۱۳۹۳ شهریور ۲۹, شنبه

536

از قول پائولو کوئیلو نوشتن "دوست داشتن آدم‌ها را می‌توان از توجه آن‌ها فهمید، وگرنه حرف را که همه می‌توانند بزنند."
یه جا دیگه از قول حافظ ایمانی نوشتن:
"مثل روی پله‌ای نشستن
مثل سیگاری را از جیب پیراهن درآوردن
مثل کبریت کشیدن و حرف‌های تو را از دیشب مرور کردن
زندگی گاهی همینقدر در یاد آدم می‌ماند."
چقدر هوس سیگار کردم، حتا یادم نمیاد آخرین بار کی کشیدم.
چقدر من کوئیلو رو دوست دارم.
گرچه که اونایی که توجه دارن، گاهی حرف بلد نیستن بزنن، دلشون می‌خوادها، فقط بلد نیستن.
شنبه به شنبه که میایم سر کار، به شنبه گشاده که می‌‌گذره هیچ، امروز حواسم جمع شد، با خودم گفتم شنبه به شنبه من دو سه ساعت وقت می‌گذارم برای اسکرول کردن توییتر و اینستاگرام و پلاس و پینترست و تازه به فیسبوک هنوز نرسیده بودم که نشستم نوشتن، از بین این‌ها فیسبوک و پلاس از همه کمتر مورد علاقه‌من.
اومده نشسته جلوی من سیگار می‌کشه، درست همین حالا که من شروع کردم به این‌ها رو اینجا گفتن، البته دارم توی نوت‌پد ویندوز می‌نویسم تا بعدن با ایمیل سندش کنم.
چقدر وقته که توی بلاگر پا نذاشتم، نیومدم برای نوشته‌هام لیبل بذارم، لیبل‌ها رو به نظرم فقط خودم استفاده می‌کنم، مثلن یه وقتا که دلم برای خواندن گذشته‌هایی که نوشتمشون و چون نوشتمشون یادم رفته تنگ می‌شه و می‌خوام بخونمشون، میام به لیبل‌ها سر می‌زنم. فک کنم بیشترین لیبلی که بهش سر زدم، تنهایی بوده. به تنهاییِ خودم سر زدم.
الان که فکر می‌کنم، می‌بینم گفته می‌تونن بزنن، صوبت از بلد بودن نیست، به قول داداشم "زرِ والا".
آدم‌ها وقتی برایت قانون می‌گذارن، ینی مثلن می‌گن تو حق نداری در برابر من از فلان چیز صحبتی کنی. حق ندارن به وقت کنجکاوی‌هاشون، قانون‌هاشون رو زیر پا بذارن.
خودم می‌دونم که خیلی ناواضح گفتم این حرفم رو، البته دقت نکردم ببینم چقدر تمام حرفام رو ناواضح یا که گنگ نوشتم. ولی این از گنگ بودن این آخری دیگه کاملن مطمئنم.

