۱۳۹۱ اردیبهشت ۱۰, یکشنبه

ای امان

امان از خاطرجمعی، امان
یه وقتا این خاطر جمعیه بین پدر و بچه‌س.
بچه‌هه مطمئنه حین بازی از دست باباش نمیفته، بابائه هم انقدر به خودش مطمئنه که فکر می‌کنه عمرن بچه رو نمی‌ندازه، ولی خو وقتی افتاد بچه به فنا می‌ره و وض بابائه هم معلومه دیگه.
یه وقتا بین دو نفر از اعضای یه خونواده یا فامیله.
یکی به اون دیگری پول کلونی قرض می‌ده، اولی مطمئنه که دومی پولش رو برمی‌گردونه، دومی هم با خیال راحت بالا می‌کشه، چون مطمئنه اولی واس خاطر روابط فامیلی دومی رو نمی‌ندازه حلفدونی.
یه وقتام بین دو تا رفیق توی جمعه.
اولی به شوخی به دومی یه چیزی می‌گه، می‌دونه که دومی می‌دونه اگر به کل‌کل بکشه، دومی عمرن حریف‌ش نیست و خب رو این حساب فکر می‌کنه، عمرن دومی حرفی نمی‌زنه که بخواد ضایعش کنه. اما دومی با وجود اطلاع به اون موضوع، می‌دونه که حتا اگر اولی رو ضایع کنه، اون کاری نمی‌کنه! آره، اینطوریاس که یه وقتا اون اولی‌ها فقط لبخند می‌زنن.

۱۳۹۱ اردیبهشت ۶, چهارشنبه

هی فلانی

به یه نفر می‌گی هی فلانی، هر بار که بارون می‌زنه یادت میافتم، هر بار قرص ماهِ کامل رو می‌بینم یادت میافتم، می‌گی هر بار از فلان جا - خیلی زیاد بودن - رد می‌شم یادت میافتم، به یکی می‌گی هر بار می‌شینم پای منقل یادت میافتم، به دیگری می‌گی هر بار فلان موسیقی - اینم زیادن - رو گوش می‌کنم یادت میافتم، یا حتا وقتی خواهرزاده‌ی چن ماهه‌ت رو بغل می‌کنی و الخ.
ولی می‌دونی؟ خیلی وقتا آدما فقط اینا رو می‌گن که فلانی‌ها هر بار اون کارو می‌کنن، از اونجا رد می‌شن، اونو گوش می‌دن و غیره یادت بیافتن.
درسته که وقتی این حرف رو زدن یاد طرف افتادن، ولی شاید همیشه‌ای در کار نبوده. جالب اینجاست که خیلی وقتا به محض اینکه برای بار اول این حرف رو می‌زنی، همیشگی می‌شه، ینی تازه از اون موقه به بعد هر بار این اتفاق میافته یاد طرف میافتی. اما دیگه به طرف نمی‌گی، هر بارونی می‌زنه، هر بار از خیابون، کافه، پارک، رستوران، سینما، پاساژ و غیره رد شدی و یاد افراد مختلفی هم افتادی، دیگه بهشون نمی‌گی.
اصلن خیلی وقتا ترجیح می‌دی کاش یادشون نیافتی.
شاید حتا خیلی وقتا حس کنی شرم‌آوره.

