۱۳۹۱ اسفند ۶, یکشنبه

383

طرفای ده صبح بود، هنوز هم فلسطین و انقلاب بخاطر مراسم تشییع یکی از همین آخوندهای سقط شده ترافیک بود، از پنجره‌ی تاکسی بیرون رو نگاه می‌کردم که دیدم یه موتورسوار بچه‌ی دو-سه ساله‌ش رو دمر خوابونده روی باک موتور و بچه هم دو دستی این اطراف باک رو چسبیده، هم تو ذهنم این اومد که ملت بی فکر، هم تو ذهنم این اومد که مرد امن‌ترین راه رو این دیده، ولی خب نه اینکه حق بهش بدم، کافی بود یه ترمز سنگین کنه و سر بچه کوبیده بشه به فرمون و بعدش هم بیفته.. داشتم ناخودآگاه سرم رو به تاسف تکون می‌دادم که یکی از این دخترکای سانتی‌مانتال - خو چی بگم؟ حوصله‌ی شرح‌شو ندارم، ترجیه می‌دم همون بگم سانتی‌مانتال - داشت به مرد موتورسوار زیرلب دری‌وری می‌گفت و منم با اشاره‌ی دست و تکون سر زیرلب حرف زدن دختره رو تایید کردم، نیش‌ش تا پس گردنش باز شد و به رفیق‌ش هم یه چیزی گفت که اون هم من رو نگاه کردن و شروع کردن لبخندهای شیرین زدن، با خودم گفتم دیر به صرافت افتادین خانوما، همون لحظه راه باز شد و تاکسی راه افتاد.
ساعت حدودن دو بعدازظهر گذشته بود که بلخره موفق شدم شماره کارت رویال سفر رو بگیرم تا براشون کارت به کارت کنم.
از 5022 اولش مشخص بود که حساب پاسارگاده، ینی مجبور بودم بهرحال خودم رو به یکی از شعبه‌های پاسارگاد برسونم، چون کارت منم - لااقل اونی که این روزا خالی از سکنه نیست - اولش 5022 داره.
شنیده بودم پاسارگاد شعبه‌ای هم زیر پل کالج داره، از شعبه‌ی بالای میدون ولیعصر خبر داشتم، ولی خب دوست ندارم ولیعصر رو رو به بالا پیاده برم، شاید هم بشه گذاشت پای گشادی، یا حالا هر چی، اینش مهم نیست.
طرفای پنج بود که تا اون طرف پل کالج هم رفتم، ولی از شعبه‌ی بانک پاسارگاد خبری نبود، از اطلاعات ساختمون مترو پرسیدم پاسارگاد کجا شعبه داره؟ گفتن سر میدون فردوسی، بهشون - به خودم - گفتم مـــــِه، تا اونجا حسش نیست، خندیدن، شرو کردم برگشتن سمت چارراه ولیعصر.
دوباره که زیر پل کالج رسیده بودم، از حافظ که رد می‌شدم، یه دختر پسره ازم پرسیدن تا چارراه ولیعصر خیلی راهه؟ گفتم من خودم دارم پیاده می‌رم، تنهایی هم راهی نیست، چه برسه به دو نفره.
جفتی زدن زیر خنده، دختره سرش از خنده رفته بود عقب، به پسره گفتم حالا خودتونو به کشتن ندین، یهو برین زیر ماشین، خون‌تون بیفته گردنم، دست دختره رو گرفت کشید.
با خودم می‌گفتم حرف من اونقدرا هم مضحک یا که خنده‌دار نبود، یحتمل یادآور خاطره‌ای چیزی بوده براش.
از من که جلوتر افتادن، باز برمی‌گشتن نگاهم می‌کردن، می‌خندیدن، دست تکون می دادن... هر بار به صورتشون شیرین‌ترین لبخند تصنعی‌ای که بلد بودم رو تحویل می‌دادم یا که دستمو میاوردم بالا.
رو موزاییک های زرد و خاردار انقلاب راه می‌رفتم و یاد قبل‌ترها می‌کردم و به خودم می‌گفتم اون‌وقت می‌گه اونم یاد من میافته؟
ساعت هفت و نیم هشت که میدون ولیعصر پیاده شدم و رفتم سراغ ای‌تی‌امِ پاسارگاد، دستگاه رسید نمی‌داد، منم انجام ندادم. با خودم گفتم اینترنت علیه‌السلام است.
نشسته بودم پای کامپیوتر که زنگ زدم رویال‌سفر، اپراتوری که بهش وصل شده بودم از اون سرتق‌های شرور بود، یک ربع فقط با من فک زد، بعد از پنج دقه من رو تو خطاب می‌کرد و منم بهش می‌گفتم تو، دو تایی به این نتیجه رسیده بودیم که همکارهاش شاهکارن و غش‌غش می‌خندید، همزمان خواهرزاده‌م بغل دستم نشسته بود و به من می‌گفت کس‌کش، به من ربطی نداشت، اپراتور شرکت‌های خدماتی همه‌شون لاس می‌زنن، من حتا یک بار هم نخندیدم، خنده‌ای نداشت، حالا من دری‌وری می‌گم اون خنده‌ش می‌گیره، سبک صحبت کردنم اینطوریه، تقصیر من نیست که! بعد از کلی چونه زدن، بهش گفتم راستی همون پونزده و پونصد تومنه دیگه؟ گفته بود چــــی؟ اون مال الانه، عید هیژده و پونصده گلم! پرداخت کرده بودم و خوشحال و خندان که بلیط رو که رزرو کردیم، جامونم که رفیق شفیق‌مان رزور کرده، البته اگر بتواند، چمن کنار زاینده رود زیاده بهرحال، گرچه موقع عید فک کنم باید واس همونم زنبیل گذاشت، البته نه برای چریدن که برای خوابیدن.
بهرحال اگر تا آخر این هفته معلوم شه که قرار نیس سرم کلاه بره و بابت بدهکاری سر از زندان در نیارم، سوم فروردین اصفهان خواهم بود.

