۱۳۹۱ اردیبهشت ۲, شنبه

بن بستِ شانس

این پست هم از همون پست‌هاست که مدت خیلی زیادی.. نه! خیلی خیلی زیادی توی درفت بوده و من هنوز ننوشتمش.
شاید بعضیا با خودشون بگن یا حتا بیان مستقیم بهم بگن تو که قبلن گفته بودی درفت‌هات توی گوشیته و بلابلابلاه که خب این از همون دسته‌س که قبل از اینکه بیام پیش شما، یادم بوده گوشی رو چک کنم، چرا که شما هر بار که میام می‌بینمتون، گوشیم رو به همین نیت خفت می‌کنی و پسووردشم که می‌دونی - گرچه هر دفه یادت می‌ره، ولی چون یه دفه بهت گفتم، بازم بهت می‌گم، البته می‌تونم نگم، ولی خب بهرحال این کرمیه که خودم هم دارم - و می‌ری تا درفت‌ها رو بخونی، بعد که از خوندن ارضا شدی و کشفیاتت رو به عمل آوردی و مث هر بار یه تیکه به گوشیِ لکنته‌ی من انداختی و همو اون نگاه موشکافانه‌ت رو انداختی رو صورتم و بت گفتم بگو، هیچی نگفتی، باز گفتم حرفتو بزن، هیچی نگفتی، گفتم ده بنال، خندیدی لگد زدی... خلاصه اینکه قبل از رفتن پیش بعضیا اینو تو درفت ایمیلم نوشتم و گذاشتمش کلی وقت خاک بخوره.
عاوره، اینطوریاس.
بم بست شانس، این سابجکت رو کی نوشتم؟ یادم نیست، ولی اینو می‌دونم که زمستون بود.
می‌دونی؟ وقتی می‌نویسی، ینی وقتی می‌نویسی که بگی، نه اینکه بنویسی که نوشته باشی، می‌فمی چی می‌گم؟ آره؟ خب! وقتی می‌نویسی که بگی بن بستِ شانس، کسی فکرش حول محور کوچه‌ی بن بستی که اسمش شانس باشه نمی‌ره. فک نمی‌کنم حتا یه نفر به ذهنش خطور کنه که واقعن کوچه‌ی بن بستی به اسم شانس تو خیابون کریم خان هس، یا اگرم می‌دونه فکرش اون دور و ور نمی‌ره.
من اگر نویسنده بودم، نویسنده که نع، لااقل بلد بودم بنویسم که خب چه بسیار آدمایی رو شناختم که خیلی ناز می‌نویسن و نویسنده نیستن. مسلمن از این موضوع یه چیز در خوری در میاوردم که هر کس خوند بگه که اوه! که ای خدای من!
بن بست شانس رو چهار روز در طول هفته می‌بینم و فکرای مختلفی با خودم می‌کنم، امروز که دیگه تصمیم گرفتم بیام و بنویسم، داشتم با خودم فکر می‌کردم، آخه دیگه کول‌تر از این که آدم بخواد آدرس‌ش رو بده، بگه تهِ بن بستِ شانس، پلاک فیلان مثلن؟
همو اون ته مها...

۱۳۹۱ فروردین ۲۸, دوشنبه

بدم میاد از بیست و نه فوریه

سه چهارم آدما نمی‌تونن بفمن و درک کنن سال کبیثه به دنیا اومدن چه دردسرهایی داره.
اولین جایی که می‌خوای تاریخ تولد میلادیت رو وارد کنی، باس بشینی فک کنی مثلن خو اون سالی که من به دنیا اومدم چون کبیثه بوده شونزده شهریور میافتاده شیش سپتامبر، سه سالی باقی میافته هفت سپتامبر. بلخره باس یکیش رو انتخاب کنی و از اون به بعد اون تاریخ رو استفاده کنی. تا می‌رسه به مدارکی مث پاسپورت که اولش قضیه رو توضیح می‌دی، بت می‌گن بزن شیش سپتامبر، بعد وقتی می‌خوان وارد سیستم کنن، تداخل پیدا می‌کنه و باس بنویسی همون هفت سپتامبر و الخ
اینا رو قبلن هم بهش اشاره کرده بودم، ولی اصن حرفم چیز دیگه بود، می‌خواستم این پست رو اینطوری شرو کنم که یه زمانی با یه نفر بودم که اولای رابطه‌مون اسم حقیقی‌ش رو نمی‌دونستم، یه مدت که گذشت بهم گفت اسمش چیه و دوباره چن وقتی که گذشت فمیدم اسمی که بهم گفته اسم دومشه. طرف دیگه تو زندگی من نیست، ولی هنوز ریمایندر تولدی که اِن سال پیش تنظیم کردم واسم میاد و هنوز به همون اسم قدیمی. برام جالب بود که اون اول یه لحظه موندم، با خودم گفتم این کیه دیگه! بعد جرقه زد و یادم افتاد.
ولی تولدش رو دقیق یادم بود، تنظیماتی هم که همیشه می‌ذارم اینطوریه که مثلن اگه طرف بیستم فروردین تولدشه، شب نوزدهم واسم میل میاد. ولی شب بیستم میل اومده بود!
تازه دوییم افتاد که چرا امسال انقد سوتی دادم من! تولد چن نفر رو که همون چن روز اول فروردین بود رو با اینکه یادم بود، به خاطر همین تقویم مسخره شک کردم و با خودم گفتم اینکه دیگه اشتباه نمی‌کنه! و خب خراب شد.

