۱۳۸۹ اسفند ۲, دوشنبه

گودر کف خیابون

بعد یه ساعتی که تو شهر چرخ زدیم و از وضعیت زندگی، کار و بچه‌هاش نالید.
گفت: ای بابا! دادا ما که بچه بودیم هی بابا ننه‌مون می‌زدن تو سرمون که بچه‌های مردم فلان بچه‌های مردم بهمان، بچه‌های مردم کوفت، بچه‌های مردم درد، بچه‌های مردم زهرمار... حالا هم که گنده شدیم، بچه‌مون از راه می‌رسه می‌گه بابا مامانای مردم فلان کارو می‌کنن براشون، بهمان کارو می‌کنن براشون... اِاِاِ! بشکنه این دست که نمک نداره، ریدم تو روح این مردم که اعصاب نمی‌ذارن واسه آدم...
سر چهارراه که رسیدیم، پشت چراغ نگه داشت و نگام کرد، ابروشو داد بالا "کره‌خر چار ساعته دارم درددل می‌کنم واست، اونوقت نیشتو واسه من باز می‌کنی؟"، "می‌گم که تو احیانن گودری نیستی؟"، "گوگل ریدر؟ نه بابا، وقتشو ندارم!"، "هوم..."

۱۳۸۹ بهمن ۲۴, یکشنبه

ریشه‌یابی کلمه‌ت تو حلقم خواهرم

یک ربعی که تو گوگل می‌چرخه و پشت سر هم هی سرچ می‌کنه! می‌گه کـــامـــران!!!
زیر لب می‌گم یا خدا! سرویس شدیم رفت. بلند می‌گم ها؟
+ از کجا می‌شه فهمید که الان چه برندی خوبه، معتبره، به درد می‌خوره؟
- واسه‌ی چه چیزی؟
+ لوازم آرایش، لوازم خونه، آشپزخونه
- چقدرم که اینا به قیافه‌ی من می‌خوره!!! نمی‌دونم، ولی می‌تونم برات بپرسم.
+ از کی؟
- از گودر
یه خورده فکر می‌کنه، می‌گه گودر از گاد میاد!!؟
می‌خندم، می‌گم نـَــ... آره، از گاد میاد، خداست.

کجا رفت؟

رو زمین چرت می‌زدم، منتظر بودم از پای لپ‌تاپ بلند شه تا بشینم پای گودر، ساعت نزدیک 1:30 بعد از نیمه‌شب بود(به وقت پکن)، یهو داد زد مبارک رفت.
نشستم، گفتم "اوهَ!! کل ساختمون رو ترکوندی بابا!" دوباره گفت "مبارک رفت."، متفکر ادامه داد "یعنی کجا رفته؟"، پوزخند زدم. با ابروهای بالا رفته پرسید "تو می‌دونی؟"، با یه حالتی که انگار سوالش چقدر پیش پا افتاده‌ست گفتم "آره"، با ذوق و شوق گفت "کجا؟"، "به فاک... ایشالا نوبت ماام می‌شه"، وسط خنده می‌گه "که بری به فاک؟"، "که بدیمش به فاک"

۱۳۸۹ بهمن ۲۳, شنبه

خیال بازگشت نیست، هر چند...

وقتی می‌رفتم، گفت زود برگردیا. گفتم باشه.
وقتی رسیدم، گفت دلتنگتما. گفتم منم.
یه کم که موندم، گفت برگرد دیگه دلم تنگ شده. گفتم آخه تاریخ بلیط دست من نیست.

این‌ها گفتن زود نریا، تو رو خدا بیشتر بمون.
می‌گفتم یک ایران منتظرن برگردم. می‌خندیدن.

چند هفته‌ای که گذشت.
گفت از من فاصله بگیر، گفتم نه.
گفت نمی‌خوام، گفتم خیلی خوب حالا.
گفتم وقتی بیام می‌خوام ببینمتا، گفت من می‌گم نره، تو می‌گی بدوش؟

امروز دوباره گفتن بمون، گفتم باشه.
گفتن چطور شد پس؟ گفتم وقتی کسی منتظرم نیست، چه حالا چه دیرتر...
گفتن هفتاد میلیون نفر منتظرت بودن که! گفتم از اولشم یه نفر بیشتر نبود.
گفت یه نفر رو می‌گفتی یه ایران؟ گفتم وقتی یه نفر به همه میارزه... حتمن یه ایرانه دیگه.

او

تندبادِ من
آمد.
مدتی ماند، مرا رقصاند.
رفت.
دوباره آمد، مرا رقصاند.
باز رفت.
باز آمد، مرا رقصاند.
دوباره رفت.
دیگر نیامد، مرا نرقصاند.
رفت که رفت...

از تندبادی که رفت
موی ِ آشفته‌ای مانده است و
دل ِ پریشانی
*

*علیرضا روشن

۱۳۸۹ بهمن ۱۹, سه‌شنبه

بینا؛ شنوا

بعضی وقتا که هدفون تو گوش از خیابون رد می‌شم و فقط صدای موسیقی رو می‌شنوم. تنها صدایی که همیشه بعد از رد شدن می‌شنوم، بوق ممتد ماشین‌هاست که حتی از لابلای نوای موسیقی به گوشم می‌رسه و وقتی گوشی رو از تو گوش در میارم تا علت رو جویا شم، ادامه‌ی فحاشیِ راننده‌ها رو می‌شنوم که مدعیَن من خوار مادرم فلانند و اینکه اشاره دارن به کور و کر بودنم و من در عین اینکه دیگر عابرهای ایستاده در حال سر تکون دادن هستن که یحتمل من فاقد فرهنگ شهر نشینی هستم و بویی از فرهنگ رد شدن از خیابون نبردم، گوشی رو می‌ذارم سر جاش و به این فکر می‌کنم که هیچ‌کس نمی‌دونه که محو موسیقیَم و حال و هوام جای دیگه‌ای، پیش کس دیگه‌ایه...