۱۳۹۴ مهر ۹, پنجشنبه

574

چند روز بود حواسم به آخر سپتامبر بود كه مثلن بيام ادا تنگارو درارم بگم سپتامبر تموم شد و ليريكس ويك مى آپ ون سپتمبر اندز رو بنويسم و اينا…
نيست قرار بود امروز نرم سر كار و ديرتر بيدار شم، ديشب ساعت يك نشسته بودم داشتم كنسرت گرين دى - راستش رو بخواى همچين زياد از اين بند خوشم نمياد، ولى واقعن اجرايى كه با اين سانگ مى كنن رو دوست دارم. - رو مى ديدم، هر چند كه سر هر كدوم از كارا رفتم چشمه خشكيده بود.
پيش خودم حساب كرده بودم ممكنه نهار هم خونه نباشم، اونوقت ساعت نه و نيم خودمو انداختم رو تخت.
البته اين فقط لفظش بود، من بخاطر شرايط كمرم لااقل هيچوقت خودمو پرت نمى كنم رو تخت، البته رو تخت هاى تك نفره كس ديگه اى رو هم نمى شه پرت كرد، ممكنه سرشون بخوره به ديوار يا شوفاژ…
آره، رو اين حساب كه امروز يه كم ديرتر مى خوام راه بيافتم با بى خيالى نشسته بودم به كنسرت هاى اچ دى ديدن و بعدش با يه نازنينى تا يه ربع به سه حرف زدنم طول كشيد.
و خب من اصلن الارم گوشيم رو يه ساعت ديرتر تنظيم كرده بودم كه هشت هشت و نيم پاشم، اونوقت پدر گرام ساعت هفت و ربع يه طورى از طبقه پايين صدام زد كه در عرض سى صدم ثانيه ملافه رو زدم كنار و سيخ روى دو تا پام كاملن سيخ وايساده بودم. برادر گرام منظره رو ديد و خنديد و روش رو اون طرف كرد، گفتم زهرمار صبحه ديگه…
داشتم فكر مى كردم بيا، از بين اين همه موجود زنده باس بابامون روز اول اكتبر بيدارمون كنه.

۱۳۹۴ شهریور ۲۴, سه‌شنبه

573 - تیکه‌پاره از دست‌نوشته‌های دو سه ماه اخیر

•       گفتم گمونم باس بگم خدافظ…
گفت نگو.
گفتم چى بگم پس؟
گفت هيچى.
گفتم هيچى.

•       اممم، يادته گفته بودى بسه ديوونه، انقدر خاطرهبازى نكن؟ تمام عكسامونو پاك كردم، عكسايى كه تو ازم گرفته بودى، عكسايى كه من ازت گرفته بودم، عكساى دو نفرهمون، سايههامون، اسكرينشاتهاى حرفامون، همه رو… اصن ورداشتم اسمتو پاك كردم. بعد ديدم خب تو رو كه پاك كردم از هر كى ديگه هم هر عكسى مونده بود پاك كردم.

•       امروز يه جا خوندم زندگى تو ٨٠ سالگى خيلى حوصله سر بر و خسته كنندهس، خصوصن اينكه ديگه سكس هم نمىتونى بكنى. پس با يكى ازدواج كن كه بتونه بخندونت، مىتونه بخندونت؟

•       هه! تا همين چند روز پيشا صحبت خواستگارى رفتن يكى از دوستان بود، چقدر از دختره خوشش ميومد، بعد فكر كن دو شب قبل از مراسم خواستگارى يكى بياد فيلمى كه از طرف مخفيانه موقع سكس گرفتن و پخش شده رو بهت نشون بده، نه اينكه خود حركته مهم باشهها، ولى اينكه فيلمش هست. اينكه يه خرى اين كارو كرده…

•       يه الدنگى مىگفت نصف اينا ارتباط عاطفى يا نزديك با تو ندارن، هر كى ندونه انگار خودش عاشق دلخستهى منه! والا…

•       گفت تو از همه چى بدت مياد.
گفتم خو من از خيلى چيزا خوشم مياد، ولی فقط اونايى كه بدم ميادو مىگم.
گفت ولى بيشتر بدت مياد.
گفتم ياپ، آيم هيتر.
گفت آيم لاور.
من نگاه…

•       به خدا زشته رو كيك تولد يه نر ٢٧ ساله به قد و اندازههاى من يه ٢ بزارن و يه علامت سوال، توجيهشون هم اين باشه كه قنادى ٧ نداشت. خب به جاى فشفشه و دود و مكافات ده تا دونه شمع خالى مىگرفتين که بهتر بود.

•       چند روز پيش واسه خاطر تولدم همديگه رو ديده بوديم، وقتى داشتم از ماشينش پياده مىشدم، گفت دوست دارم، دوباره برگشتم سر جام، نگاش كردم، گفت هيچى هيچى! هيچى نگفتم، اصن غلط كردم، برو! خدافظ… خندهم گرفته بود، گفتم خدافظ و پياده شدم.