پ. ن: معمولن، عادت ندارم روزمرگیِ اینطوری بنویسم که مثلن اتفاقات یک روز رو تعریف کنم، امتحانی بود. گرچه خیلی بیشتر می‌تونستم بنویسم، ولی خو...

۱۳۹۱ اسفند ۱, سه‌شنبه

382 - 2

می‌دانی؟
خیلی از افرادی که با من سر و کار دارن، صحبت‌های روزمره با من زیاد می‌کنن، می‌دونن که می‌گم کلن نمی‌خوام ازدواج کنم.
هیچ‌وقت.
یا که لااقل الان اینو می‌گم، همیشه این "یا که لااقل الان اینو می‌گم" رو می‌گم که فردا روز اگه تصمیمم عوض شد، نریزن سرم، دهنمو سرویس کنن که تو که فلان می‌گفتی.
تو کل عمرم با دو نفر به این قطعیت رسیدم که حاضرم باهاشون ازدواج کنم که از قضیه‌ی دومی دو سال می‌گذره، اگه نگم بزرگترین، باید بگم یکی از بزرگترین اشتباهات زندگیم بود، نه تصمیمم برای ازدواج، بلکه کلن رفتن و موندن توی اون رابطه. گرچه که از یک سری بی اطلاعی‌ها شکل گرفته بود، ولی خو...
اولیش هم که عالم و آدم می‌دونن کی بود، گفتن نداره، بیشتر از چهار سال می‌گذره.
اما از هر دوی این‌ها که بگذریم، من فقط یک بار خواستگاری کردم، فکر کنم این رو یک بار دیگر هم گفته بودم.
اون آدم گرچه که دیگه توی زندگیم نیست، ولی خب بهتره اسم و یادش قاطی مسایل دیگه نشه، متاسفم اگر که گاهی ضد حال می‌زنم و حتا صبر نمی‌کنم برای مدت کوتاهی، شاید چند ثانیه‌ای دل خوش کنک بماند، من همینم.
خیلی وقتا که بهم می‌گن تو فلانطور هستی، می‌گم تو از همون اول هم می‌دونستی من اینطوری‌ام که باهام دوست شدی، یا حالا دوست نه، چیزهای دیگر. این ضد حال زدن‌های اینطوری، راست گفتن‌های این چنینی، الکی دل خوش نکردن‌ها توی ذاتم است.
اگر می‌گم متاسفم، فقط از بابت خود ضدحال زدنه بود، نه از بابت اینی که هستم.
خودم رو قبول دارم، گرچه همین روزها بود برای دوستی چند ساله از این می‌گفتم که او مرا کم ارزش می‌دونه. ولی خب خودم هیچ‌وقت واقعن به این موضوع اعتقاد نداشتم. یا که لااقل توی سال‌های اخیر.
اینکه می‌گم توی سال‌های اخیر، شاید حتا بشه گفت، همین یکی دو سال. آخه می‌دونی؟ دیشب پریشب بود یکی از پست‌های قدیمیِ همین بی قانون رو دیدم و از خودم بدم اومد، چطور که من یک همچین چیزی نوشتم، در حالی که الان کاملن برعکسش فکر می‌کنم؟ زدم پست رو پاک کنم، تایید هم زدم، اما وقتی پیج در حال لود شدن بود، پشیمون شدم، استاپ زدم.
به ذهنم این موضوع خطور کرده بود که بگذار بدونم چی بودم چطور شدم، لااقل یک جایی، یک حرف‌هایی ثبت باشد.
ولی دیر شده بود، اون شب نفهمیدم، امشب وقتی دیدم تعداد پست‌ها شده سیصد و هشتاد و یکی، در حالی که آخرین پستم شماره‌ش 382 بود فهمیدم. حرص نخوردم. ولی خب ناراحت شدم، در حالی که من معمولن برعکسم، در اغلب مواقع بیشتر حرص می‌خورم، حرصم می‌گیرد تا اینکه ناراحت شوم.
چند روزیه ننوشتم، اگه بخوام بنویسم، می‌تونم تا ده صفحه‌ی دیگه هم بنویسم، ولی حیف که ساعت و همچنین فشار باد معده اجازه‌ی این کار رو بهم نمی‌ده که بیشتر از این سر جام بشینم.

