۱۳۹۱ شهریور ۱۹, یکشنبه

333

همه ی حرف های پست قبلی را زده بودم که بگم الان باز دارم گوش می دمش و اگر گوش نکردین برین گوش بدین این شاهکار دهه هشتاد رو...
اون شبی که پیدا کردمش نزدیک دو ساعت بی وقفه روی ریپیت بود.
خود دانید

خراباتی ام من هنوز

می دانید؟ نگویید نع، موسیقی که می دانید دیگر، باید مو را به تنِ آدمی سیخ کند، این پدیده را مشاهده کردن به خودیِ خود لذتی جداگانه و بس وافر دارد، می دانید؟ من ساعدهای پر مویی دارم دیگر، حالا همه دیده اندها! ولی خب حالا که دارم می گم بذار بگم، یک وقت ها که حس می کنم تمام موهای تنم سیخ شده، چشمم را به ساعدها و به پوست تنم زیر حجم موها می اندازم که از سر شور و شعف چگونه دون دون شده...
می دانید؟ موسیقی باهاس بگاید، لارا برانیگان یه سانگی داشت به اسم مای سلف که اگه درست یادم باشه محصول 1984 بود، بعد خب این شاهکاری بود در زمان خودش و در اعصار بعدی البته، ما نیز بی بهره نماندیم و از کودکی خراب این سانگ بودیم، تا چند ماه پیش سال ها می شد که گوشش نداده بودم و از قبرستون موسیقی هایم، آن هم از لابلای آلبوم های گیپسی کینگ یافتمش، وقتی درگ-دراپ می کردم توی پلیر نمی دونستم چیه، اما برای من احتیاج نبود که حتا برانیگان به کلام بیاد، به همون سه چهار ثانیه اول که رسید و نوا را شناختم، مو به تنم سیخ شد! خوب یادمه خواهرزاده م که اون سمت دفتر نشسته بود و به منی که هدفون توی گوشم بود گفت چت شد؟ آخر اشکم در آمده بود، ناخودآگاه سرازیر شده بود، بهش گفتم می دونی؟ موسیقی باهاس بگاید که خب.. خوب می گاید!

۱۳۹۱ شهریور ۱۸, شنبه

من و این همه خوارزاده

خوارزاده‌ی هیوده ساله‌م
دیشب
دیشب که می‌گم ینی حول و حوش ساعت یازده و نیم
از اونجایی که با سوپ دستپخت مادرم
که دو ساعت قبلش خورده بود
خندق بلایش پر نشده بود
اومده می‌گه تو این ماهیتابه نچسب‌ها هم بخوام نیمرو درست کنم باید روغن بریزم؟
یه خورده مکث کردم
خودمو کنترل کردم
تا شر و ور نگم
گفتم آره، باس بریزی
یه چن دقه‌ای گذشت
صدای کشیده شدن فلز روی فلز میومد
داد زدم داری با چنگال تو اون ماهیتابه غذا درست می‌کنی دیوانه؟
گفت مگه چیه؟
گفتم خراب می‌شه خو، همه نچسبش به گا می‌ره
یه خورده فکر کرد
گفت آهان، اون موقه منظورم از نچسب این نه‌نچسب‌ها بود
با اینکه منظورشو فهمیده بودم
با خنده گفتم نه‌نچسب چیه دیگه؟
گفت همینا که نمی‌چسبه دیگه
بابام داشت غش می‌کرد پای لپ‌تاپش
گفتم خو چرا تو اینا درس کردی؟
گفت آخه اینا ته‌دیگ می‌شه، خوشمزه‌تره
گفتم: که نه‌نچسب، ها؟
تو چشماش انگار وحشت از استاتوس و برند فیسبوک موج می‌زد
لذت وافری بود

