۱۳۸۹ بهمن ۲۴, یکشنبه

کجا رفت؟

رو زمین چرت می‌زدم، منتظر بودم از پای لپ‌تاپ بلند شه تا بشینم پای گودر، ساعت نزدیک 1:30 بعد از نیمه‌شب بود(به وقت پکن)، یهو داد زد مبارک رفت.
نشستم، گفتم "اوهَ!! کل ساختمون رو ترکوندی بابا!" دوباره گفت "مبارک رفت."، متفکر ادامه داد "یعنی کجا رفته؟"، پوزخند زدم. با ابروهای بالا رفته پرسید "تو می‌دونی؟"، با یه حالتی که انگار سوالش چقدر پیش پا افتاده‌ست گفتم "آره"، با ذوق و شوق گفت "کجا؟"، "به فاک... ایشالا نوبت ماام می‌شه"، وسط خنده می‌گه "که بری به فاک؟"، "که بدیمش به فاک"

۱۳۸۹ بهمن ۲۳, شنبه

خیال بازگشت نیست، هر چند...

وقتی می‌رفتم، گفت زود برگردیا. گفتم باشه.
وقتی رسیدم، گفت دلتنگتما. گفتم منم.
یه کم که موندم، گفت برگرد دیگه دلم تنگ شده. گفتم آخه تاریخ بلیط دست من نیست.

این‌ها گفتن زود نریا، تو رو خدا بیشتر بمون.
می‌گفتم یک ایران منتظرن برگردم. می‌خندیدن.

چند هفته‌ای که گذشت.
گفت از من فاصله بگیر، گفتم نه.
گفت نمی‌خوام، گفتم خیلی خوب حالا.
گفتم وقتی بیام می‌خوام ببینمتا، گفت من می‌گم نره، تو می‌گی بدوش؟

امروز دوباره گفتن بمون، گفتم باشه.
گفتن چطور شد پس؟ گفتم وقتی کسی منتظرم نیست، چه حالا چه دیرتر...
گفتن هفتاد میلیون نفر منتظرت بودن که! گفتم از اولشم یه نفر بیشتر نبود.
گفت یه نفر رو می‌گفتی یه ایران؟ گفتم وقتی یه نفر به همه میارزه... حتمن یه ایرانه دیگه.

او

تندبادِ من
آمد.
مدتی ماند، مرا رقصاند.
رفت.
دوباره آمد، مرا رقصاند.
باز رفت.
باز آمد، مرا رقصاند.
دوباره رفت.
دیگر نیامد، مرا نرقصاند.
رفت که رفت...

از تندبادی که رفت
موی ِ آشفته‌ای مانده است و
دل ِ پریشانی
*

*علیرضا روشن

۱۳۸۹ بهمن ۱۹, سه‌شنبه

بینا؛ شنوا

بعضی وقتا که هدفون تو گوش از خیابون رد می‌شم و فقط صدای موسیقی رو می‌شنوم. تنها صدایی که همیشه بعد از رد شدن می‌شنوم، بوق ممتد ماشین‌هاست که حتی از لابلای نوای موسیقی به گوشم می‌رسه و وقتی گوشی رو از تو گوش در میارم تا علت رو جویا شم، ادامه‌ی فحاشیِ راننده‌ها رو می‌شنوم که مدعیَن من خوار مادرم فلانند و اینکه اشاره دارن به کور و کر بودنم و من در عین اینکه دیگر عابرهای ایستاده در حال سر تکون دادن هستن که یحتمل من فاقد فرهنگ شهر نشینی هستم و بویی از فرهنگ رد شدن از خیابون نبردم، گوشی رو می‌ذارم سر جاش و به این فکر می‌کنم که هیچ‌کس نمی‌دونه که محو موسیقیَم و حال و هوام جای دیگه‌ای، پیش کس دیگه‌ایه...

۱۳۸۹ بهمن ۱۶, شنبه

اومد پیشم نشست، خیلی آروم گفت: اون متنه بود، تو گودر...
من: کدوم؟
گفت: همون تنهاترین هدفون
من: آهان، خوب؟
گفت: از وقتی اومدی اینجا می‌بینمت که هر شب موقع خواب گوشیتو برمی‌داری، هدفونت رو می‌ذاری تو گوشت، چراغا رو خاموش می‌کنی، ملافه رو می‌کشی رو سرت و می‌خوابی.
من: تلخند

۱۳۸۹ بهمن ۱۲, سه‌شنبه

و پارکت چوبی را ساختند تا درست اون لحظه‌ای که می‌خوای سورپرایزش کنی، تو سکوت مطلق اتاق زیر پاهات قرچ کنه و سرشو بیاره بالا نگات کنه.
لبات آویزون بشه...