•       مىگفت زن انقد درشت بده، گفتم زن بايد بياد تو بغل جا شه. با ذوق مىگفت آره آره؛ كوچولوموچولو، ريز نباشه البته، يه طورى ظريف باشه كه تو بغل فيت بشه، بيرون نزنه، جا كه كرد خودشو تو بغلت بهش بگى كوچولو. حالا اينكه اون بفهمه از ذوقزدگىِ آغوشش بهش اينو مىگى يا فقط بخاطر هيكلش مىگى ديگه پاى خودش و درك و شناختش از تو.

•       گفتم انصاف نيست تو انقد منو حفظى، گفت نيس تو اصن منو بلد نيستى، گفتم آست رو سريع رو كردى عزيزدلم، گفت آره بابا، من كلا رو بودم از اول با تو.

•       گفت نرو، بمون حرف بزنيم. نشستم سر جام.

•       چقدر خوبه يكى دروغ نگه، رك باهات موافق باشه و بگه پول دواى هر درديه! وقتى كه مىگه برس به خودت و مىگى دارم عين خر كار مىكنم پول درارم خوب مىشه حالم.

•    اگه يكى هست كه حرفت رو قبل از گفتن مىدونه، از حالاتش مىفهمى كه مىدونه، بهش مىگى خودت كه میدونى، اون تاييد مىكنه كه مىدونه، با این حال بازم از احوالاتش مىفهمى كه دلش مىخواد براش بگى و گوش بده؛ اينارو نزار برن، چنگ بنداز به هر چيزى كه لازمه، با هر جايى كه مىتونى نگهشون دار، نزار برن از زندگيت. نزار فقط تو زندگيت باشن، مال خودت بكنشون.


572

گفت: دیگه تموم کنیم، تو درست بشو نیستی.
گفتم: درست میشم! دیگه اذیتت نمیکنم!
- بیخیال این وسط همه چی غلطه، تموم شده دیگه، بس کن این بحث بیفایده رو.
+ ولی من دوست دارم!
- مرسی.
مرسی؟ جوابی که فکر نمیکردم هیچوقت ازش بشنوم.
قول داده بود نزاره دوستیمون به این راحتیا تموم شه.
ولی فقط حرف بود. حرف حرف حرف...
سرم داغ شده... تموم شد!
هی مسیجارو میخوندم، باورم نمیشد.
اینقدر غیر قابل تحمل بودم که رفت؟
پای منطق و کشید وسط.
به گند کشید همه چیو با این منطق مسخرهش.
تموم شد.. تموم شد...

چند وقته که تموم شده، تقریبا دو هفته گذشته.
قبلنا که تموم میکرد، میدونستم باز برمیگرده.
آروم منتظرش میموندم.
ولی این بار... خیلی حرفا زد که نباید میزد.
گفت ازم ناامید شده.
گفت دیگه همه چی، همه چی تموم شده.
پنجره رو باز میکنم و نفس عمیق میکشم...
بزار پلان شبونه رو اجرا کنم... آروم شم شاید.
میشینم لب پنجره، یه سیگار روشن میکنم.
موزیک میزارم و چشمامو میبندم...
"میدونم زمین صافه..."
چقدرخاطره هجوم میارن تو مغزم...
عید، واسه اولین بار، بعد از یه مدت طولانی دستمو گرفت...
چه ذوقی داشتم وقتی توی چشمام زل زد و گفت دوستم داره...
آخرین چهارشنبهی سال... وقتی که منو بوسید...
بالا پشت بوم... عشق بازیمون...
مسیجهای آخر شب، که نترسم، راحت بخوابم.
اون همه عکس که میفرستادیم به هم.
سیصد تا screenshot از مسیجهای قشنگش، از روز اول تا حالا.
اون voice موزیکایی که برام میفرستاد.
چند بار شروع کردیم و نشد؟
چند بارخواستیم و نشد؟
چرا هر چی بیشتر سمتت میام، محکمتر به عقب پرت میشم؟
چرا هر چی میگذره، حسم بهت کم نمیشه؟
هر روز دارم دیوونهتر میشم...
هر چی بیشتر منو شکستی، بیشتر بخشیدمت.
هر چی سردتر شدی، بیشتر دوستت داشتم.
تو نمیفهمی...
وقتایی که زل میزدی توی چشمام...
چه آشوبی توی دلم بود!
نمیفهمی روزی که گفتی واسه همیشه تمومش کنیم.
چه بلایی سر دلم اومد.
پرپر میشدم وقتی خسته بودی و چشمات غمگین.
دیوونه میشدم وقتی عکساتو با یکی دیگه میدیدم.
ولی بازم راضی بودم، چون خوشحال بودم که تو خوشحالی.
گفته بودی ازم متنفری...
باش. متنفر باش...
میخواستم امشب باهات حرف بزنم.
ولی اینقدر سردی که...
بی خیال. باز یه آهنگ منو تا کجاها که نبرد.
تو آروم بخواب و شاد زندگی کن...
همین که خوشی، همین که از دور میبینمت و نمیفهمی.
همین که "آرامش داری"
حتی بدون من... برام کافیه.
اشکامو پاک میکنم و میرم که بخوابم.
گوشیو نگاه میکنم، 02:02!
اه! لعنتى باز ساعتا جفت شدن...