۱۳۹۱ اردیبهشت ۲, شنبه

بن بستِ شانس

این پست هم از همون پست‌هاست که مدت خیلی زیادی.. نه! خیلی خیلی زیادی توی درفت بوده و من هنوز ننوشتمش.
شاید بعضیا با خودشون بگن یا حتا بیان مستقیم بهم بگن تو که قبلن گفته بودی درفت‌هات توی گوشیته و بلابلابلاه که خب این از همون دسته‌س که قبل از اینکه بیام پیش شما، یادم بوده گوشی رو چک کنم، چرا که شما هر بار که میام می‌بینمتون، گوشیم رو به همین نیت خفت می‌کنی و پسووردشم که می‌دونی - گرچه هر دفه یادت می‌ره، ولی چون یه دفه بهت گفتم، بازم بهت می‌گم، البته می‌تونم نگم، ولی خب بهرحال این کرمیه که خودم هم دارم - و می‌ری تا درفت‌ها رو بخونی، بعد که از خوندن ارضا شدی و کشفیاتت رو به عمل آوردی و مث هر بار یه تیکه به گوشیِ لکنته‌ی من انداختی و همو اون نگاه موشکافانه‌ت رو انداختی رو صورتم و بت گفتم بگو، هیچی نگفتی، باز گفتم حرفتو بزن، هیچی نگفتی، گفتم ده بنال، خندیدی لگد زدی... خلاصه اینکه قبل از رفتن پیش بعضیا اینو تو درفت ایمیلم نوشتم و گذاشتمش کلی وقت خاک بخوره.
عاوره، اینطوریاس.
بم بست شانس، این سابجکت رو کی نوشتم؟ یادم نیست، ولی اینو می‌دونم که زمستون بود.
می‌دونی؟ وقتی می‌نویسی، ینی وقتی می‌نویسی که بگی، نه اینکه بنویسی که نوشته باشی، می‌فمی چی می‌گم؟ آره؟ خب! وقتی می‌نویسی که بگی بن بستِ شانس، کسی فکرش حول محور کوچه‌ی بن بستی که اسمش شانس باشه نمی‌ره. فک نمی‌کنم حتا یه نفر به ذهنش خطور کنه که واقعن کوچه‌ی بن بستی به اسم شانس تو خیابون کریم خان هس، یا اگرم می‌دونه فکرش اون دور و ور نمی‌ره.
من اگر نویسنده بودم، نویسنده که نع، لااقل بلد بودم بنویسم که خب چه بسیار آدمایی رو شناختم که خیلی ناز می‌نویسن و نویسنده نیستن. مسلمن از این موضوع یه چیز در خوری در میاوردم که هر کس خوند بگه که اوه! که ای خدای من!
بن بست شانس رو چهار روز در طول هفته می‌بینم و فکرای مختلفی با خودم می‌کنم، امروز که دیگه تصمیم گرفتم بیام و بنویسم، داشتم با خودم فکر می‌کردم، آخه دیگه کول‌تر از این که آدم بخواد آدرس‌ش رو بده، بگه تهِ بن بستِ شانس، پلاک فیلان مثلن؟
همو اون ته مها...

۱۳۹۱ فروردین ۲۸, دوشنبه

بدم میاد از بیست و نه فوریه

سه چهارم آدما نمی‌تونن بفمن و درک کنن سال کبیثه به دنیا اومدن چه دردسرهایی داره.
اولین جایی که می‌خوای تاریخ تولد میلادیت رو وارد کنی، باس بشینی فک کنی مثلن خو اون سالی که من به دنیا اومدم چون کبیثه بوده شونزده شهریور میافتاده شیش سپتامبر، سه سالی باقی میافته هفت سپتامبر. بلخره باس یکیش رو انتخاب کنی و از اون به بعد اون تاریخ رو استفاده کنی. تا می‌رسه به مدارکی مث پاسپورت که اولش قضیه رو توضیح می‌دی، بت می‌گن بزن شیش سپتامبر، بعد وقتی می‌خوان وارد سیستم کنن، تداخل پیدا می‌کنه و باس بنویسی همون هفت سپتامبر و الخ
اینا رو قبلن هم بهش اشاره کرده بودم، ولی اصن حرفم چیز دیگه بود، می‌خواستم این پست رو اینطوری شرو کنم که یه زمانی با یه نفر بودم که اولای رابطه‌مون اسم حقیقی‌ش رو نمی‌دونستم، یه مدت که گذشت بهم گفت اسمش چیه و دوباره چن وقتی که گذشت فمیدم اسمی که بهم گفته اسم دومشه. طرف دیگه تو زندگی من نیست، ولی هنوز ریمایندر تولدی که اِن سال پیش تنظیم کردم واسم میاد و هنوز به همون اسم قدیمی. برام جالب بود که اون اول یه لحظه موندم، با خودم گفتم این کیه دیگه! بعد جرقه زد و یادم افتاد.
ولی تولدش رو دقیق یادم بود، تنظیماتی هم که همیشه می‌ذارم اینطوریه که مثلن اگه طرف بیستم فروردین تولدشه، شب نوزدهم واسم میل میاد. ولی شب بیستم میل اومده بود!
تازه دوییم افتاد که چرا امسال انقد سوتی دادم من! تولد چن نفر رو که همون چن روز اول فروردین بود رو با اینکه یادم بود، به خاطر همین تقویم مسخره شک کردم و با خودم گفتم اینکه دیگه اشتباه نمی‌کنه! و خب خراب شد.

