى شه، حالا يا ساعتو مى بينم يا از نور محيط رو چك مى كنم كه ساعتو تشخيص بدم و ... اما تازگى نه، تو اوج بهم ريختگى، كابوس، فكراى درب داغون و ... آرومِ آروم بيدار مى شم.
اون روزم اينطورى بود، چشمام كه بسته بود ياد تهديدايى كه پسرداييم رو كرده بودم افتادم، تهديدايى كه به اشتباه اول توى وايبر براى دوست دوران راهنماييم فرستادم كه هم اسم پسرداييمه، داشتم تحليلش مى كردم، فكر مى كردم پسردايى ١٤ ساله م چه شخصيتى داره، چقدر ممكنه ناراحت شده باشه يا بهش برخورده باشه و اين ها كه ذهنم رفت به چند شب قبلش كه اومده بودن خونه مون. ياد اين افتادم كه اومده بود نشسته بود بغل دستم تا فول آلبوم متاليكا رو بهش بدم، يكى دو ماه قبلش، براى اولين بار تو كل عمرش تو ماشين من نشسته بود كه بريم براى مهموناى خونه ى مامان بزرگ از پرپروك پارك وى پيتزا بخريم. صداى جيمز كه لاورمن رو مى خوند و منم ناخودآگاه باهاش بى صدا لب مى زدم و مى خوندم توجهش رو جلب كرده بود و خوشش اومده بود، از فرداى اون شب تا همون شبى كه اومده بود خونه مون تك تك آهنگاى خوب متاليكارو ازم پرسيده بود و گوش داده بود. خنده م مى گرفت، ياد دوره ى راهنماييم ميافتادم، اون موقع ها متاليكا تو اوج بود و ما چه حماقتايى در مياورديم كه مثلن بگيم ما بيگ فن متاليكاييم.
ذهنم بال هاش باز شده بود ديگه، به هر قبرستونى داشت سر مى زد، ياد گودر افتادم، يادم اومد يه بار چند تا گيف شر كرده بودم از چند تا گربه كه مثلن هر كدوم يه موزيكى گوش مى دادن و حديث گفته بود من مثل هوى متاله مى مونم و سالى و چند تاى ديگه تاييد كرده بودن.
ديگه يادم نمياد تو اون لحظه چه فكرايى از ذهنم گذشت، فقط تا همينجاش يادم مونده، آلارم گوشى در اومد، تو همون ثانيه اول خاموشش كردم، آروم پتو رو كنار زدم، حتا پتو كنار زدنم هم عادى نبود، هميشه با شدت كنارش مى زنم، چون نود درصد اوقات گرمم شده، بلند شدم، طبق معمول بلند شدم برم ببينم هوا چطوره، هه! الان يادم اومد اون "هوا چطور باشد تو اين فصل و من چى بپوشم" رو براى چى نوشته بودم، براى همين جا بود، كار هميشه مه آخه! پاييز زمستون كه مياد هميشه از پنجره بيرونو نگاه مى كنم كه ببينم ابريه يا نه كه اگه لازم شد لباس مناسبترى بپوشم. اون "او گاد اوه گاد" رو هم الان يادم اومد، وقتى پرده رو كنار زدم و پل ٦٤ رو داشتم نكاه مى كردم، چشمم كه به آسمون افتاد، از قشنگيش گفتم او گاد اوه گاد، به حالت دو اومدم گوشى رو برداشتم كه عكس بگيرم.
همينطور كه هى عكساى مختلف مى گرفتم، يادش افتادم، با خودم گفتم بذار براش فيلم بگيرم، پنجره رو باز كردم دستمو بيرون كرم فيلم گرفتم. الان حتا يادم نيست براش فرستادم يا نه!