پ. ن: من ننوشتم، فقط از نویسندهش اجازهی کپی گرفتم.

۱۳۹۴ مرداد ۲۵, یکشنبه

571

يه وقتايى هست، هر چى دم دستت بياد رو بايد محكم بگيرى، انقدر محكم نگه دارى و تكيه گاهت كنى تا كه شايد پاهايى كه شل شدن و دارن باعث سقوطت مى شن رو استوار نگه دارى. انگارى اينكه مى گن پات قلب دومته فقط اينطورى نيست كه بگن، انگارى راست بگن، اون فشارى كه توى سينه ت حس كردى به قلبت اومده به پاهات هم اومده.
آخه هيچكس نبايد بدونه پشت نقابت چه خبره.
مى دونى كه اين قانون كاره، بايد خوب شد، بايد خوب بشى، بايد به حال خودشون بيان پاهات.
مث سنگ موندن كه آسون نيست، هى بخواى بخورى به اين طرف و اون طرف تا كه خط و خشات صاف شن. فقط نكنه يه وقت طورى بخورى زمين خورد بشى.
آره، يه وقتا تازه به خودت مياى و مى فهمى چقدر ياد گرفتى حفظ ظاهر كنى، آدمايى كه تمام روز كه هيچ تقريبن تمام زندگيت رو باهاشون گذروندى از ظاهرت هيچ نمى فهمن.


۱۳۹۴ تیر ۳۰, سه‌شنبه

570

نمى دونم كدوم پست بود، الان دنبالش گشتم لاى نوشته هام، پيداش نكردم منتها.
خطاب به نازنينى نوشته بودم نازنين.

چند وقت بعدش ازم پرسيدن اين پست راجب منه؟ گفته بودم نه، راجع به فلانيه.

چند ماه پيش، چند ماه گذشته بود از اون روز، سر يه صحبتى گفت تو گفته بودى فقط به من مى گى نازنين، ولى تو اون پستت به فلانى گفته بودى.
جواب در خورى نداشتم بهش بدم، فكر كنم فقط گفته بودم آدما تغيير مى كنن.
شايد فقط بشه اينطور توجيهش كرد كه در هر زمانى فقط يك نازنين وجود داره. :)
چند روزيه به يك نفر مى خوام بگم، ولى زبونم نمى چرخه انگار اصلن.
لعنت بهت، لعنت به جفتتون.

۱۳۹۴ تیر ۲۹, دوشنبه

569

ديروز زير پستى كامنت گذاشتم، خود نويسنده كه نه، يك نفر ديگه اومد گفت ما همه مون همينيم.
حرف از دزدى ها بود، دزد هاى توى مملكت…
گفته بودم هستن كسانى كه به خود من گفتن اگر دزدى نمى كنن فقط يا جراتشو ندارن يا نمى تونن و نمى دونن كه چطور… بعد طرف اومده بود بهم منشن زده بود گفته بود نودونه درصد همينيم و منم اگه مى تونستم مى كردم و اينها.
مى خواستم بگم آدمايى هستن كه اينطور نيستن ولى چوب لاى چرخشون مى كنن، چون وقتى يك نفر درست كار كنه مسلمن اطرافيانش نمى تونن بخورن. يا زمينش مى زنن يا بهرحال يه طورى از كار بر كنار…

همه ى اين حرفارو داشتم براى يكى ديگه از دوستام مى زدم، مى گفت كافر همه را به كيش خويش پندارد.
ديگه بحث رو ادامه نداده بودم و فكر كرده بودم بدبختى اينجاست كه اكثريت خودشون رو با "همه مى كنن" مبرا از هر گناهى مى دونن و جالب تر اينكه پيش وجدانشون هم آسوده خاطر مى شن! اگه من نبرم/ندزدم، يكى ديگه مى دزده/مى بره يا من نخورم كه فلانى بخوره شده معيار زندگى ملت.
تو همه چيزمون همينه، الان با پسر بيست ساله اى كه مغز دختر سيزده چهارده ساله رو زده و مى خواد ببردش تو تخت حرف بزنى كه اين كارو نكنه، طرف ممكنه فلان مشكل و بهمان مشكل رو پيدا كنه، باز همون جواب رو مى شنوى.
رانندگيامونم همينه.
ساده ترين مسايلمون كه نريختن زباله تو خيابون باشه هم همينه.
كلن ريديم، فقط ادعاييم.
اونى كه از خودش شروع كرد رو يكى به من نشون بده. برم مريدش بشم.

بى ويرايش