دوست داشته شدن بهتر است، نیش آدمی را باز می کند.
۱۳۹۱ بهمن ۲۱, شنبه
۱۳۹۱ بهمن ۱۳, جمعه
379
یه گوشهای هست که من یه روزی از همین روزا نوشته بودم "اینکه تهران چقدر خوب است؛ از ولیعصر گردیها"، اینا رو نوشته بودم که از این بنویسم که تهران چقدر خوب است و از ولیعصر گردیها بنویسم.
ولی خب الان از خوبیهای تهران فقط این توی ذهنمه که وقتایی که هواش تمیزه و کوههاش معلوم میشن، میخوای بغلش کنی. اصلن تهران با هوای غیرِ آلوده بر همه جا ارجحیت دارد.
از ولیعصر گردیها هم میخواستم بگم آدمی وقتی یه شب با رفیقش راه میافته بره ولیعصر گردی، ولی از سر اینکه شاشش میگیره باهاس بی خیال شه و بره خونه، فرداش باید از در خونه بندازه پیاده بره سر کار، تو گوگل مپ که نگاه کردم 6.03 کیلومتر پیاده راه رفته بودم. مزه داده بود، انقدر مکث داشتم و این ور اون ور کار انجام داده بودم، زمان دقیقش دستم نیومد. ولی خیلی خوب بود.
همین دیگه، پایان پیام/.
۱۳۹۱ بهمن ۱۲, پنجشنبه
378
گفته بود تو خوبی به روم نمیاری...
گفته بودم آی بدم میاد از خوب بودن.
گفته بود دیوونه! و خندیده بود.
۱۳۹۱ بهمن ۱۱, چهارشنبه
377
خب، این رو بنویسم، پابلیشش کنم. بعدن میام ادیت میکنم، نیمفاصله دارش میکنم که حرص نخورم.
خواستم از این بنویسم که صبح این مثلن زمستونی که در حال طی کردنش هستیم که بعد از این همه التماس و لابهای که به درگاهش کردیم، دیروز کمی باریدن گرفت، رفته بودم دم پنجره که طبق عادت همیشگیام که شوما بی قانون خوانهای ثابت ازش خبر دارین، آب و هوا رو چک کنم که آیا عینک آفتابی لازم است؟ که آیا بوت بپوشم؟ که آیا فیلان؟
از تخت که بیرون اومده بودم هنوز هیچی تنم نکرده بودم، فقط شورتم به پام بود، پنجره رو باز کردم، سرما میومد تو، از طرفی آفتاب کج - توصیفو عشق کن ینی - زمستونی افتاده بود روم، یه حس باحالی بهم دست داده بود، مثل وقتی وسط تابستون کولر ماشین رو روشن کردی، تو یه خیابون خلوت منتظر یاری که بیاد سوار شه که بندازین برین و از طرفی آفتاب افتاده روی تنت، البته اونجا لخت نباشی، خوب نیست. ولی خیلی شبیه بود.
لذت وافر یا شاید حتا بگم لذت داغانی داشت، چن دقیقهای همینطوری با چشمای بسته دستم روی دستگیرهی پنجره مونده بود و یاد دوران خوش سالهای هشتاد و پنج و هشتاد و شیش افتاده بودم.
از تخت که بیرون اومده بودم هنوز هیچی تنم نکرده بودم، فقط شورتم به پام بود، پنجره رو باز کردم، سرما میومد تو، از طرفی آفتاب کج - توصیفو عشق کن ینی - زمستونی افتاده بود روم، یه حس باحالی بهم دست داده بود، مثل وقتی وسط تابستون کولر ماشین رو روشن کردی، تو یه خیابون خلوت منتظر یاری که بیاد سوار شه که بندازین برین و از طرفی آفتاب افتاده روی تنت، البته اونجا لخت نباشی، خوب نیست. ولی خیلی شبیه بود.