۱۳۹۱ شهریور ۱۳, دوشنبه

سرگردونی بیش ازین؟

می دانید؟ از درد و عذاب ها که بگذرم و بخواهم که به احساس رجوع کنم، شاید البته بشود گفت لااقل برای من، یا منِ نوعی، الان که می گم منِ نوعی منظورم به هم کیشان خودم است، هم کیشانم شاید بشود گفت آن هایی که مغرورند که البت به تازگی به این نتیجه رسیدم که آنچنان هم مغرور نیستم، کمی کم کمکی فقط غرورم شاید از یک فرد عادی بیشتر باشد، فرد عادی که در جامعه وجود ندارد! مسلمن منظور این است که میانگین جامعه در زمینه ی داشتن غرور، شاید هم نشود که این چنین گفت و حوصله ی پرداختن به آن دیگری که همانا شاید نشود باشد را ندارم، خب من که حواسم هست، ولی شاید خواننده حواسش نبوده که چی می گفتم که اصلن به اینجا رسیدم و برای اینکه زحمت اسکرول کردن بهش ندم، صوبت از این بود که اگر از درد و عذاب ها بگذرم و بخواهم رجوع کنم به احساس... آنکه از همه سخت تر است، فشار بیشتری میاورد، خورد و متلاشی می کند و حتا از همان غرورِ آنچنانی که البت گاهی در بعضی موارد سرش به فلک کشیده را به قطره ای نا چیز بدل می کند، همو اون احساسِ سر بار بودن است! اینکه از پس خودت بر نیایی، خودت که خب نیازهای خودت، اینکه با خودت فکر کنی در اوج جوانی باید بشورندت، بپوشاننت و الخ
آنوقت است که دیگر غریبه و آشنا و محرم دل سرت نمی شود، نه اینکه سرت نشود، انگار که بگویم دلت نمی شود، اشک از کنار چشمانت سر می خورد و حتا ریش پرپشتت هم جلودارش نیست، همینطور می رود تا داخل گوشت و یک سری ها هم، همان هایی که می دانی از به قولی از اعماق ته ته وجودشان دوستت دارند، به محض دیدن نشتیِ چشمانت اشکشان جاری می شود.
می دانید؟ بگویید نع، مرا یاد یک نفر می اندازد و خب این شیرین است و وارد جزیات نشوم حالا، هر چه کردم که در رَوَم، دکترم پا نداد، گفت باید که جراحی شوی و خب حتمن با خودتان گویید پس تو پا دادی! ها بابا... :( اصلن این پارتش زا ول کن، ادامه نمی دهم، پشت گوش هام داغ می شود.
از این چند روز چیزی که حتمن در ذهنیتِ این حقیر بود که بنویسم اتفاقی بود که پنجشنبه شب افتاد، خب البته برای آن هایی که نمی دانند، اگر بخواهند که بدانند، سه شنبه رفتم بیمارستان و چارشنبه هم خب جراحی بود، سه شنبه صبح که رفتم همان دم درب آشنایی دیدم و بابا خنده اش گرفته بود و بعدن ابراز داشته بود که جدن تو هر قبرستونی رفیق داری و خواهرزاده ی گرام کیف می کرد از این موضوع، گر چه که دیپورت شدم آن صبح و گفتند تخت خالی نداریم و تحویل نگرفتند آنچنان و بعد که پرسیدند بیمه تان چیست؟ و فهمیدند بیمه مان چیست شمازه موبایل گرفتند و گفتند به محض خالی شدن تخت به اطلاعتان خواهیم رساند، چرا که انسان ها بیمه بینند! البته شاید برای آن ها که بیشتر مرا بشناسند سوال پیش بیاید، تو و آن بیمارستانِ پدرت و چطور که آخه اینطور؟ دکترش فرق می کرد، جراحی بسی سنگین بود، آنجا امکاناتش را نداشت و الخ، ظهر خوابیدم و پیرمردی درب و داغان هم اتاقی ام - آخ هم اتاقی - بود، طفلک نابودتر از آن بود که به نظر بیاید روزهای زیادی مهمان این دیار باشد، پنج پسر داشت که سه شنبه پسر کوچک سی و دو ساله ش همراهش بود، خیلی می خواست با ما گرم بگیرد ، نه اینکه ما عنِ خاصی باشیم ها، نع! یا هم صحبت می خواست یا که کلن به دنبال برقراری روابط اجتماعی این چنینی بود. گذشت و فردا صبحش نمی دانم مرا با چند واحد مرفین به مدت پنج ساعت فرستادند یک جایی مابین این دیار و ناکجاآباد، اینکه می گویم پنج ساعت، پنج ساعت فقط اندرونِ اتاق عمل بودم، بعدن که تا شب هم قیلی ویلی بودم و ناهوشیار و خب در آخر به آن هایی که قول داده بودم خبر دادم.
صبح که بود، همراه چهارشنبه شبِ پیرمرد خوش و بش های نامتعارف می کرد برایمان، وقتی رفت، داداشِ از جان بر کفم که این پنج شب را همه با من بود و کارهایی برایم کرد که خب اصلن انتظارش را نداشتم، حقا که برادری را در حقم تمام کرد، می گفت دو برادر، ینی بزرگترین و آن برادر چهارشنبه شب اول صبحی آمده اند و از پدرشان امضا گرفته اند که ارث را هوتوتو، این هم که خوش و بش می کند از سر این است که آیم عه گود گای، لبی یه وری کرده که یعنی به من و تو چه؟ شانه ای بالا انداخته بود که یعنی محض اطلاعت، پلکی بر هم گذاشته که یعنی می دونم چی می گی! و خاتمه یافته بود صحبتمان. پیرمرد همان شب اوضاعش بهم ریخت از سر همان بخش کلن بهم ریخت که نجاتش دهند، اما پرستاران زیباروی دیر رسیده بودند، به قول یکی از خودشان که می گفت بیمار رفت!!! بجمب!! بیمار رفت!!! دکترها را کد - که بنده توجیح نیستم یعنی چه اصطلاحن، ولی خب مفهومش حتا در همین متن هم مشخص است، یادش بخیر نگین، اگر بود حتمن خودش میامد برایم دقیق می گفت یعنی چه! ولی خب من حوصله ندارم بروم به یکی از آشناهایم حالا یک کاره بگویم که فلانی کد کردن کد کردن که می گویند یعنی چه؟ - کرده بودند و آن طفلک ها هم از اورژانس که هم کف بود سه طبقه پله را از سر پر بودن آسانسور دویده بودند و نفسشان گرفته بود، اعتراض داشتند اینکه خیلی دیر شده و کد کردن نداشته و کد کردن برای این کار نیست، - این ها رو من فقط می شنیدم، پرده ی بین دو تخت را کشیده بودند - شما که می دانید وقتی کد کنید ما چطور می آییم!! آخر چرا با ما این کار را می کنید؟ باز هم از همین بحث ها که دیگر ادامه ش را بردند بیرون، در گیر و دار همین بحث ها یکی از آن پرستار مهربان ها، همانی که پسر هم سن و سال منَش همین مشکل من را داشت، آمد پرده ی فی مابین را محکم تر کند که آروم ازش پرسیدم فوت شد؟ با لبخند مادرانه اش گفت نه، حالش خرابه، می برنش آی سی یو. منم پیش خودم گفتم باشد، به خیالت هنوز روی مورفینم یا چی؟ اما باز هم چند دقیقه بعد با اشاره ی سر پرسیدم که تموم؟ با چشماش گفت آره، بعد اضافه کرد پرستاره گفت بهت نگم، ولی دیگه من تو رو می شناسم، گفتم شناختن نمی خواهد بانو! می خواستی بهش بگی خر که نیست دیگر خب. آرامشم حفظ شده بود تا که از میونِ پرده ی کنار رفته بادی بگ را دیدم، به عزیز دلی، محض تاثیر ناگهانی اش گفتم پیرمرد بغل دستی مرد! انتظار داشتم بیشتر سعی در تغییر حال و هوایم کنند که خب نکردند.
