۱۳۹۰ آبان ۵, پنجشنبه

289

راننده تریف می‌کرد یارو دختره گف دربست، می‌خواس بره سی متری جی، گفته خود سی متری؟ دختره گفته بله، بردش سی متری جی، بش گفته خانوم رسیدیم، دختره برگشته گفته من از اینجا بلد نیستم، از آزادی میومدی. گفتم اونوخ تو دوربین نگا نکردی؟ یهو برگشت طرفم گفت چی؟ گفتم هیچی بابا هیچی

ترو استوری

نیمه‌ی شب، دو تا نوجوون تو ساحل اقیانوس لباساشونو می‌کندن که برن شنا کنن، یکی با تردید، یکی بی پروا، رهای رها، اولی پونزده ساله می‌زد، دومی هیوده اینا.
درست یادم نیست تو ساحل چیا می‌گفتن، زدن به آب، انقد شنا کردن که چراغای ساحل نقطه شده بود، کوچیکه هی می‌گفت بیا برگردیم، اگه بازم بریم دیگه انرژی برگشتن نداریم. بزرگه گفت اگه به برگشتن فکر کنی، هیچ‌وقت تا اوج نمی‌تونی پیش بری. یا یه همچین چیزی، کوچیکه ترسید و برگشت، فرداش همه فکر می‌کردن بزرگه غرق شده، ولی برگشته بود. بزرگه رو بعدن نقش‌ش رو جان رنو بازی می‌کرد، اون یکی رو یادم نیست! بعدنا دهن همدیگه رو تو مسابقات بین‌ُل سرویس کردن.
کوه هم که می‌خوای بری، اگه وقتی پایین واسادی به بالا نگاه کنی و فکرشو بکنی، تو بیس و پن درصد اول راه خسته می‌شی، از نفس میفتی، پاهات درد می‌گیرن، اگه همچین که رسیدی اون بالا، قبل از ایستگاه آخر به برگشت فکر کنی، بازم دهنت سرویسه.
شبا هم که می‌خوای بندازی بری واس خودت اگه فک کنی تا کجا می‌خوای بری، کی برگردی، چقد انرژی بذاری واسه برگشتت، نمی‌تونی بری، اصن نباس بری، حتا قبل اینکه به ذهنت خطور کنه فوق‌ش یه ماشین می‌گیری برمی‌گردی، باید جیباتو از اسکناس خالی کنی، باس ساعت و موبایل بندازی رو میز و بری، انقد بری که.. نمدونم، رفته باشی.
تو، خواننده؛ اگر منو نشناسی حالا شاید با خودت فکر کنی که نویسنده چه عن خاصی‌ست در عالم ورزش، از همین الان بدون که هیچی نیست، فقط رفتن رو بلده، نویسنده فقط از اوناس که اگه در طول شبانه‌روز حداقل دو سه ساعت پیاده راه نره، وقتی چشاش کم میاره و خواب لازم می‌شه، بدن‌ش خواب نمی‌ره و فقط غلت می‌زنه.
همین دیگه، انتهای پیام
راستی جریان فیلمه هم حقیقت بود.

۱۳۹۰ آبان ۳, سه‌شنبه

گودری

مث شوفری که رو حساب سرخوشی از تموم شدن قسطاش شب قبل به رفقاش سور داده و ته مونده‌ی حساب و جیب و همه رو خالی کرده، وقتی صب ساعت یازده با دل خوش الهی به امید تو گفته زده بیرون و دخل اون چن ساعتشو سر ظهر رفته باهاش ناهارو زده به بدن.
مث همون شوفره، وقتی از قهوه‌خونه میاد بیرون با فکر اینکه از امروز دیگه هر چی درارم صاف می‌ره تو جیبم، اما همین که می‌رسه به ماشین‌ش افسر سه سولاخ راهنمایی رانندگی دست می‌ذاره رو شونه‌ش که این ماشین مال شوماس؟ با ترس می‌گه بله جناب سروان، افسر می‌گه پلاکتو کندیم، باید تحویل بدی ماشینتو، اسقاطه! دیگه نمی‌شنوه و افسره‌ام حرفاشو که می‌زنه می‌ذاره می‌ره.
سوییچو می‌ندازه درو باز می‌کنه، سرشو می‌ذاره رو فرمون، یه چن دقه همونطوری می‌مونه، شرو می‌کنه ماشینو نگاه کردن، کیلومترشو شمردن، تو ذهنش بالا پایین می‌کنه که کی و کجا سر فلان کیلومتر بوده، تو چه حال و هوایی بوده، فکر می‌کنه وقتی باس بره تحویل بده ماشینو، چی‌شو برداره، چیاشو نگر داره، داشبوردشو چک می‌کنه ببینه چی داره توش، با خودش آخ آخ می‌کنه.