بی ویرایش

۱۳۹۳ شهریور ۲۳, یکشنبه

534 - آشفتگی

می خواستم بنویسم سرگردونی، مث قبل ترها، ولی خو به جاش نوشتم آشفتگی.
اولی درست تره.
خیلی وقت بود انقدری که این جمعه حال بدی داشتم، حالم بد نبود.
از همون صبحش یا زدم تو پر همه، یا محل نذاشتم که این خودش یه لطف بود از جانب من، البته من کلن لطف ندارم. ولی خو این بار رو می شه اینطوری بهش نگاه کرد که لطف کردم.
یه وقتا انقدر دلم می خواد براش بشینم بازم ایمیل بنویسم، ایمیل هام رو دوست داشت، تا همین چن وقت پیش، نمی دونم هنوزم حال داره یا نه، احتمالن حال داره.
بعد همه ش وقتی فکر می کنم چی می خوام بنویسم با خودم می گم "می دونی؟ یه روز..." یا "می دونی؟ یه وقتی..." یا "یه موقعی فکر می کردم..."، همین، دیگه نمیاد.
بعد با خودم فکر می کنم چی هست که ندونه، چی هست که نگفته باشم، چی؟ بعد به خودم می گم با همه ی این تفاسیر اینطوری! چی بگم دیگه؟
بعد خودمو آروم می کنم و حرفی نمی زنم، نامه ای نمی فرستم.
امروز که می خواستم بیام اینها رو بنویسم، اولش فقط می خواستم بنویسم برای وبزیست هایی مثل من اینطوری پیش می ره که اول هر جا که نوتیفیکیشن هاش رو آن کردی آف می کنی، بعد از توی کلوزفرند فیسبوکت حذفش می کنی، بعد کارکترهایی که به تشبیه از اسمش لابلای پسووردت گنجوندی رو عوض می کنی.
باید وا داد.
دیشب میون اون همه حرفی که زده شد و آخرش به این منتهی شد که من دیوونه نیستم و بلکه خیلی دیوونه م، وقتی به فراموش کردن آدما فکر می کردم، با خودم می گفتم گاهی که آدم کسی رو فراموش می کنه، فقط اون قسمت هایی رو دور می ریزه و فراموش می کنه که برای باقی موندن یه دوستی معمولی مشکل زاست.
منتها یه وقتا همه ی این کارارو هم که بکنی آدما برات تموم نمی شن.
اون آدمایی که برات تموم نشدن.
دیدی یه وقتا می گن هر چی بین ما بود تموم شده؟
همیشه این آدما امکان برگشتشون به هم بیشتره.
خودشون که برای هم تموم نشدن، فقط اون چیزی که بینشون بوده تموم شده.
چقدر کسشر دارم می گم، خودمم نمی فهمم چی می گم.
الاناس که دستمو بزارم رو بک اسپیس و پاک شدن تمام کلمه هایی که تایپ کردم رو نگاه کنم.
این رو جدن می گم، یه وقتا که طولانی واس خودم می نویسم و ذهن مشوشم رو می ریزم بیرون، افکار بی سر و تهی که دارم، با خودم می گم کاش کسی تا اینجاها رو دیگه حوصله نکنه و بخونه. با خودم می گم چی می گم!؟ بعدنا احتمالن حتا یادم نمیاد وقتی اینها رو می نوشتم برای چی یه همچین حالی داشتم.
می دونی؟ یه وقتا یه حسی توم هست که دلم می خواد بنویسم، بعد که می نویسم خالی می شم، ولی بعدش دیگه نمی خوام کسی بخونه، حتا خودم هم دلم نمی خواد دوباره چشمم به نوشته م بیافته، اینه که می زنم پاک می کنمش.
الان هم تقریبن یه همچین حسی داشتم، اما الان یهو ترجیح دادم که بزارم بمونه، شاید بعده ها یه روزی که خوندم اینها رو، شاید یه روزی که از زندگیم راضی بودم، شاید یه روزی که خوشحال بودم، یه وقتی که دلم خواست به گذشته م نگاه کنم. بیام اینها رو بخونم و یاد آشفتگی های این روزام بیافتم. یاد فرار کردنای از خودم. یاد فرارهای دیگه م...
بوی اره کردن چوب میاد. شایدم باید گفت بوی خاک اره میاد، ولی فکر می کنم بوی اره کردن چوبه بیشتر تا اینکه بوی خاک اره باشه.
فکر کنم امروز جزو معدود دفعاتی تو تمام عمرم بود که نگران شدم، دلم شور افتاد، انقدری که من ریلکسم و دنیا به تخممه، احساس عجیبی بود.
بعد از صحبت تلفنی با بابا و شاکی بودنش از دستم بابت برخوردم توی این چند روز و اینکه خیالم ازش راحت شد و قطع کردیم، داشتم فکر می کردم انتظار آدما ازت چقدر متفاوته، آدمای مزخرف رو همه می گن فلانی آدم مزخرفیه و کسی هم کاریش نداره. مثل اینکه می گن فلانی عقب افتادگی ذهنی داره و مسلمن هیچ کس از یه فردی که مشکلات عقب افتادگی ذهنی داره انتظاری نداره. اما وقتی برعکس این باشی و هی ازت انتظار داشته باشن. وقتی برآورده نمی کنی انتظاراتشون رو، چندین برابر ازت شاکی می شن. حال شاید اینکه فقط همون یک بار بوده باشه. یه چیزی می گن، می گن تو فوتبال مهاجم اگه بیست تا حمله کنه و همه ش بی ثمر، همه می گن چقدر زحمت کشید. اما گلر به محض اینکه یه گل بخوره همه می گن رید. داستان ماس. توقع آدما می گاد.
خیلی ها فک می کنن توقع فقط اینه که آدم از پدر، مادر، خواهر و برادر، دوستش، رفیق صمیمیش، رفیق صمیمی ترش، همکارش و اینا یه توقعاتی رو داشته باشه. اما درستش اینه که آدم نسبت به اخلاق و رفتار آدما ازشون توقع پیدا می کنه، گاهی فک می کنم شدیدن توقع آدما رو از خودم بالا می برم و این یک ریدمان عظماست.
بسه دیگه، خسته شدم.
بی ویرایش و بازخوانی