می دانید؟ من جای زخم یا بهتر است بگویم جای جراحی دفعه ی قبل را هیچ وقت درست و حسابی ندیده بودم که خب طبیعیست! چه کسی می تواند کمرش را، آن هم نقطه ای که مهره ی سوم و چهارم ستون فقرات قرار دارند را با چشم غیر مسلح ببیند، هیچ وقت اندازه ی درست و حسابی اش دستم نبود، این بار اما، نه اینکه با چهار روز گذشتن از عملم جایش را دیده باشم، فقط می دانم خیلی بزرگ است، وقتی برای بار اول پرستاری پانسمانم را عوض می کرد و رد گاز استریلِ آغشته به بتادین را روی کمرم حس می کردم، یکی از چیزایی که از خاطرم گذشت این بود که خب اگر کسی دلش بخواهد یا که دلش هم نخواهد، دست خودش نباشد که به وقت کارهایی شیطنت آمیز ناخن های بلند لاک زده شان را که در نود درصد مواقع هم رنگ یا طرحش باب میل بنده نیست و شاید خواننده شاید با خود خطاب به من یا که اصلن کلن خطاب به من بگوید به تو چه که اصلن باب میلت باشد یا که نه!؟ که اصلن انگار یکی از شیطنت هایشان است ایشان و وقتی بنده نیستم لاک هایی می زنند که خوشم بیاید و به من فکر کنند و با خودشان بگویند اگر کامران بود از لاکم خوشش میومد، بعد هم بیایند برایم تعریف کنند. آره، اگر ناخن های ایشان بخواهد کمرمان را بخراشد، بفشارد یا آن کارهای دیگر ناخن های این جنس لطیف با کمر ما به اصطلاح نرها می کند، گیر کند چه؟ جر دهد چه؟ بدبختی این است که می دانم آن لحظه وقعی نمی نهم و بعدش هم حالش را ندارم که وقعی بنهم، به فنا بروم چه؟ می دانید؟ من خیلی می گم می دانید؟ به خودم مربوط است، خب؛ تا اینجای کار که رسیده ام شاید از هر ده هزار فعالیتم، یک دانه ش با فکر این بوده که اگر اینطور بشود و آن وقت آنطور بشود چه؟ اصلن آخرین بارش یادم نمی آید کی این بار را کردم، البته که این خطوط بالا که مثلش بود، خودش نبود، چون "اینطور"ش تمام شده و مانده "آنطورش"
می دانید؟ این روزها به من خیلی گفته اند آخی، همین خود شما، البته که شما، پسرها که آخی نمی گویند کلن! من که نمی گم، مگر قصد مرض باشد، آن هم به پسرکی همچون خودم لااقل!!! بهرحال روی سخنم با ناز دخترکانیست که اینجا را می خوانند، کمتر بگویید آخی، خب؟
می دانید؟ راستش را بخواهید می خواستم این پاراگراف را با راستش را بخوهید شروع کنم و وقتی نوشتم، بعدش گفتم بگذار این هم مثل قبلی ها باشد! آری، باتری گوشی ام رو به اتمام است، نه از سر فک زدنم درون اینجا که خب از سر خیلی چیزها، دیتیلزش مهم نیست و این خب کمپانیِ کودن و دوست داشتنیِ سونی هم کابل شارژرش را کوتاه می گیرد، شاید هم گداست! نمی دانم، بهرحال اینکه من می توانم شارژر را وصل کنم و همچنان موسیقی گوش دهم، ولی نمی توانم همچنان تایپ کنم، این است که مجبورم پستم را ببندم و ارسالش کنم. شما را هم راحت کنم و خلاص.
همین، ته ش این را هم بنویسم، چرا که دلم می خواهد.
دوشنبه، سی و هفت دقیقه ی بامداد، سیزدهم شهریور هزار و سیصد و نود یک