۱۳۹۱ فروردین ۲۳, چهارشنبه

گذری در باب اعترافات

می‌دانید؟ ینی راستش رو بخواین، تیتر رو نوشتم، بعد دیدم اون بالا تو نوتیفیکیشن‌های پلاس یه خبری شد، رفتم نگاه کنم ببینم چیه، چن دقیقه‌ای طول کشید. بعد که اومدم ادامه‌ی این پست رو بنویسم، ینی ادامه که نه، بادی یا اصطلاحن اصل متن رو شروع کنم به نوشتن، دیدم اصن یادم نیست چی می‌خواستم بنویسم. البته همون لحظه به این موضوع از ذهنم گذشت که اگه یه خورده فک کنم یحتمل یادم میاد، ولی اگه الان شرو کنم به نوشتن که اینجا "نوشتن" ینی همین‌هایی که دارم می‌نویسم. مسلمن یادم نخواهد اومد که چی می‌خواستم بنویسم.
و خب الان هم یادم نیست چی می‌خواستم بگم. فقط یادمه در ادامه‌ی اعترافاتی که می‌خواستم بکنم، یه چیزی می‌خواستم بگم که اون رو یادمه.
می‌خواستم بگم الان مدت‌هاست یه چیزی به ذهنم می‌رسه، چقدر زیبا، چقدر قشنگ، به صورت تیتروار توی درفت ایمیل، گوشی یا جاهای دیگه می‌نویسمش، هی دچار مرور زمان می‌شه و من هم اینجا نمی‌نویسمش، بعدن که یه روز تصمیم می‌گیرم همتی به خرج بدم و بنویسم، می‌بینم اِن تا پست دارم که می‌تونم بنویسم و تقریبن همه‌شون مال همون زمان خاص بوده که باس نوشته می‌شده و من ننوشتم و یا اگر هم زمان مهم نیست. دیگه به چشمم نوشته‌ی مالی نمیاد.
بگذریم.

۱۳۹۱ فروردین ۷, دوشنبه

چرا که من دیوانه‌ام

"You say you love rain, but you use an umbrella to walk under it. You say you love sun, but you seek shade when it is shining. You say love wind, but when it comes you close your window. So that's why I'm scared when you say you love me."
بارها اینو خونده بودم، چه فارسی و چه همین اصلش رو. منتها نمی‌دونستم باب مارلی این رو گفته، تا همین امشب.
بنده ارادت خاصی به این جاماییکاییِ لعنتیِ کاردرستِ خدابیامرز دارم.
من خودم عاشق که نه، ولی بارونو خیلی دوست دارم، عمرن هم چتر دستم نمی‌گیرم زیرش، آدمای زیادی شاهد این موضوع هستن.
من خودم عاشق که نه، ولی خیلی خوشم میاد وقتی باد میاد و می‌خوره بهم، اینو میدون ولیعصر شاهده، بارها به چشمای خودش دیده که وقتی از شمالش باد میاد، لبخند می‌زنم.
من خودم عاشق که هیچ، نفرت دارم از خورشید، تو تمام روزای مزخرف آفتابی هم عینک دودی می‌ذارم و سایه رو ترجیح می‌دم. آره، آره، می‌دونم، طلوع‌ش زیباست و غروب‌ش هم غم خاص قشنگی داره، ولی حرفم بازم همونه.
بعد تازه می‌گن که ماه زشت‌ترین جسمِ - یحتمل یه چیز دیگه بهش می‌گفتن، یادم نیست، ولی موضوع جسم و کره و ایناش نیست - موجود توی کهکشان راه شیریه، ولی من عاشقشم، خیلی شبا فقط می‌رم پشت بوم تا نگاش کنم، خصوصن شبای چهاردمِ ماه که قرص‌ش کامله. یادمه بچه که بودم، حدود نه یا شایدم ده ساله، یه شب تو جاده‌ی اصفهون یا شاید هم خوانسار بود، وقتی ماه کامل بود، به بابا گفتم حالا که مهتاب همه چیز رو روشن کرده چراغ‌ها رو خاموش کن، اونم خاموش کرد و تا چن دقه تو ساعاتی بعد از نیمه شب، تو نور مهتاب با سرعت بالای صد تو جاده روند، خوب یادمه که اون شب آسمون هم پر از ستاره بود.
هی هی..
تازگیا وقتی شرو به نوشتن می‌کنم، همین که بیشتر از پنج شیش خط می‌شه، یادم می‌ره همه حرفام رو زدم تا به کجا برسم. اما امشب استثناعن یادمه! چرا؟ چون موضوع اینجاست که به جای خاصی نمی‌خواستم برسم، فقط دلم خواست همه‌ی این‌ها رو بگم و آخرش اضافه کنم اینارو نگفتم که اگه بت گفتم عاشقتم، ازم نترسی. چرا که من دیوانه‌ام!