۱۳۹۳ شهریور ۱۳, پنجشنبه

533

ديشب فكر كنم طرفاى هشت بود از بيمارستان مرخص شدم و اومدم خونه، بعد از دوش گرفتن و شامى كه به خاطر قرص خوردن مجبور به خوردنش بودم و رفتن پسرعموها كه اومده بودن ديدنم.
توى تخت ولو بودم، فك كنم نيمه شب شده بود كه بلخره تصميم به خوابيدن گرفتم، پلكامو كه مى بستم، بدون اينكه حتا بهش فكر كنم، به جاى سياهى، صورتش رو م ديدم، نه يه حالتى كه انگار تو خيالم تصورش كنم، يه طورى كه انگار جلوى ديدم رو گرفته باشه. انگار نخواد بذاره جاى ديگه اى رو نگاه كنم.
روبروم وايساده بود، پهلوى سمت چپش به طرف من بود، سرش رو چرخونده بود و نگام مى كرد.
هر چى چشمامو باز مى كردم، بازم ميومد جلوى چشمم، بى خيال اين شدم كه از سرم بيرونش كنم، شروع كردم وراندازش كردن، به صورتم مى خنديد.
چرا اونطورى مى ديدمش؟
جالب اين بود كه انگار يه لايه ى سياه و تيره از نگاهى كه پشت پلك هاى بسته شده ست روى تصويرش بود.
انگار كه مثلن به يه تصوير توى گوشى نگاه كنى و برايتنسش رو پايين آورده باشى.

۱۳۹۳ مرداد ۲۸, سه‌شنبه

532

نگاهش مى كردم و فكر مى كردم خدايا لب هاش شبيه كيه؟ شبيه يكى از همين مدلاى ويكتوريا سيكرته!
يادم نميومد، اما از همين فكرم هم نيشم باز شده بود.
امروز تو اينستاگرام فهميدم شبيه كيه.