وقتى باز انگار غم دنيا نشسته باشه تو دلم راه افتادم رفتم، نشسته بودم فكر مى كردم كه تصويراى مشوش خوابم توى ذهنم پديدار مى شدن، تا اون موقع يادم نبود چه خواب هايى ديدم، انگار از تمام آدماى حال و گذشته ى زندگيم يه تيكه اى ديده باشم...
بماند، بماند كه بماند كه بماند.
اون صبح كه شب شد، خواب ديدم با داداشم و پسرعمه م، تو يكى از خيابوناى شيب دار شهر داريم مى چرخيم، پياده، طبق معمول اونا حرف مى زدن و من تو سكوت همراهيشون مى كردم و هر از چندگاهى يه كسشرى تحويلشون مى دادم، تو خوابم هم مثل يه وقتا تو بيدارى شروع كرده بودم درى ورى گفتن و براى مسخره بازى فاز قافيه دار حرف زدن گرفته بودم، سرم طرف آسمون بود، پسرعمه م گفت چى كار مى كنى؟ گفتم سياهى شب رو ديد مى زنم، هيزى شب رو مى كنم. حالا يادم نيست ديگه چيا گفته بودم، فقط يادمه يه چيزايى گفته بودم راجب اينكه شب چقدر پاكه و از اين دست خزعبلات شعرگونه. اونا هم مث منِ كس مغز ويران شروع كرده بودن آسمون سياه و بى ستاره ى تهران رو ديد زدن، جالبيش اينجا بود كه ستاره داشت توى خوابم، همينطورى سرامون بالا بود كه يه چيزى مثل ستاره دنباله دار رد شد، داداشم گفت شهاب بود؟ پسرعمه م گفت يعنى ممكنه شهاب بارون بوده باشه و ماها خبر نداشته باشيم؟ با همون حالت مسخره گفتم معاذالله! خنديد و گفت اصلن مى دونى يعنى چى؟ گفتم نه والا! يكى ديگه ام رد شد،هل كردم و گفتم بذار فيلم بگيرم، شروع كردم فيلم گرفتم كه چند تاى ديگه هم اومد، اما فاصله شون خيلى نزديك بود، نگاهمو از آسمون گرفتم، مسير حركتشو نگاه كردم، تازه فهميديم اونى كه مى ديديم شهاب نبود، نمى دونم كجا بوديم، اما تمام شهر رو مى ديدم كه نورانى هايى كه فك مى كرديم ستاره ى دنباله داره مى خورن توى تهران و منفجر مى شن و تبديل به قارچ مى شن، صداى آژير قرمز ميومد، صورتم از اشك خيس شده بود، حس اين لحظه رو كه تو خواب داشتم قشنگ يادمه، يكى ديگه هم جورى خورد زمين كه بردش به ما هم برسه، آروم سرمو آوردم پايين و گوشيمو نگاه كردم، ساعت 3:00 بود، گرما رو كه روى صورتم حس كردم بيدار شدم. به همون آرومى، جالب بود كه كاملن هوشيار بودم، اصلن هميشه ى وقتايى كه اينطورى بيدار مى شم، هوشيارم. آروم چرخيدم و ساعت گوشى رو نگاه كردم، ساعت 3:00 بود. قبل تر ها بازم اين اتفاق افتاده بود، اينكه ساعت توى خواب و بيدارى يكى باشه.
يادم افتاد اون روز ظهر تو دفتر پسرعمه م بعد از خوندن چند تا خبر اقتصادى، فحش مى كشيد به سران مملكتى و مى گفت اصلن بياد آمريكا بزنه خوار مملكتو بگاد، يه هسته اى بندازه وسط تهران. با داداشم بحث كرده بودن و بازم من تو سكوت هر از گاهى تيكه مى انداختم فقط...

