قبلتر از این روزها، دستها زیبا تر بودن.
۱۳۹۱ خرداد ۳۱, چهارشنبه
میپرسند چطوری مصدوم؟
آدمی، یک وقتهایی در موقعیتهایی قرار میگیرد که هر که از راه میرسد، با اشاره به حال آن روزهایش، احوالش را که میپرسند، فقط محض بهتر بودن یا بدتر بودن میپرسند.
مثلن میپرسند چطوری درب و داغون؟ احوالت خوبه اوراقی؟ امروز چطوری اسقاط؟ یه سری دیگه هم بعد از احوالپرسیشون اشاره به این موضوع دارن و میگن دیگه پیریه و هزار دردسر یا توام که مثل قوریِ بندزده شدی یا باس بدیمت یه دونه نوتو بگیریم و از همین ها...
و خب آدمی چه بگوید؟ اگر حرفها پای تلفن یا با تکست زدن رد و بدل شده باشن که خب حداکثرش فرستادن یک دونقطه و پرانتزی باز جلویش است یا که صدای نفسش را جوری داخل تلفن بدهد انگار که میخندد. سختش به وقت روبرو بودن است، وقتی باید سرت رو پایین بیندازی، زهرخندی تحویل بدهی و وانمود کنی که ناراحت نیستی.
میدانی رفیق؟ از این حرفها ناراحت نمیشوم، کلن سختتر از آنم که با حرف ناراحت شوم. ناراحت از این میشوم که چرا؟ چرا باید کس یا کسانی بتوانند این حرفها را بزنند. میدانی؟ در اوج جوانی این حرفها را شنیدن درد دارد، دردِ خود کلیهی نابودم که از یاد برود اینها از یاد نمیرود. از یادِ خاطرهبازِ دیوانهای همچون من نمیرود.
سخت است.
۱۳۹۱ خرداد ۶, شنبه
313
صدای گوشیم که در اومد از رو میز ورداشتمشو اسم طرفو نگاه کردم، سایلنتش کردم و دوباره گذاشتم سر جاش، یه خورده دیگه چراغش خاموش روشن شد تا اینکه قط شد.
دوباره زنگ خورد، بدون نگاه کردن سایلنت کردم، دوباره زنگ زد، نگا کردم، یکی دیگه بود، ورداشتم. تا گفتم سلام، گفت مرتیکه چرا گوشیتو ورنمیداری؟ گفتم تو جلسهم، گفت آره مرگ تو، صدا قل قل میاد، گفتم خو جلسه تو قهوهخونهس. گفت خیله خب زنگ بزن بعدن، کارت دارم، گفتم باشه، قط کرد.
گفت کامی اینو ببین، روزنامه رو نشون میداد، تیتر زده بود که پیرمرد هشتاد و سه ساله تو ابرکوه بچهدار شده. یه خندهی تمسخرآمیزی کردم و گفتم بی خیال، بریم ادامه صوبتمون. گفت چطو شد آخه؟ گفتم مگه جوکشو نشنیدی؟ سه تایی با هم گفتن نه! گفتم خیلی معروف و قدیمیه که! اصن بینُله! چطور نشنیدین؟ میگه یارو پیرمرده رفت پیش دکترش با ذوق داشت از زن جوونش میگفت و از این که دوباره بچهدار شده. دکتره هم بهش گفت بذار یه داستانی رو برات تعریف کنم، یه روز شکارچی اول صبح توی تاریکی اومد بره شکار، وقتی خواست از خونه بره بیرون، به جای تفنگ چترشو ورداشت، تو جنگل یه پلنگ جلو راهش سبز شد، چترشو آورد بالا و شلیک کرد، صدای شلیک اومد و پلنگه مرد. پیرمرده گفت اما این امکان نداره. دکتره هم گفت هوووم. زدن زیر خنده، یکی از بچهها گفت توام با این هوم گفتنت نمودی مارو، ولی جدن همینه، پیرمرده اگه عاقل باشه باس بره آزمایش دیانای، گفتم بگذریم، بریم سر صوبت خودمون... گوشیم دوباره زنگ خورد، سه تایی گفتن بهع.
واقعن چرا من این خزعبل رو نوشتم؟
۱۳۹۱ اردیبهشت ۳۱, یکشنبه
312
یه پنج دقه پیش تو فیسبوک یه نوتی خوندم که نوشته بود همیشه هم نباس سگ درونت رو کنترل کنی... که خب باقیش رو نخوندم.
با خودم فکر کردم نه فقط سالهاست ولش کردم که واس خودش بپلکه.
هر وقت هم لازم میشه همچین پارس میکنه که رفیقاشم از پس کوچههای درونم میریزن بیرون.
۱۳۹۱ اردیبهشت ۲۵, دوشنبه
شیرینی یکی دیگه رو هم خوردیم
مراحل زندگی، بین هم سنها، چه تو فامیل، چه بین رفقا، ممولن تشکیل شده از فارغالتحصیل شدنها، خدمت رفتنها، ازدواج کردنها و خیلی چیزای دیگه.
این موضوع خیلی وقتا تو جمع رفقا یا فامیله که واس من این چن سال اخیر به مرحلهی ازدواج رسیده، مثلن میگن جدی جدی فلانی هم ازدواج کردا، انگار همین دیروز بود رفته بود خدمت، انگار همین دیروز بود فیلان و من ممولن این انگار همین دیروزها رو با انگار همین دیروز بود سر جاش میشاشید تموم میکنم و یه سری اح اح و دری وری میشنوم که خب برام مهم نیست.
ولی متسفانه بحث همچنان ادامه داره و برای تموم کردن بحث راهی نیست به جز اینکه برگردی رو به نفر آخری که حرف زده بگی یه روزم میرسه من به فلانی میرسم و میگم شنیدی بهمانی - اشاره به خود طرف - هم مُرد؟ انگار همین دیروز بود... تجربه نشون داده که در این مواقع جمع توسط اعمال فیزیکی از ادامهی صوبت باز میدارت.
۱۳۹۱ اردیبهشت ۱۰, یکشنبه
ای امان
امان از خاطرجمعی، امان
یه وقتا این خاطر جمعیه بین پدر و بچهس.
یه وقتا این خاطر جمعیه بین پدر و بچهس.
بچههه مطمئنه حین بازی از دست باباش نمیفته، بابائه هم انقدر به خودش مطمئنه که فکر میکنه عمرن بچه رو نمیندازه، ولی خو وقتی افتاد بچه به فنا میره و وض بابائه هم معلومه دیگه.
یه وقتا بین دو نفر از اعضای یه خونواده یا فامیله.
یکی به اون دیگری پول کلونی قرض میده، اولی مطمئنه که دومی پولش رو برمیگردونه، دومی هم با خیال راحت بالا میکشه، چون مطمئنه اولی واس خاطر روابط فامیلی دومی رو نمیندازه حلفدونی.
یه وقتام بین دو تا رفیق توی جمعه.
اولی به شوخی به دومی یه چیزی میگه، میدونه که دومی میدونه اگر به کلکل بکشه، دومی عمرن حریفش نیست و خب رو این حساب فکر میکنه، عمرن دومی حرفی نمیزنه که بخواد ضایعش کنه. اما دومی با وجود اطلاع به اون موضوع، میدونه که حتا اگر اولی رو ضایع کنه، اون کاری نمیکنه! آره، اینطوریاس که یه وقتا اون اولیها فقط لبخند میزنن.
اشتراک در:
پستها (Atom)