خیلی چیزای دیگه‌ام با خودش گفت، حالا من دیگه حوصله ندارم بگم وقتی می‌بینم اون تصور باحالی که تو ذهنم شکل گرفته بود رو نمتونم درس تریف کنم، اینه که فقط به آخ آخ گفتنش اکتفا کردم، اصن دیگه دلم نمی‌خواد ادامه‌ش بدم.

۱۳۹۰ مهر ۲۶, سه‌شنبه

خودمم نمی‌دونم حس کردم خیلی کوله‌بار تجربه‌م یا چی؟

من از هفت سالگی خوارزاده داشتم و چون تو خونواده پر جمعیتی هم بودم، بزرگ شدن کلی بچه جغل - جقل؟ - رو دور و اطرافم دیدم، الانه به این نتیجه رسیدم که همیشه پدر مادرایی که زیاد احساس مسئولیت می‌کنن، بیخود زیاد احساس مسئولیت می‌کنن!
بچه‌ها درست و غلط رو خودشون یاد می‌گیرن و به نظر من بیشتر وقتا نقش پدر مادر فقط باید این باشه که اگه - اونم تا یه سنی - بچه‌هه زمین خورد؟ دستشو بگیر با دست تو بلند شه، خیلی یواش پیش می‌ره؟ یه هل کوچیک از پشت بهش بده، داره برمی‌گرده ببینه کسی از پشت هواشو داره یا نه؟ قبل اینکه برگرده دستتو بذار رو شونه‌ش!
وگرنه مثلن اینکه بچه‌هه فش یاد نگیره و کسی جلوش کلمات رکیک به کار نبره و این صوبتا! تا یه سنی درست، ولی از یه جایی به بعد مسخره‌ست، دیدم که می‌گم! بچه‌هه تو سنین راهنمایی فکر می‌کنه خونواده‌ی خودش چقدر گاگولن که یه فش کاف‌دار بلد نیستن بدن و مطمئنم اصلن هم فکرش دور و بر ادب و شخصیت نمی‌گرده، پسر بچه‌ی راهنماییه‌ها! البته من بیشتر پسراشو دیدم، چون دختر کوچیکا نمیان پیش من درددل و مشورت و اینا! :ی
دیگه‌م حوصله ندارم بیشتر از این به مقوله‌ش بپردازم، ولی خلاصه امر اینکه پدر مادر بهتره فقط ساپورتیو باشن، نه اینکه سرشونو تو هر سوراخ کوچیک و بزرگی فرو کنن.

۱۳۹۰ مهر ۱۸, دوشنبه

از خاصیت‌های مووی وورم

از در که اومدم، دیدم بابا نشسته پای لپ‌تاپش و داره تلویزیون نگاه می‌کنه! صحنه‌ی غریبی بود، همیشه اینطوریه که نگاه‌ش به لپ‌تاپشه و یه نگاه می‌ندازه به صفه تلویزیون می‌پرسه چی شد؟ سرویس می‌کنه اطرافیانو!
با خودم گفتم حتمن ارزش دیدن داره، آدری هپبورن رو که دیدم، فهمیدم داره Charade رو می‌بینه، نشستم بغل دستش، یه خورده نگاش کردم، خنده‌م گرفته بود ولی قورتش دادم، گفتم فیلمه مال دهه شصته‌ها، حال می‌کنی صنعت سینمای اون زمانو؟ من که باهاش خیلی حال می‌کنم. الان بازیگرا همه خودشونو می‌کشن یه چیزی بشن شبیه این، این لعنتی خودش یه همچین هلویی بوده، نه! راستشو بخوای پرتغال خونیه، از حرص گفت هلو بودنش ربط به صنعت سینما داره؟ گفتم نه خب، ولی دارم می‌گم لامصب هر چی امکانات خوب بوده زمان شما بوده، ببین آخه... هیس کرد، ساکت شدم، به لپ‌تاپش اشاره کردم، گفتم بابا چی نوشته؟ تیتروار یه چیزی گفت، پرسیدم جریان چطوریا بوده؟ یه طوری نگام کرد که ینی خفه می‌شی یا خفه‌ت کنم؟ هنوز جلو خنده‌مو گرفته بودم، با خودم گفتم تازه داری یه چیزایی می‌فهمی که بقیه چی می‌کشن، کری گرانت که اومد رو صحنه گفتم این طفلکم مث آدری هپبورن خدا بیامرز شده، منگنه رو برداشت پرت کنه طرفم، زدم زیر خنده، در رفتم.