مطلقن بى ويرايش

۱۳۹۳ آذر ۱۳, پنجشنبه

552

چند شب پيش ها تو يه مهمونى شبونه، سرم توى گوشيم بود و دستم رو به ريش زير چونه م مى كشيدم كه يه موى بلند چند سانتى پيدا كردم، هر چه زور زدم با دست بكنمش، نمى شد، ليز مى خورد! مى خواستم بى خيالش بشم، نمى تونستم. داشت ديوونه م مى كرد، رفتم پيش صاحبخونه، حواله م داد به دخترش، خودمو سپردم به قيچى دختر صاحبخونه، يك ربع صورت من لاى دستاش بود كه مثلن اون يك تار مو رو درست بچينه. گفت عجيبه كه تا حالا متوجهش نشدى، گفتم عجيب نيست! گفت منظورم اينه كه بعد از دو سه روز كه ريشتو زدى، الان فهميدى و انقد اعصابتو خورد كرده. گفتم خيل وقتا تو زندگى عادى تو مسايل ديگه هم همينه. گفت يعنى چى؟ گفتم آدم يه چيزى نمى دونه، ولى وقتى فهميد باباى خودشو در مياره، گفت مى شه مثال بزنى؟ طبق معمول كه ناخودآگاه هميشه اينطور سوالا رو جواب مى دم، گفتم حالا الان حضور ذهن ندارم، بعد گفتم مى دونى؟ گفت چيو؟ گفتم اول از همه اينكه وقتى من مى گم مى دونى؟ فقط گوشاتو كار بنداز نه زبونتو، گفت تو چقدر بى تربيت و گستاخى. گفتم حالا من گستاخ، مى خواى بدونى يا برم؟ گفت نه، بگو. يه نفس عميق كشيدم، گفتم مى دونى؟ گفت چيو؟ قيافه ش منتظر واكنش شديد من بود، برق شيطنت تو چشمش كاملن مشخص بود، محل نذاشتم. گفتم مثلن يه موقعى من تو رو دوست دارم، تو نمى دونى، زندگى عاديتو مى كنى، از بغل من رد مى شى تنمون بهم مى خوره، حرف مى زنيم بدون اينكه حس خاصى انتقال بديم، بغل دست هم مى شينيم، تنمون با هم در تماس قرار مى گيره، شايد براى مدت طولانى و و و مورداى مشابه ديگه! اما انگار نه انگار، ولى كافيه تو به حقيقت پى ببرى و من هم بفهمم كه فهميدى و بدتر از همه ببينم بدت كه نيومده خوشت هم اومده، چرا كه خودت هم همين حس رو مثل من خفه شده و دفن شده ش رو درون خودت داشتى كه حالا بيدار شده و سر از قبر بيرون آورده، حالا كافيه بخوايم سركوبش كنيم... ديگه من اون آدم سابق نمى شم برات، ديگه نمى تونيم راحت با هم حرف بزنيم، ديگه از برخورد تن هامون با هم توى مهمونى داغ مى شيم، ديگه راحت نمى تونيم با هم دست بديم، ديگه حرف كه مى زنيم دنبال نشونه ها مى گرديم، لحن حرف زدن، حالت، دنبال خودمون توى حرفاى همديگه مى گرديم. ديگه نمى تونيم بشينيم كنار هم، ديوونه مى شيم. اگه بازم ادامه پيدا كنه، ديگه نمى خوايم همديگه رو ببينيم، مى خوايم، ولى نمى خوايم. مى خوايم بريم كه نبينيم همو، ولى مى گيم كاش اصلن مسيرش اين ورى بود، حساب مى كنى كى و چطور مى ره خونه يا مى ره سر كار، ديگه نمى تونى تحملم كنى، ديگه نمى تونم تحملت كنم، مى دونى؟ منتظر شدم حرف بزنه، صداش در نميومد كه! گلوشو صاف كرد، دهنشو كه به نظر ميومد خشك شده باز كرد، تشنه ش شده بود انگار، صداى چندانى در نيومد، گفت چيو؟ گفتم هيچى ديگه، همين!

بى ويرايش

۱۳۹۳ آذر ۱۱, سه‌شنبه

551

ببينم...
ببينم!!!
ببينم؟
سرتو بالا كن.
ببينمت...
ببينمت!!!
مى شه ببينمت؟
مى گم...
ينى مى خواستم بگم اين بود؟
همين؟
همى اين؟
اين بود قرارمون؟