لذت وافر یا شاید حتا بگم لذت داغانی داشت، چن دقیقهای همینطوری با چشمای بسته دستم روی دستگیرهی پنجره مونده بود و یاد دوران خوش سالهای هشتاد و پنج و هشتاد و شیش افتاده بودم.
میگن آدما از رنجی که میکشن توی این دنیا، اون طرف از بار گناه یا که عذابشون کم میشه.
سوالی که مطرحه اینه که با خاطرهبازها چه میکنند؟
سوالی که مطرحه اینه که با خاطرهبازها چه میکنند؟
بعدننوشت: الان نیمفاصله دارش کردم. 23:36 به وقت تهرون.
۱۳۹۱ بهمن ۱۰, سهشنبه
376
یه ربع به هشت بود گوشیم زنگ خورد، فکر میکردم اونی که بهش زنگ زدم و برنداشت زنگ زده. میخواستم ماشین قیمت کنم ازش، بارها در موارد مختلف تلفنهایی که برداشته نشدن باعث شدن کلن از تصمیمم منصرف شم و خرجی که میخواستم بکنم رو نکنم.
بهرحال کس دیگهای بود، برداشتم گفتم جانم؟ قربون هم رفتیم یه کم و بعد پرسید کجایی؟ گفتم مغازهم، گرچه الان دارم میبندم. پرسید میای بریم شمال؟ گفتم ینی امشب بریم تا جمعه مثلن؟ گفت آره مثلن، یه خورده فکر کردم، از خودم میپرسیدم چه فیلمی بود مرده سر دختره داد میزد که رفیقش بی خیال سفر شده و نمیخواد بره بخاطر اینکه میخواد دوست دخترشو ببوسه؟ عمرن یادم نمیومد و فقط دیالوگها رو مدام تکرار میکردم برای خودم، صدام زد، گفتم نه، چارشنبه کار دارم. گفت بی خیال بابا، خب بذار شنبه، خلاصهی امر اینکه پیچونده بودمش.. با خودم گفته بودم هوم، دوره زمونهای شده، بی خیال شمال رفتنم میشم جدیدن.
375
هشت-نه سال پیش که دوم هنرستان بودم، تیپم تاثیر گرفته از شخصیت مستندی بود که فیلمش رو هم دیده بودم. البته دلم نمیخواد بگم کی، البته من عین اون تیپ نمیزدم، به روش اون لباس میپوشیدم.
ینی چند رنگ از یک نوع پیرهن، چند شلوار جینِ هم شکل، کفش و کتونی هم به همین منوال داشتم. هوم، پیرهنهای کلوین کلاینی که تمام مدت به تنم بود، بین دوستان و هم کلاسیها شهرتی داشت. هه، اگه بخوام همچون پیرهنایی رو الان، با این وضعیت مملکت بخرم، یحتمل باید نصف درآمد یه ماهم رو بدم.
یادمه یکی از بچهها رو خفت کرده بودن، بوتهای تیمش، ساعت و هر چیز با ارزشی که داشت رو ازش زده بودن. یه روز ناظم اومده بود سر کلاس و به روش خودش، یه حالت خشن و ناظمطوری میگفت گرون نپوشین، از همون میز یکی مونده به آخر که طبق معمول یه وری نشسته بودم و به دیوار تکیه داده بودم، فکر کرده بودم سر تا پام چقدر میارزه؟
الان سالهاست اکثر اوقاتی که از در میزنم بیرون، با خودم فکر میکنم سر تا پام چقدر میارزه؟ البته الانه دیگه این موضوع محدود به لباسها نمیشه، گوشی، لپتاپ، عینک و خیلی چیزای دیگه رو در بر میگیره.
راستش اصلن یادم نیست چرا این رو میخواستم بنویسم، فقط اینو میدونم که خیلی وقت پیش توی اورنوت، یه نوت زده بودم با این مضمون که "اینکه آدمی سر و تهش چقدر میارزد"، میدونستم یعنی چی، اما دلیل نوشتنش یادم نیست.
اشتراک در:
پستها (Atom)