۱۳۹۱ بهمن ۲۴, سه‌شنبه

بهتر که شوم رسوا

خسته‌ام از همه، خسته از دنیا
آسمان بشنو از قلب من این صدا
ای زندگی بیزار از توام
بیزار از این عالم
بیگانه‌ام با سیمای تو
دیوانه‌ی دنیای تو

در هم مشکن زنجیر مرا
بهتر که شوم رسوا
رفتم که دگر با دست شما
پنهان شوم از چشم دنیا

۱۳۹۱ بهمن ۲۳, دوشنبه

این منم نه هیچ کس دیگه

می‌بینم صورتمو تو آینه
با لبی خسته می‌پرسم از خودم
این غریبه کیه از من چی می‌خواد
اون به من یا من به اون خیره شدم
باورم نمی‌شه هر چی می‌بینم
چشامو یه لحظه رو هم می‌ذارم
به خودم می‌گم که این صورتکه
می‌تونم از صورتم ورش دارم
می‌کشم دستمو روی صورتم
هر چی باید بدونم دستم می‌گه
منو توی آینه نشون می‌ده
می‌گه این تویی نه هیچ‌کس دیگه
جای پاهای تموم قصه‌ها
رنگ غربت تو تموم لحظه‌ها
مونده روی صورتت تا بدونی
حالا امروز چی ازت مونده به جا

آینه می‌گه تو همونی که یه روز
می‌خواسی خورشیدو با دست بگیری
ولی امروز شهر شب خونه‌ت شده
داری بی صدا تو قلبت می‌میری
می‌شکنم آینه رو تا دوباره
نخواد از گذشته‌ها حرف بزنه
آینه می‌شکنه هزار تیکه می‌شه
اما باز تو هر تیکه‌ش عکس منه
عکسا با دهن کجی بهم می‌گن
چشم امیدو ببر از آسمون
روزا با همدیگه فرقی ندارن
بوی کهنگی می‌دن تمومشون


۱۳۹۱ بهمن ۱۳, جمعه

379

یه گوشه‌ای هست که من یه روزی از همین روزا نوشته بودم "اینکه تهران چقدر خوب است؛ از ولیعصر گردی‌ها"، اینا رو نوشته بودم که از این بنویسم که تهران چقدر خوب است و از ولیعصر گردی‌ها بنویسم.
ولی خب الان از خوبی‌های تهران فقط این توی ذهنمه که وقتایی که هواش تمیزه و کوه‌هاش معلوم می‌شن، می‌خوای بغل‌ش کنی. اصلن تهران با هوای غیرِ آلوده بر همه جا ارجحیت دارد.
از ولیعصر گردی‌ها هم می‌خواستم بگم آدمی وقتی یه شب با رفیق‌ش راه میافته بره ولیعصر گردی، ولی از سر اینکه شاش‌ش می‌گیره باهاس بی خیال شه و بره خونه، فرداش باید از در خونه بندازه پیاده بره سر کار، تو گوگل مپ که نگاه کردم 6.03 کیلومتر پیاده راه رفته بودم. مزه داده بود، انقدر مکث داشتم و این ور اون ور کار انجام داده بودم، زمان دقیق‌ش دستم نیومد. ولی خیلی خوب بود.
همین دیگه، پایان پیام/.