۱۳۹۱ مرداد ۳۱, سه‌شنبه

329

گرچه امروز آرامش با طوفان همراه است، سکوت سنگین فردا خبر از فریاد درون دارد.
این روزا در خانه‌ی پدریمان..
اینکه می‌گم خانه‌ی پدری، خو من هنوز از این خراب شده درسته که نرفتم و 24 ساله که دارم توش زندگی می‌کنم و اینطور نیست که مثلن بگویم آه خانه‌ی پدری، خانه‌ی کودکی‌هایم، نه بابا، این درست که خرجی در میاورم برای خودم، ولی در کل ریده‌ام که هنوز در اینجا سکنا گزیده‌ام. بگذریم از این پارتش، چرا که قبلن بارها تو سر خودم زده‌ام تو صفحات کهنه‌ی همین وبلاگ. حالا چهار سال واقعن کهنه‌ست؟ هوم، می‌دونین؟ می‌دونم که الان چهارمین آگوستِ این بلاگه، ولی هیچ وقت براش مثل خیلی‌ها سالگرد نگرفتم، مث این‌هایی که عاشق قدیمی شدن هستن، مث اینایی که می‌خوان بگن تاریخچه فیلان. ریدمان، بعله... پرت نشم حالا خیلی مث پریشب، پریشب بود؟ یا پس پریشب؟ نمی‌دونم. اینکه خانه‌ی پدری شلوغ و پر سر و صدا و به عبارتی پر هیاهوست، خب از سر این است که خواهرهایم هنوز هستند، به قول خاله‌ام از آن سر دنیا می‌گوید شنیدم همه‌ی اوباش جمعین. اوباش گفته بود یا اراذل؟ نمی‌دونم، توی ایمیلم هست، حوصله‌ی خوندنش رو ندارم. شاید بیاد خودش اینجا رو بخونه و ذکر کنه که چی گفته. ولی خب بهرحال موضوع این است که جمعیتِ خونه شادن، اینکه می‌گم شادن، فقط معطوف به این نمی‌شه که شاد به معنیِ خوشحال، ینی جدن شادن، بعله! سیزده نفر داریم توی این چن طبقه خونه در حال حاضر زندگی می‌کنیم. البته وقتی سیزده نفر به حساب میایم که اون فسقلیِ هفت هشت ماهه رو هم به حساب بیاریم که خب الان برای آن‌هایی که از بچه‌ها خوششان میاید تو دوران اوج جذابیت و شیرین بودن است. اینکه یک بچه‌ی هفت چطور جمعیتی از انسان‌های بزرگ سال رو اسکل می‌کنه یه گله آدم می‌شینن فقط تقلید صداش رو می‌کنن تا دوباره اون کارو انجام بده واقعن مایه‌ی خنده‌ست. البته خب این جریان مال منزل ما نبوده که در مهمانی‌ها دیده شده، به کرات! فقط کافیه فیلم همه رو طوری که معلوم نباشه برای چی دارن این کارو می‌کنن بگیری، یا مثلن با پانوراما این کارو انجام بدی، ته خنده‌ست قیافه‌ها...
خواهر بزرگه فردا پرواز دارد و می‌رود، این یکی خواهرم هم بعد از یکی دو سالی که مستجر پدرم بودن و خانه‌ی خودشان را اجاره داده بودند، هفته‌ی دیگر اسباب‌کشی می‌کنند، ما می‌مانیم و حوضمان.

328

یه چیزی می‌خواستم بنویسم، منتها با خودم گفتم الان نه حالا، فردا میاد می‌خونه، چون می‌‍دونم هر کی نخونه اینجا رو، اون میاد می‌‌‌خونه. بعد با احتساب به این موضوع، با خودم گفتم اگه بنویسمش، نه اینکه نوشتنش مهم باشه‌ها، اینکه من از این دیدی که دارم به قضیه نگاه کردم رو بفهمه، باعث می‌شه همونقدری هم که هست، دیگه نباشه.
اینه که بنده نمی‌نویسم و فقط یاوه می‌بافم.