۱۳۹۱ فروردین ۲۳, چهارشنبه

گذری در باب اعترافات

می‌دانید؟ ینی راستش رو بخواین، تیتر رو نوشتم، بعد دیدم اون بالا تو نوتیفیکیشن‌های پلاس یه خبری شد، رفتم نگاه کنم ببینم چیه، چن دقیقه‌ای طول کشید. بعد که اومدم ادامه‌ی این پست رو بنویسم، ینی ادامه که نه، بادی یا اصطلاحن اصل متن رو شروع کنم به نوشتن، دیدم اصن یادم نیست چی می‌خواستم بنویسم. البته همون لحظه به این موضوع از ذهنم گذشت که اگه یه خورده فک کنم یحتمل یادم میاد، ولی اگه الان شرو کنم به نوشتن که اینجا "نوشتن" ینی همین‌هایی که دارم می‌نویسم. مسلمن یادم نخواهد اومد که چی می‌خواستم بنویسم.
و خب الان هم یادم نیست چی می‌خواستم بگم. فقط یادمه در ادامه‌ی اعترافاتی که می‌خواستم بکنم، یه چیزی می‌خواستم بگم که اون رو یادمه.
می‌خواستم بگم الان مدت‌هاست یه چیزی به ذهنم می‌رسه، چقدر زیبا، چقدر قشنگ، به صورت تیتروار توی درفت ایمیل، گوشی یا جاهای دیگه می‌نویسمش، هی دچار مرور زمان می‌شه و من هم اینجا نمی‌نویسمش، بعدن که یه روز تصمیم می‌گیرم همتی به خرج بدم و بنویسم، می‌بینم اِن تا پست دارم که می‌تونم بنویسم و تقریبن همه‌شون مال همون زمان خاص بوده که باس نوشته می‌شده و من ننوشتم و یا اگر هم زمان مهم نیست. دیگه به چشمم نوشته‌ی مالی نمیاد.
بگذریم.

۱۳۹۱ فروردین ۷, دوشنبه

چرا که من دیوانه‌ام

"You say you love rain, but you use an umbrella to walk under it. You say you love sun, but you seek shade when it is shining. You say love wind, but when it comes you close your window. So that's why I'm scared when you say you love me."
بارها اینو خونده بودم، چه فارسی و چه همین اصلش رو. منتها نمی‌دونستم باب مارلی این رو گفته، تا همین امشب.
بنده ارادت خاصی به این جاماییکاییِ لعنتیِ کاردرستِ خدابیامرز دارم.
من خودم عاشق که نه، ولی بارونو خیلی دوست دارم، عمرن هم چتر دستم نمی‌گیرم زیرش، آدمای زیادی شاهد این موضوع هستن.
من خودم عاشق که نه، ولی خیلی خوشم میاد وقتی باد میاد و می‌خوره بهم، اینو میدون ولیعصر شاهده، بارها به چشمای خودش دیده که وقتی از شمالش باد میاد، لبخند می‌زنم.
من خودم عاشق که هیچ، نفرت دارم از خورشید، تو تمام روزای مزخرف آفتابی هم عینک دودی می‌ذارم و سایه رو ترجیح می‌دم. آره، آره، می‌دونم، طلوع‌ش زیباست و غروب‌ش هم غم خاص قشنگی داره، ولی حرفم بازم همونه.
بعد تازه می‌گن که ماه زشت‌ترین جسمِ - یحتمل یه چیز دیگه بهش می‌گفتن، یادم نیست، ولی موضوع جسم و کره و ایناش نیست - موجود توی کهکشان راه شیریه، ولی من عاشقشم، خیلی شبا فقط می‌رم پشت بوم تا نگاش کنم، خصوصن شبای چهاردمِ ماه که قرص‌ش کامله. یادمه بچه که بودم، حدود نه یا شایدم ده ساله، یه شب تو جاده‌ی اصفهون یا شاید هم خوانسار بود، وقتی ماه کامل بود، به بابا گفتم حالا که مهتاب همه چیز رو روشن کرده چراغ‌ها رو خاموش کن، اونم خاموش کرد و تا چن دقه تو ساعاتی بعد از نیمه شب، تو نور مهتاب با سرعت بالای صد تو جاده روند، خوب یادمه که اون شب آسمون هم پر از ستاره بود.
هی هی..
تازگیا وقتی شرو به نوشتن می‌کنم، همین که بیشتر از پنج شیش خط می‌شه، یادم می‌ره همه حرفام رو زدم تا به کجا برسم. اما امشب استثناعن یادمه! چرا؟ چون موضوع اینجاست که به جای خاصی نمی‌خواستم برسم، فقط دلم خواست همه‌ی این‌ها رو بگم و آخرش اضافه کنم اینارو نگفتم که اگه بت گفتم عاشقتم، ازم نترسی. چرا که من دیوانه‌ام!