۱۳۹۳ مرداد ۲۲, چهارشنبه

531

سر صبحى با دنده ى چپى بس تخمى بيدار شدم.
دنده ى چپ به خودى خود تخمى هست، حال فك كن كه دنده ى چپت، تخمى هم باشه.
باز دوباره سرم درد مى كرد.
فكر كنم ساعت هفت و پنج دقيقه بود، نشستم لل تخت، به تخت خالى داداشم نگاه كردم، شست و اشاره م رو روى چشمام فشار دادم، بعد يه كم شقيقه هام رو دو دستى مالش دادم و چشمامو دوباره باز كردم، تمام حواسى كه تو اون لحظه مى تونستم جمع كنم رو براى تمركز روى تعادلم و اينكه چشمام سياهى - يا به قول بعضيا سيايى - نره جمع كردم و بلند شدم.
انقدر بد خوابيده بودم كه وقتى رفتم رو فرنگى نشستم و سرمو به ديوار تكيه دادم، براى چن دقيقه اى خوابم برد.
صداى آلارم گوشى كه روى تختم بود، بيدارم كرد.
حتا يادم نمياد خودم رو تو آينه نگاه كرده باشم، صورتم رو فقط با تماس آبى كه به صورتم مى خورد شستم. باز هم فين كردم و طى چند روز متوالى خونى بود. فكر كردم به سلومتى كه دارم مى ميرم، تلخند زدم و مسواكمو برداشتم، با چشماى بسته مسواكمو زدم، هنوز آلارمم روشن بود. خاموشش كردم. به انتظار تكست صب بخير گوشى رو باز كردم، سر جاش بود، لبخند زدم، درد سرم افزون شد. جوابش رو دادم و بلند شدم حاضر شم.
پشت ميز صبونه كه بودم مادرم نشست بغل دستم، انقدر نزديكم نشست كه بوى خوبش ميومد زير دماغم، گفت چرا ريشتو نمى زنى؟ گفتم هفته اى يه بار بسه ديگه، با تعجب هفته اى يه بار؟ از كى تا حالا؟ گفتم براى چى؟ براى كى بزنم؟ همينطورى خوبه.
بغلم كرد، گفت نمى خواى برى دنبال مداركت؟ گفتم نه، گفت چرا؟ گفتم هر وقت خواستم ادامه ش بدم مى رم مى گيرم، بهتره الان دانشگاه باشه، با يه صدايى كه معلوم بود مى خواد ذوقش رو مخفى كنه چون از شلوغ بازى خوشم نمياد گفت مگه مى خواى ادامه بدى؟ گفتم الان نه، سال ديگه، امسال رو بگذرونم. هيچى نگفت، با خودم مى گفتم طفلك. دلم مى خواست انقدر به پاى ماها نمى سوخت. يه لحظه چشام خيس شد و همون لحظه دوباره خشك شد، انگار چشمام اشكاشو هورت كشيده باشن. نمى دونم چه جورى.
بش گفتم قرار بود برام وقت آزمايش خون بگيرى گرفتى؟ گفت از دكترت بايد وقت بگيرم، نه از آزمايشگاه كه! گفتم باشه.
زدم بيرون، تو كوچه مثل هر روز چشمم دنبال ديدن همسايه ى پير و خوش مشربمون بود كه هم مسيريم، نبود، رفتم، ايستادن جايز نبود.
دفتر كه بودم از سردرد سرمو با دستام فشار مى دادم، فك كردم آيا هنوزم ادويل هاى ٤٠٠ گرمى بى رنگ گير مياد تو داروخونه ها؟ خدارو شكر كه انقدر كار داشتم، نه فقط وقت براى سر خاروندن كه وقت براى فكر كردن هم نداشتم.
چك هايى كه از مشترى ها جمع شده بود رو بردم بانك، از حواسپرتى سندهاى حسابدارى رو چن بار چك كرده بودم، اعداد مو نمى زد، همه ى كارهام دقيق انجام شده بود، اما يادم رفته بود مهر وصول به حسابم رو پشت چك ها بزنم.
تموم كه شد، ديگه يادم نبود براى خفظ تعادلم تمركز كنم.
از پله ها كه ميومدم، سرم گيج رفت، چند پله اى رو پرت شدم پايين، فقط پاى پيچ خورده ام درد مى كند، احتمالن درد كمرم فردا نمود پيدا كند كه بدنم خنك شد.
منى كه يازده شب رسيدم خونه، بعدش هم دوش آبگرم گرفتم براى تسكين دردهام، هنوز حرارت تنم معمولى نشده، چقدر گرممه، شايد هنوز حاليم نيست.
چقدر اين وسط تا حالا چرتم برده، اينو پابليش كنم و كپه ى مرگم رو بگذارم. :)

بى ويرايش