۱۳۹۰ اسفند ۲۵, پنجشنبه

سیگارم تموم شده

این روزا آدمای زیادی پیدا می‌شن که می‌گن یه روز باس بندازن برن که سر کوچه سیگار بخرن و دیگه برنگردن.
این از همون فرداهاس که عمرن نمیاد!
می‌دونی؟ باهاس به تاریخ پیوست.
این قمیشی، بیخود نیس که آقا و پیشوای خیلیاس(البته در حقیقت ما یه نفر رو بیشتر مدنظر نداریم)، ده آخه لامصب خیلی راس می‌گه وقتی تو اون آهنگه که اسمشم یادم نیست، فک کنم چوپان بود، برمی‌گرده می‌گه می‌روم جایز نیست، من رفتم.
آره برار، باس به این فک کنی که اگه سه سال پیش رفته بودی، الانه اگه یکی ازت خبر می‌گرفت، می‌گفتن سه سال پیش رفت سیگار بخره دیگه برنگشت. نه اینکه وقتی ازت خبر می‌گیرن، گوشی رو بدن دستت که خودت فک بزنی، بگی همین روزا می‌ندازم می‌رم سیگار بخرم بلابلابلالاب‌لاب‌لاب... که اگه یه نابودِ هالی‌دی مث من پشت خط باشه بت بگه دکمه سیکتیرت رو بزن فرار کن باو.

۱۳۹۰ اسفند ۱۵, دوشنبه

اتاق یا حتا خانه کتانی؟ بیچ پلیز*

داشتم پست آخر سلمان رو می‌خوندم که ذهنم تراوشاتی کرد و اقدام به نوشتن کردم.
می‌دانید؟ آدمی وقتی انقدر مفلوک - خودم را می‌گویم - باشد که در سن بیست و سه سالگی بر خلاف تمامِ.. نمی‌دونم بگم تمام آرمان‌هایش، معیارهایش، اهدافش، آرزوهاش یا چی، در خانه‌ی پدرش زندگی کند، به هر حال باس مشکلات که چه عرض کنم، هر روز به منِ درون آینه‌اش نگاه کند و بگوید خفه شو، تقصیر خودت هست.
البته می‌دانید؟ می‌خواستم مرگ خودم یک چیزی تعریف کنم که به اینکه چقدر شاهکارم بخندید و شاید هم گریه کنید، ولی اینکه با فلاکت شرو کردم، دلیل‌ش این بود که بعد از این همه سال هنوز با برادرم هم اتاقی‌ام.
به دلیل همین هم اتاقی بودن که معنیِ آن رومیِ آن طرفی‌ها را اصلن نمی‌دهد که خب همه می‌دانیم آن رومی اینجا هم‌خونه‌ست، نه هم اتاقی.
آره، داشتم می‌گفتم، به خاطر همین هم اتاق بودن، تخت‌هامون رو طوری گذاشتیم که خب بالای تخت من تقریبن یه سی سانتی فضای خالی هست، دلیلش بماند که از معماری‌ست، ولی بهرحال دسترسی به اون فضای خالی بسی سخت است و حوصله می‌خواهد که خب حوصله هم یخت! البته قابل مشاهده هست، فقط قابل دسترسی نیست.
الان نزدیک به یک هفته، بلکن بیشتره که یه سوسک تقریبن به طول شیش یا شاید هم هفت سانت که شاخک‌هایش هم تقریبن به همین مقدار طول دارد، افتاده اونجا روی سرامیک‌ها، بالای تختم، چپ کرده است بدبخت، انگار سم‌های اتاق ما انقدر که شسته نمی‌شود جاودان است، برای همیشه سوسک‌ها را خواهد کشت. خلاصه‌ی مطلب اینکه هر روز که از خواب پا می‌شم و یه خورده کش میام تا ببینم حس‌ش هست قبل از رفتن به دفتر برم بیرون راه برم یا نه که خب در نود درصد مواقع هم حس‌ش نیست و شرو می‌کنم قدم زدن توی سالن و یه نگاهی هم به لاشه‌ی سوسک بدبخت می‌ندازم که ببینم اگر مورچه دورش جم شده بلخره برم ورش دارم که هنوز که هنوزه جم نشده، این مورچه‌ها دقیقن چه غلطی می‌کنن جدیدن، من نمی‌دونم! شاید هم از خاصیت همون سمه‌ست که این طرف‌ها پیدایشان نمی‌شود.
انی‌وی اگر مورچه‌ها نیایند و نخواهند ببرند و گندکاری دیگری هم رخ ندهد، ما که تا الان بهش وقعی ننهادیم، بعدن هم نمی‌نهیم. یحتمل پرونده‌ش شامل مرور زمان می‌شه و مادر طبیعت توسط سرامیک‌های خونه‌مون خود به خود تجزیه‌ش می‌کنه.

* از تاثیرات 9GAG است.